Sa Gabi Bago Ang Aking Kasal, Nahuli Ko Ang Aking Ina Na May Lihim Na Relasyon Sa Aking Nobyo… Ngunit Sa Halip Na Umiyak, Inihanda Ko Ang Isang Regalo Na Magpapatahimik Sa Lahat Sa Mismong Araw Ng Aming Kasal
Sa Gabi Bago Ang Aking Kasal, Nahuli Ko Ang Aking Ina Na May Lihim Na Relasyon Sa Aking Nobyo… Ngunit Sa Halip Na Umiyak, Inihanda Ko Ang Isang Regalo Na Magpapatahimik Sa Lahat Sa Mismong Araw Ng Aming Kasal
Ako si Mariana, dalawampu’t anim na taong gulang. Laking lola ako dahil mula nang bata pa ako, mas inuna ng aking inang si Stella ang kanyang mga luho at paghahanap ng mga mayayamang lalaki kaysa sa pag-aalaga sa akin. Ngunit nang pumanaw si Lola at iniwan sa akin ang isang malaking kumpanya ng alahas, biglang nagbago si Mama. Naging “sweet” siya, laging nakabuntot sa akin, at nakitira sa aking malaking bahay.
Pinatawad ko siya dahil pamilya ko pa rin siya. Inakala kong naging maayos na ang lahat, lalo na nang makilala ko si Julian, ang aking nobyo. Si Julian ay nagtatrabaho bilang isang marketing director. Gwapo, malambing, at palaging ipinaparamdam sa akin na ako ang prinsesa niya. Nag-propose siya sa akin, at buong pusong akong pumayag.
Ako ang sumagot sa lahat ng gastos sa aming kasal, maging sa bahay na titirhan namin at sa sasakyan na gagamitin niya. Ngunit isang gabi bago ang aming kasal, ang perpektong panaginip ko ay naging isang napakasamang bangungot.
ANG GABI BAGO ANG KASAL
Umuwi ako nang maaga mula sa hotel kung saan dapat ako matutulog bilang bride-to-be dahil naiwan ko ang paboritong kwintas ni Lola na gusto kong suotin sa kasal. Tahimik akong pumasok sa aking bahay.
Nang dumaan ako malapit sa kwarto ni Mama Stella, napansin kong bahagyang nakabukas ang pinto at may naririnig akong nag-uusap sa loob.
“Sigurado ka bang mapapapirma mo sa kanya ang mga papeles bukas pagkatapos ng kasal, Julian?” pamilyar at malambing na boses ni Mama.
“Oo naman, Stella. Patay na patay sa akin ang tangang ‘yon. Kapag nakuha ko na ang kontrol sa kumpanya niya, idi-divorce ko rin siya agad para tayo na ang magsama. Naiinip na rin akong magpanggap na mahal ko ang anak mo,” nakangising sagot ng boses na nagpatigil sa mundo ko. Si Julian.
Sumilip ako sa siwang ng pinto. Nakita ko silang naghahalikan. Ang lalaking pakakasalan ko bukas, at ang sarili kong ina na tinanggap ko sa aking pamamahay—magka-relasyon at nagpaplanong nakawin ang aking kumpanya!
Nanginig ang buong katawan ko sa pandidiri at galit. Gusto kong pumasok, S.ampalin silang dalawa, at ipakaladkad sila sa labas. Ngunit kinagat ko ang aking labi hanggang sa mag-D.ugo ito para pigilan ang aking sarili.
Kung magwawala ako ngayon, idi-deny nila ito. Gagawa sila ng kwento at baka pilitin pa akong pakasalan si Julian. Hindi… Hindi ako papayag na ang mga linta na ito ang manalo sa larong sila mismo ang nag-umpisa.
Tahimik akong umalis sa bahay nang walang nakakaalam. Bumalik ako sa hotel at tinawagan ang aking head lawyer at ang aking kaibigang nagtatrabaho sa media. Buong gabi kaming naghanda.
ANG ARAW NG KASAL
Dumating ang araw ng kasal. Punong-puno ang pinakasikat na katedral sa siyudad. Naroon ang mga kilalang negosyante, ang mga kaibigan namin, at ang pamilya ni Julian.
Naglakad ako sa aisle suot ang aking napakagandang white gown. Nakangiti si Julian habang naghihintay sa altar, mukhang inosente at nagmamahal. Sa unahang upuan naman ay nakaupo si Mama Stella, umiiyak-iyak pa ng pekeng luha dahil sa ‘tuwa’.
Nang makarating ako sa altar, hinawakan ni Julian ang aking kamay.
“Ang ganda mo ngayon, mahal ko. Handa ka na bang maging akin habambuhay?” malambing niyang bulong.
Tiningnan ko siya sa mga mata. Ngumiti ako nang matamis, ngunit malamig na ngiti.
