PART 2:

KABANATA 1: ANG ANINO SA DILIM

Nanigas ang bawat kalamnan sa aking katawan. Ang hangin sa loob ng aking mga baga ay tila naglaho. Habang lumalapit ang mga daliri ni Luis sa ilalim ng kitid ng kama, ang boses ng aking puso ay halos pumutok sa matinding takot.

Nakikita ko ang daliri ng aking bagong kasal na asawa—ang mga daliring ilang oras pa lamang ang nakalilipas ay nagsuot ng gintong singsing sa aking daliri sa harap ng Diyos at ng libu-libong bisita. Ang mga daliring iyon ay naghahanap ngayon ng isang maliit na botelya ng lason na gagamitin para sa aking kamatayan.

Ipinikit ko ang aking mga mata. Dahan-dahan kong itinulak ang aking katawan patungo sa pinakaloob na sulok ng kama, pilit na isinisiksik ang aking sarili sa dingding. Ang marangyang gawa sa tula at silk na wedding gown na pinalitan ko ng isang simpleng silk robe ay bahagyang kumaluskos, ngunit pinalad akong hindi iyon narinig dahil sa ingay ng central air-conditioning ng suite.

“Nasaan na ba ‘yon? Saan gumulong?” reklamo ni Luis habang nakaluhod ang isang tuhod sa malamig na carpeted floor.

“Bilisan mo diyan, Luis!” maotoridad at naiiritang utos ni Mrs. Elena. “Baka may makakita sa akin na pumapasok o lumalabas dito sa suite ninyo. Tandaan mo, kailangang malinis ang lahat. Walang dapat makahalata kahit ang mga tauhan ng hotel.”

Naramdaman ko ang kamay ni Luis na dumaan ilang pulgada lamang mula sa aking binti. Kumapa siya sa dilim. Ang tip ng kanyang mga daliri ay nakatama sa maliit na glass vial na huminto sa tabi ng aking siko. Nakuha niya ito.

“Nakuha ko na, Ma,” marahang sabi ni Luis habang tumatayo nang diretso.

Isang malalim na hininga ng kaginhawaan ang pilit kong iniluwa nang walang tunog. Nanginginig pa rin ang aking buong katawan habang naririnig ko ang pag-uusap ng dalawang demonya sa itaas ng aking kinaroroonan.

“Siguraduhin mong ibuhos mo ang tatlong patak niyan sa mainit na gatas na ininom niya bago matulog,” wika ni Mrs. Elena. “Hindi iyan agad makakamatay. Gagawa iyan ng sintomas ng matinding vertigo, halusinasyon, at unti-unting paghina ng memorya. Sa loob ng dalawang linggo, sasabihin ng mga doktor na may early-onset schizophrenia o brain tumor siya. Sa panahong iyon, madali na nating maipapapirma ang Power of Attorney at ang paglipat ng voting shares sa kumpanya.”

“Paano si Don Fernando?” tanong ni Luis. May kaunting panginginig sa kanyang boses, ngunit hindi dahil sa awa—kundi dahil sa takot na mahuli. “Kilala mo ang matanda. Matalino si Don Fernando. Hindi siya basta-basta naniniwala sa mga doktor lang.”

“Umutak ka nga, Luis!” singhal ni Elena sa mahabang bulong. “Sino ang mas paniniwalaan ng matanda? Ang kanyang sariling anak na dahan-dahang nawawalan ng bait, o ang maaalagang menandro at asawa na nakatutok sa pag-aalaga sa kanya? At kapag nakuha na natin ang control sa Mendoza Pharmaceuticals, madali na lang gawan ng ‘cardiac arrest’ ang matandang ‘yon. Malapit na siyang mamatay barado na ang mga arterya niya.”

TUMIGIL ANG MUNDO KO.

Hindi lamang ako ang target nila. Ang aking ama! Ang pinakamamahal kong ama na nagpalaki sa akin nang mag-isa mula nang mamatay ang aking ina noong bata pa ako. Ang aming pamilya, ang aming dignidad, ang aming buhay—lahat ay itinaas nila sa timbangan ng kanilang walang kasingsakim na pagnanasa sa pera.

“Sige na, Ma. Umalis ka na,” sabi ni Luis. “Baka matapos na si Sofia sa pag-aayos sa sarili niya. Ako na ang bahala rito.”

“Mabuti pa nga. Pupuntahan ko muna si Katrina sa pabilog na suite sa 12th floor. Nagrereklamo na ang bata, gusto raw makita ang ama niya. Tandaan mo ang plano natin, Luis. Huwag kang magpahalata. Halikan mo siya, yakapin mo siya, pahiwatigan mo siya ng pagmamahal hanggang sa tuluyan siyang mahulog sa hukay na hinukay natin para sa kanya.”