“Handang-handa na ako, Julian. Ngunit bago tayo magpatuloy, mayroon akong espesyal na regalo para sa inyo ni Mama,” malakas kong sabi.
Nagkatinginan si Julian at Mama Stella, nagtataka. Kinuha ko ang mikropono mula sa pari na ngayon ay naguguluhan din. Lumingon ako sa mga bisita.
“Maraming salamat sa pagdalo ninyo. Bilang pasasalamat, gusto kong i-share sa inyo ang isang video presentation ng pagmamahalan ng aking nobyo… at ng aking ina.”
Sinenyasan ko ang technical team sa itaas. Biglang bumaba ang isang malaking projector screen. Inasahan nilang lahat na isa itong normal na wedding video.
Ngunit ang nag-play ay ang video na lihim na kuha mula sa hidden camera na ipinalagay ko sa bahay noon pa man bilang security measure—isang camera na nakatutok din sa pasilyo at nakasagap ng audio mula sa kwarto ni Mama.
Umalingawngaw sa buong simbahan ang usapan nila kagabi. Ang plano nilang nakawin ang kumpanya, ang pagtawag sa akin ni Julian na “tanga,” at ang nakakadiring pag-amin nila na sila ay may relasyon.
Napasinghap ang lahat ng tao. Ang mga magulang ni Julian ay napalunok sa matinding hiya. Ang ilang mga bisita ay nag-umpisang mag-video gamit ang kanilang mga cellphone.
Namutla si Julian. Nabitawan niya ang kamay ko. Si Mama Stella ay halos matumba sa kanyang inuupuan, namimilipit sa sobrang takot.
“M-Mariana… anak… h-hindi totoo ‘yan! Gawa-gawa lang ‘yan! P-Pamilya tayo!” natatarantang sigaw ni Mama habang pilit na umaakyat sa altar.
“Mariana, please, hayaan mo akong magpaliwanag! Mahal kita!” nauutal na pagmamakaawa ni Julian habang sinusubukang lumuhod sa harap ko.
Umatras ako at inalis ang belo ko.
“Wag niyo akong hawakan, kayong dalawang T.aksil!” malamig kong utos na umalingawngaw sa mikropono. “Mama, tinanggap kita sa bahay ko, pero ahas pala ang pinatuloy ko. At ikaw, Julian, inakala mo ba na kaya mong linlangin ang may-ari ng isang kumpanya?”
Binalingan ko ang aking abogado na naghihintay sa gilid. Inabutan niya ako ng isang envelope. Iwinagayway ko ito sa harap ni Julian.
“Ipinakansela ko na ang kasal na ito bago pa man mag-umpisa ang seremonya. At ang kumpanya na gusto niyong nakawin? Nailipat ko na ang buong pondo nito sa isang offshore trust na hindi niyo kahit kailan maaabot. Bukod doon, pinutol ko na ang lahat ng credit cards ninyo. Wala na kayong ni isang kusing na makukuha mula sa akin.”
Nalugmok si Julian sa sahig. Humahagulgol si Mama Stella habang pinagtitinginan sila nang may pandidiri ng buong simbahan.
“Security, palabasin niyo ang dalawang ito. At pakisabi sa mga pulis na nag-aabang sa labas na ituloy na ang kasong isinampa ko laban sa kanila dahil sa Attempted Corporate Fraud,” kalmado kong utos.
Habang kinakaladkad silang dalawa palabas ng simbahan na umiiyak at nagmamakaawa, hinarap ko ang mga bisita.
“Pasensya na sa abala, pero huwag ninyong sayangin ang mga damit ninyo. Itutuloy natin ang party sa reception venue bilang selebrasyon ng aking kalayaan!”
Pumalakpak ang aking mga tunay na kaibigan at nag-umpisang magtayuan ang mga bisita bilang suporta sa akin.
Naiwan sina Julian at Mama Stella sa labas, baon sa utang, walang tirahan, at nasira ang reputasyon sa buong bansa. Nalaman ko na lang kalaunan na nagkahiwalay din silang dalawa dahil pareho silang walang pera, at patuloy silang nag-aaway kung sino ang dapat sisihin sa kanilang pagbagsak.
MORAL NG KWENTO: Ang pag-aakala na mas matalino ka kaysa sa taong nagtitiwala sa iyo ay isang malaking pagkakamali. Kapag ang isang taong mabuti at nagmamahal ay nasagad at nalaman ang katotohanan ng iyong kataksilan, ang ganti ng kanyang talino at pagpaplano ay mas masakit pa sa anumang S.ampal. Sa huli, ang mga taong sakim na nanloloko sa sarili nilang kadugo ay laging iniiwan ng tadhana sa pinakamasaklap na kalagayan.