“Opo, Ma. Alam ko ang gagawin ko.”

Narinig ko ang langutngot ng pinto nang muling bumukas at sumara ito. Naiiwan na lamang si Luis sa loob ng kwarto. Nakita ko ang kanyang mga sapatos na naglakad patungo sa mini-bar ng suite. Narinig ko ang tunog ng baso, ang pagbuhos ng tubig, at ang banayad na kalansing ng glass dropper.

Inilalagay na niya ang lason.

Habang nakadapa sa ilalim ng kama sa gitna ng dilim at alikabok, isang bagay ang nagbago sa loob ng aking dibdib. Ang Sofia na lampas-langit ang tiwala, ang Sofia na iyakin at walang kaalam-alam sa mundo, ang Sofia na naniwala sa matatamis na salita at mga pangako sa tapat ng altar… ay NAMATAY na sa mga sandaling iyon.

Sa lugar ng lumang Sofia, pumasok ang isang malamig, matigas, at walang awang galit.

Hindi ako iiyak sa harap ng aking mga mamamatay-tao. Hindi ako magiging biktima. Kung ipinaglaban nila ang limang taon ng kasinungalingan upang sirain ang buhay ko, gagamitin ko ang bawat segundo ng aking natitirang lakas upang ipadala sila sa impyerno.

KABANATA 2: ANG PAGSUOT NG MASKARA

Naghintay ako ng limang minutong walang galaw hanggang sa marinig ko ang paglakad ni Luis patungo sa balkonahe upang tumawag sa telepono. Iyon ang aking pagkakataon.

Dahan-dahan, na parang isang anino na walang nililikhang kahit anong ingay, gumapang ako palabas ng kama. Mabilis akong tumayo, inayos ang aking silk robe, at patagong tumakbo patungo sa pintuan ng malaking banyo. Pumasok ako sa loob, isinara ang pinto, at agad na binuksan ang gripo sa lababo upang lumikha ng tunog ng umaagos na tubig.

Sumandal ako sa malamig na marmol ng lababo at humarap sa salamin.

Ang babaeng nakatitig sa akin ay may namumulang mga mata at nanginginig na mga labi. Ngunit sa likod ng mga matang iyon ay may apoy na nag-aalab. Kumuha ako ng malamig na tubig at inihilamos ito sa aking mukha. Huminga ako nang malalim—isang beses, dalawang beses, tatlong beses.

Kinailangan kong maging pinakamagaling na artista sa buong mundo. Kailangan kong ipadama sa kanila na kontrolado nila ang laro, habang ako ang dahan-dahang naglalagay ng sinturon sa kanilang mga leeg.

Pinunasan ko ang aking mukha, naglagay ng kaunting lip gloss, at nagpakawala ng isang matamis at inosenteng ngiti sa harap ng salamin. Isang ngiti na magtatago sa aking balak na paghihiganti.

Inikot ko ang doorknob at lumabas ng banyo.

Nakatayo si Luis sa tabi ng kama, hawak ang isang baso ng warm milk na may halong chamomile tea. Nang makita niya ako, agad na lumabas sa kanyang mukha ang isang napakalambot, napaka-gentle na ngiti—ang ngiting dahilan kung bakit ako nahulog sa kanya noong una.

How disgusting. Paano nagagawang maging napakagwapong demonyo ng isang tao?

“Sweetheart,” malambing niyang boses. “Akala ko natapon ka na sa banyo. Kanina pa kita hinihintay.”

“Pasensya na, mahal,” sagot ko sa pinakamalambot na tono ng aking boses, na parang walang anumang nangyari. “Medyo nahilo lang ako sa dami ng bisita kanina. Ang daming bumati sa atin.”

“Naiintindihan ko,” lumapit siya sa akin at hinawakan ang aking baywang. Hinalikan niya ang aking noo. Naramdaman ko ang matinding panlalamig sa aking balat sa kanyang halik, na parang isang ahas na gumagapang sa aking leeg. “Eto, ipinagtimpla kita ng warm milk na may paborito mong honey at chamomile tea. Inumin mo na para makapagpahinga ka nang maayos. Alam kong pagod na pagod ka.”

Tinitigan ko ang baso. Ang puting likido sa loob nito ay mukhang malinis at walang katulad, ngunit alam kong puno ito ng unti-unting lason na wawasak sa aking utak at buhay.

“Napakabait mo talaga, Luis,” nakangiti kong sabi. kinuha ko ang baso mula sa kanyang kamay. “Hindi talaga ako nagkamali sa pagpili sa ‘yo. Ikaw ang pinakamagandang biyayang ibinigay ng Diyos sa akin.”

“Siyempre, Sofia. Gagawin ko ang lahat para sa ‘yo,” tugon niya, na may halong lihim na tuwa sa kanyang mga mata. “Sige na, inumin mo na habang mainit pa.”

Tinitigan ko siya sa mata. “Ay, sandali, mahal! Nakalimutan ko palang kunin ang gift box na ibinigay ng Ninang mo sa desk. Pakiabot naman sa akin habang iniinom ko ‘to?”

Tumingin si Luis patungo sa malapit na mesa sa kabilang dako ng kwarto. “Ah, sige. Sandali lang.”

Habang nakatalikod si Luis at naglalakad patungo sa desk, mabilis kong itinagilid ang baso sa malaking paso ng ornamental plant na nakalagay sa tabi ng nightstand. Dahan-dahan kong ibinuhos ang tatlong-kapat ng gatas sa lupa ng halaman, at mabilis kong pinunasan ang labi ng baso. Nang humarap muli si Luis, itinaas ko ang baso na may kaunti na lang na natitirang likido sa ilalim, at kunwari ay ininom ko ang huling patak habang pinupunasan ang aking labi.

“Mmmm, napakasarap,” huminga ako nang malalim at kunwari ay umarte na parang inaantok. “Umiinit agad ang tiyan ko.”

Nakita ko ang isang lihim na ngisi ng tagumpay na sumilay sa mga labi ni Luis. “Mabuti naman. Halika na, mahiga ka na rito sa tabi ko. Babantayan kita habang natutulog ka.”

Humiga ako sa malambot na kama. Yumingkis siya sa aking tabi at ipinulupot ang kanyang braso sa aking katawan. Sa buong gabing iyon, habang nagkukunwari akong natutulog at humihinga nang malalim, hindi ako pumikit kahit isang segundo. Nakatitig ako sa kadiliman ng silid, nagbibilang ng oras, at nagbabalak ng pinakamatinding paghihiganti na mararanasan ng pamilya nila.

KABANATA 3: ANG MGA ANINO SA LIKOD NG TABING

Pagsapit ng alas-sais ng umaga, habang malalim pa ang tulog ni Luis—ah, napakahimbing ng tulog ng isang taong walang konsensya—dahan-dahan akong bumangon. Mabilis akong nagbihis ng isang simpleng kasuotan at kinuha ang aking bag.

Nagtungo ako sa banyo at kumuha ng sample ng lupa mula sa paso ng halaman kung saan ko ibinuhos ang gatas kagabi. Inilagay ko ito sa isang malinis na plastic container na ginagamit para sa mga cosmetics.

Bago ako lumabas ng silid, iniwanan ko si Luis ng isang maikling sulat sa nightstand:

“Mahal, maagang nagkaroon ng emergency meeting ang Papa sa opisina tungkol sa bagong shipment ng raw materials. Ayaw na kitang gisingin dahil alam kong pagod ka. Mag-almusal ka na lang muna diyan. I love you!”

Lumabas ako ng hotel gamit ang service elevator upang walang makakita sa akin. Pagdating ko sa basement parking, nandoon na ang aking personal na driver at bodyguard na si Ramon—isang matapat na dating sundalo na higit labinlimang taon nang naglilingkod sa aming pamilya at subok na ang katapatan sa aking ama.

“Senyorita Sofia? Bakit po kayo mag-isa? Nasaan po si Sir Luis?” gulat na tanong ni Ramon nang makita akong pumasok sa likod ng sasakyan na namumutla at may dalang plastic container.

“Ramon,” malamig kong boses. “Ihatid mo ako agad sa pampribadong laboratoryo ng Mendoza Pharma sa Pasig. At makinig ka nang mabuti: walang sinuman ang dapat makakaalam na nagkita tayo ngayon. Kahit si Luis, kahit ang mga tauhan ng hotel, kahit ang pamilya niya. Malinaw ba?”

Nakita ni Ramon ang katatagan at matinding seryosong ekspresyon sa aking mga mata. Walang maraming tanong, tumango siya. “Opo, Senyorita. Makakaasa kayo.”

Pagdating sa aming Research and Development Facility sa Pasig, dumiretso ako sa opisina ni Dr. Aris Thorne, ang aming Chief Toxicologist at ang pinakatiwalaang siyentipiko ng aking ama sa loob ng dalawampung taon.

“Sofia? Bakit ka narito? Diba kahapon lang ang kasal ninyo?” gulat na tanong ni Dr. Aris habang inaayos ang kanyang salamin sa mata.

Inilagay ko ang plastic container sa kanyang mesa.

“Dr. Aris, kailangan kong i-analyze mo ang kemikal na nakahalo sa lupang ito. Ngayon din. Kailangan ko ng buong toxicology report sa loob ng dalawang oras.”

Nakita ni Dr. Aris ang panlalamig sa aking mukha. Hindi na siya nagtanong pa. Agad niyang kinuha ang sample at pumasok sa malinis na laboratoryo.

Habang naghihintay ako sa loob ng kanyang opisina, tinawagan ko ang isa pang taong pinagkakatiwalaan ko nang buong puso—si Atty. Carlos Ramos, ang pambansang legal counsel ng pamilya Mendoza at ang matalik na kaibigan ng aking ama.

“Atty. Ramos,” sabi ko nang sumagot siya sa telepono. “Kailangan nating magkita sa pampribadong silid sa Pasig Lab. Huwag mong sasabihin sa Papa. Ayaw ko siyang ma-stress dahil sa puso niya. Ngunit may napakalaking problema tayo.”

Pagkalipas ng isang oras, dumating si Atty. Ramos. Kasabay nito ang paglabas ni Dr. Aris mula sa laboratoryo na may hawak na makapal na papel. Ang mukha ng doktor ay balot ng matinding pag-aalala at galit.

“Sofia… saan mo nakuha ang sample na ito?” tanong ni Dr. Aris.

“Sabihin mo muna sa akin kung ano ang nahanap mo, Doctor,” sagot ko habang nakakuyom ang aking mga kamay.

Huminga nang malalim si Dr. Aris. “Ang kemikal na nakahalo sa lupang ito ay isang napakalakas at dahan-dahang gumagawang neurotoxin na tinatawag na Thallium Hydroxide Derivative na inihalo sa isang uri ng synthetic hallucinogen. Walang lasa ito, walang amoy, at hindi nakikita kapag inihalo sa gatas o tubig. Kapag ininom ito ng isang tao araw-araw…”

Napatigil si Dr. Aris at tumingin kay Atty. Ramos bago nagpatuloy.

“…Sa loob ng dalawang linggo, sisirain nito ang central nervous system ng biktima. Magsisimula ito sa pagkahilo, pagkawala ng memorya, matinding halusinasyon, at paranoia. Sa labas, magmumukhang nagkakaroon ng matinding schizophrenia o brain tumor ang pasyente. At kapag ipinagpatuloy ang pagpapakain nito sa loob ng isang buwan… magdudulot ito ng unti-unting paghinto ng puso na mukhang natural na heart attack sa autopsy.”

Napahawak si Atty. Ramos sa kanyang dibdib sa matinding gulat. “Diyos ko! Sofia… sino ang magbibigay sa ‘yo nito?!”

Malamig akong tumingin sa kanila. “Ang aking bagong kasal na asawa. Si Luis. At ang kanyang ina na si Elena.”

Mabilis kong isinalaysay sa kanila ang bawat salita, bawat detalye ng narinig ko habang nakatago sa ilalim ng kama sa Presidential Suite sa gabi ng aking kasal. Isinalaysay ko ang plano nilang kunin ang control ng Mendoza Pharmaceuticals, ang pagpapapirma sa akin ng Power of Attorney, ang balak nilang pagpatay sa aking ama, at ang lihim na pamilya ni Luis—si Katrina at ang kanilang anak na nakatira sa 12th floor ng mismong hotel na pinagdausan ng aming kasal!

“Mga demonyo!” galit na napasuntok si Atty. Ramos sa mesa. “Ipapa-aresto ko sila sa NBI ngayon din! Maghahain tayo ng kasong Attempted Murder at Murder Conspiracy!”

“Huwag pa, Atty. Ramos,” pigil ko sa kanya. Tumayo ako mula sa aking upuan.

“Bakit, Sofia? Delikado ang buhay mo habang kasama mo ang taong ‘yan!” sigaw ng abogado.

“Dahil kung ipapaaresto natin sila ngayon, magkakaila sila,” sagot ko sa boses na walang kaunting panginginig. “Gagamitin nila ang magagaling na abogado. Sasabihin nilang walang ebidensya na si Luis ang naglagay ng lason sa gatas. Sasabihin nilang nag-iimbento lang ako o may sakit ako sa utak. At higit sa lahat… hindi natin makukuha ang buong networking ng mga kasabwat nila. Dahil sigurado ako, Atty. Ramos, may kasabwat sila sa loob mismo ng board ng Mendoza Pharmaceuticals.”

Napatahimik sina Atty. Ramos at Dr. Aris.

“Ano ang gusto mong gawin, Sofia?” tanong ng abogado.

Isang malamig na ngiti ang sumilay sa aking mga labi. “Gusto kong laruin ang laro nila. Gusto kong iparamdam sa kanila na nagtatagumpay sila. At kapag nasa tuktok na sila ng kanilang paniniwalang nakuha na nila ang lahat… ako mismo ang magtatapon sa kanila sa pinakamalalim na hukay.”

KABANATA 4: ANG PAGPAPANIWALA SA MGA TRAIDOR

Nagsimula ang aming plano noong hapon ding iyon.

Kumuha si Dr. Aris ng isang uri ng harmless placebo pill at isang espesyal na kemikal na nagdudulot ng panandaliang pamumutla at panginginig ng kamay nang walang anumang masamang epekto sa kalusugan. Ibinigay niya ito sa akin.

Nang umuwi ako sa aming bagong biniling mansion sa Forbes Park—isang mansyon na ibinili ng aking ama bilang regalo sa aming kasal—naabutan ko si Luis na nakaupo sa sala, halatang balisa at nag-aalala.

“Sofia!” salubong niya sa akin habang tumatakbo at niyayakap ako. “Saan ka galing? Bakit wala ka nung nagising ako? Nag-alala ako nang sobra!”

Pumilit ako ng isang mahinang ngiti at kunwari ay bahagyang kumurap-kurap ang aking mga mata, na parang nahihilo.

“Pasensya na, mahal… Pumunta ako sa opisina pero… ewan ko ba, bigla kasing umikot ang paningin ko habang nasa biyahe. Muntik na akong mawalan ng malay kaya nagpahinga muna ako sa kotse.”

Nakita ko ang mabilis na pagkidlat ng katuwaan sa mga mata ni Luis bago niya ito mabilis na pinalitan ng pag-aalala.

“Ano? Nahilo ka? Baka naman napagod ka lang sa kasal natin,” malambing niyang sabi habang inaalayan ako paupo sa sofa. “Huwag ka muna magtatrabaho. Ako muna ang bahala sa mga papeles mo sa kumpanya kung gusto mo.”

“Talaga, mahal? Gagawin mo ‘yon?” tanong ko sa boses ng isang inosente at basag na babae. “Napakabuti mo talaga. Ewan ko ba… mula kagabi matapos kong inumin ‘yung gatas na ibinigay mo, parang palaging may bumubulong sa tainga ko at madalas sumakit ang ulo ko.”

Lumapit si Mrs. Elena mula sa kusina, na may dalang panibagong tasa ng tsaa. “Naku, Sofia, anak! Baka naman nakakaramdam ka ng matinding stress. Heto, uminom ka muna ng tsaa. Sinabi ko na kay Luis, dapat talaga ay magpahinga ka lang sa bahay at hayaan mong si Luis ang humawak ng mga pananalapi at dokumento ng kumpanya para hindi ka nahihirapan.”

Tinitigan ko si Mrs. Elena. Ang kanyang mukha ay puno ng kaplastikan.

“Salamat po, Mama Elena,” sabi ko, at pikit-matang kinuha ang tsaa. Ngunit bago ko ito mainom, kunwari ay nanginginig ang aking kamay at naisampal ko ang tasa sa mesa, dahilan upang mabasag ito at matapon ang tsaa sa sahig!

“Ayy! Naku, pasensya na po! Mama Elena! Nagdilim bigla ang paningin ko!” sigaw ko habang humahagulgol at humahawak sa aking ulo. “Natatakot ako, Luis! May nakikita akong mga anino! Natatakot ako!”

Agad akong niliyag ni Luis habang tumitingin sa kanyang ina na may ngisi ng tagumpay. “Sshh… Tahan na, Sofia. Nandito ako. Hindi kita iiwan. Gagawin ko ang lahat para gumaling ka.”

Sa loob ng sumunod na sampung araw, ipinagpatuloy ko ang pinakamagaling na pag-arte sa aking buhay.

Nagkukunwari akong nakakakita ng mga bagay na wala naman. Nagkukunwari akong nakakalimutan ko ang mga pangalan ng tao. Tuwing gabi, kapag binibigyan nila ako ng inumin na may lason, mabilis ko itong itinatapon sa banyo o sa mga paso gamit ang mga teknik na itinuro sa akin ni Ramon. Nagtuturok din ako ng harmless placebo mula kay Dr. Aris na nagmumukhang may sakit talaga ako—namumutla ang aking balat, may itim sa ilalim ng aking mga mata, at nanginginig ang aking mga daliri.

Samantala, habang ako ay nagkukunwaring nababaliw sa loob ng mansyon, pinalilipat na ni Luis ang ilang milyong piso mula sa aming joint accounts patungo sa kanyang pambansang offshore account sa Switzerland.

At hindi lang iyon.

Sa tulong ng aking pambansang private investigator na inihire ni Atty. Ramos, nalaman namin ang lahat ng baho ng pamilya nila:

1. Si Luis ay hindi pala tunay na Financial Consultant. Isa siyang dating convicted fraudster sa ibang bansa na nagpalit ng katauhan gamit ang pekeng dokumento.

2. Si Mrs. Elena ay may nakatagong utang na higit 80 Milyong Piso sa mga illegal gambling syndicates sa Casino, at ang kasal namin ang tanging paraan nila upang mabayaran ang kanilang utang bago sila patayin ng mga loan shark.

3. Si Katrina—ang kanyang lihim na live-in partner—ay nakatira sa isang luxury condominium sa Bonifacio Global City na binabayaran gamit ang credit card ng aming kumpanya! May anak sila na apat na taong gulang.

4. At ang pinakamatinding natuklasan namin: Si Director Victor Valderrama, ang Vice President ng Board of Directors ng Mendoza Pharmaceuticals, ay secretly nakikipagbolahan kay Luis upang ibenta ang aming patented medicine formulas sa isang dayuhang kumpanya kapalit ng 200 Milyong Pisong kickback!

Hawak ko na ang lahat ng cards. Hawak ko na ang bawat detalye ng kanilang kasakiman.

Ang kailangan ko na lang ay ang tamang entablado upang ilantad ang lahat sa harap ng buong mundo.

KABANATA 5: ANG BITAG SA GABI NG ANNIVERSARY GALA

Dumating ang araw na pinakahihintay ng lahat—ang 30th Annual Grand Gala and Shareholders’ Meeting ng Mendoza Pharmaceuticals, na ginanap sa Grand Ballroom ng Grand Hyatt Hotel sa BGC.

Ito ang pinakamalaking kaganapan sa mundo ng negosyo sa buong taon. Nandoon ang pinakamalalaking investor, ang media, ang mga kilalang negosyante, at ang buong Board of Directors.

Dalawang araw bago ang Gala, pumasok si Luis sa aking kwarto na may dalang makapal na folder ng mga dokumento. Ako ay nakahiga sa kama, nagkukunwaring napakahina at halos hindi makadilat.

“Sofia, mahal ko…” malambing na sabi ni Luis habang nauupo sa tabi ko. “Napakalaki ng usapin sa Gala bukas. Dahil sa lagay ng kalusugan mo, nag-aalala ang mga investor. Kailangan nating ipakita sa kanila na maayos ang lahat.”

“A-ano… anong kailangan kong gawin, Luis?” tanong ko sa boses na nanginginig at hirap magsalita.

Inilabas niya ang mga papel at isang bolpen. “Inihanda ng abogado natin ang isang kasunduan. Isang Full Irrevocable Power of Attorney at Share Transfer Agreement. Ibibigay mo sa akin ang pansamantalang karapatan na pamahalaan ang 45% ng stocks mo at ang iyong boto sa board habang nagpapagaling ka. Kapag napirmahan mo ito, ako na ang haharap sa Board of Directors bukas para hindi ka na ma-stress.”

Tinitigan ko ang papel. Sa ilalim ng kasunduang iyon, kapag pumirma ako, mawawalan ako ng anumang karapatan sa Mendoza Pharmaceuticals at opisyal nang magiging kontrolado ni Luis ang buong kumpanya.

“P-pirmahan ko ba ‘to, mahal?” tanong ko habang nakatitig sa kanya gamit ang mga matang tila walang malay.

“Oo, sweetheart. Pirmahan mo na rito… dito sa ibaba,” sabik na sabik na sabi ni Luis. Ang kanyang mga daliri ay nanginginig sa matinding pagmamadali.

Di niya alam, ang papel na ibinigay ko sa kanya upang ibigay sa kanyang abogado ay napalitan na ng aking abogado na si Atty. Ramos dalawang araw na ang nakalipas! Ang pinalitan naming dokumento ay hindi Power of Attorney—kundi isang Full Legal Confession and Assumption of Debt Agreement, kung saan inaako ni Luis at ng kanyang ina ang lahat ng pananagutan sa anumang pondo na nawawala sa kumpanya, kasama ang pag-amin sa anumang ilegal na transaksyon!

Pumirma ako sa ibaba ng papel sa pamamagitan ng aking nanginginig na kamay.

“Salamat, Sofia! Magpahinga ka na! Ako na ang bahala sa lahat!” mabilis na kinuha ni Luis ang mga papel, pinalipit ang kanyang labi sa isang malaking ngisi, at mabilis na lumabas ng silid nang hindi man lang ako muling tiningnan.

Nang masara ang pinto, umupo ako nang diretso sa kama. Nawala ang panginginig ng aking mga kamay. Nawala ang pamumutla sa aking mukha.

Tumingin ako sa salamin at nagpakawala ng isang malamig at matalim na ngiti.

“Magrebolusyon ka na sa tagumpay mo ngayong gabi, Luis… dahil bukas, sa harap ng buong lipunan, ang korona mo ay magiging tali sa iyong leeg.”

KABANATA 6: ANG PAGBAGSAK NG MGA MASAMANG ANAK NG DILIM

Gabi ng Grand Gala. Ang Grand Ballroom ng Grand Hyatt ay napupuno ng liwanag ng mga crystal chandelier, ang tugtog ng isang classical orchestra, at ang kalansing ng mga baso ng mamahaling champagne.

Nakatayo si Luis sa gitna ng silid, nakasuot ng isang napakarangyang tailored tuxedo. Sa tabi niya ay si Mrs. Elena, na nakasuot ng isang kulay gintong gown na may mga mamahaling dyamante na binili gamit ang pondo ng Mendoza Pharma.

Kasama rin nila sa isang sulok si Katrina—na ipinasok nila sa kaganapan bilang isang “VIP VIP Guest Consultant”—at si Director Valderrama. Lahat sila ay nagtatawanan, nag-iinuman, at nagdiriwang.

“Paano si Sofia?” bulong ni Director Valderrama kay Luis habang nag-iinuman sila ng whisky.

“Nasa bahay, nakatali sa kama at wala sa sarili,” ngumisi si Luis. “Pagkatapos nitong Gala, ipapasok ko na siya sa isang pampribadong asylum sa Davao. Sa loob ng tatlong buwan, iuulat na lang natin na nagpakamatay siya dahil sa matinding depresyon.”

“Napakagaling mong talaga, Luis,” tumawa si Mrs. Elena. “Sa wakas, atin na ang Mendoza Pharmaceuticals! Makakabayad na ako sa lahat ng utang ko at makakalipat na tayo sa Switzerland!”

Umakyat si Luis sa entablado sa gitna ng bulwagan. Kinuha niya ang mikropono at pinatunog ang kanyang baso gamit ang kutsara upang makuha ang atensyon ng lahat ng bisita.

“Magandang gabi sa inyong lahat—mga kagalang-galang na miyembro ng board, mga investors, at mga mahal naming bisita,” panimula ni Luis sa boses na puno ng drama at emosyon. Kunwari ay may luhang nangingilid sa kanyang mga mata.

“Nakakalungkot pong ibalita na ang aking pinalangga at mahal na asawa na si Sofia Mendoza… ay hindi makakadalo ngayong gabi. Sa nakalipas na dalawang linggo, pinalad siyang tamaan ng isang mabilis at malalang sakit sa utak na nagdulot ng kanyang matinding mental breakdown.”

Rumingkod ang bulungan sa buong ballroom. Ang mga tao ay nagpakita ng awa at gulat.

“Ngunit huwag kayong mag-alala,” pagpapatuloy ni Luis habang itinataas ang kanyang ulo nang may pagmamayabang. “Bago siya nawalan ng kakayahang mag-isip nang maayos, ipinagkatiwala niya sa akin ang buong pamamahala ng Mendoza Pharmaceuticals. May hawak ako rito na legal na Power of Attorney at Transfer of Shares. At ngayong gabi, bilang bagong tumatayong President at CEO ng kumpanyang ito—”

“SINO ANG NAGSABING IKAW ANG BAGONG CEO?”

Isang malakas, malamig, at maotoridad na boses ang gumimbal sa buong ballroom.

Biglang namatay ang tugtog ng orchestra. Ang malaking double doors sa dulo ng ballroom ay biglang bumukas nang malawak.

Napatigil ang lahat. Napalingon ang daan-daang bisita.

Pumasok ako sa bulwagan.

Nakasuot ako ng isang napakagandang, floor-length na kulay dugong pulang gown. Ang aking buhok ay maayos na nakatali sa isang eleganteng bun, ang aking mukha ay napapalamutian ng perpektong makeup, at ang aking mga mata ay naglalabas ng isang aura ng napakalakas at hindi matitinag na kapangyarihan.

Wala ang pamumutla. Wala ang panginginig. Ako ay nakatayo nang diretso, eleganteng naglalakad sa red carpet na parang isang reyna na babawi sa kanyang kaharian.

Sa aking tabi ay ang aking ama—si Don Fernando Mendoza—na mukhang napakalusog at nakatayo nang buong dangal, kasama si Atty. Carlos Ramos at sampung opisyal ng National Bureau of Investigation (NBI) na nakasuit!

Napahinto si Luis. Ang baso sa kamay ni Mrs. Elena ay nabitiwan at nabasag sa sahig. Namuti ang mukha ni Director Valderrama.

“S-Sofia?! Don Fernando?!” nauutal na sigaw ni Luis. “P-paano… bakit ka narito?! Diba dapat… diba dapat may sakit ka?!”

Naglakad ako papunta sa paanan ng entablado. Tinitigan ko si Luis gamit ang mga matang puno ng paghamak.

“Sakit sa utak, Luis?” malamig kong boses na umahon sa buong sound system ng ballroom dahil hawak ni Atty. Ramos ang main controller. “O ang lason na tatlong patak mong inihahalo sa gatas ko gabi-gabi habang akala mo ay wala akong kaalam-alam?”

“A-ano?! Pinagsasabi mo?!” sigaw ni Luis habang tumatagaktak ang malamig na pawis sa kanyang noo. “Nababaliw ka na nga! Tingnan niyo! Nag-iimbento na siya ng kuwento! Guard! Ilabas ang babaeng ‘yan! Wala siya sa sarili niya!”

Ngunit walang guard na gumalaw. Ang lahat ng security sa venue ay pinalitan na ng mga tauhan ni Don Fernando.

“Gusto mo ba ng ebidensya, Luis?” tanong ko. Tumingin ako sa technician sa control booth at tumango. “I-play ang video.”

Biglang namatay ang mga ilaw sa ballroom at bumukas ang dambuhalang projector screen sa likod ng entablado.

LUMABAS ANG ISANG HIGH-DEFINITION VIDEO AT MALINAW NA AUDIO REGISTRATION!

1. Unang Video: Ang kuha mula sa hidden camera na inilagay ko sa Presidential Suite sa gabi ng kasal—malinaw na nakikita at naririnig si Mrs. Elena at Luis habang pinag-uusapan ang paglalagay ng lason sa aking gatas, ang pagpatay sa aking ama, at ang pagkuha sa Mendoza Pharmaceuticals!

2. Ikalawang Audio: Ang pag-uusap ni Luis at Katrina sa kanilang condo sa BGC, kung saan tumatawa si Luis habang sinasabi: “Napakadaling utuin ng tangang Sofia na ‘yon. Akala niya mahal ko siya. Pagkatapos natin siyang patayin, magpapakasal tayo sa Switzerland gamit ang pera niya!”

3. Ikatlong Dokumento: Ang buong toxicology report mula sa pambansang forensic lab na nagpapatunay na ang sample ng gatas na inihanda ni Luis ay naglalaman ng lethal neurotoxin!

4. Ikaapat na Dokumento: Ang paglantad sa totoong pagkakakilanlan ni Luis—isang wanted fraudster—at ang ilegal na transaksyon ni Director Valderrama sa dayuhang kumpanya!

Nabalot ng matinding gulat at poot ang buong ballroom! Ang mga bisita at mamamahayag ay nagsimulang mag-flash ng kanilang mga camera! Ang mga reporter ay nagsimulang mag-broadcast nang live!

“Diyos ko! Mga kriminal sila!”

“Lalasingin at papatayin pala nila si Sofia!”

“Napakademonyo ng pamilyang ‘yan!”

“HINDI ‘YAN TOTOO! FAKE VIDEO ‘YAN! EDITED ‘YAN!” sigaw ni Mrs. Elena habang naghihisterya at sinusubukang tumakbo patungo sa pinto. Ngunit mabilis siyang hinarang ng dalawang babaeng NBI agent at pinalagyan ng pusa sa kamay!

“Bitawan niyo ako! Hindi niyo ako kilala!” sigaw ni Mrs. Elena habang umiiyak at nagwawala.

Napaluhod si Luis sa entablado. Ang kanyang pagmamayabang ay tuluyang nadurog. Tumingin siya sa akin habang umaagos ang tunay na luha ng takot at kawalan ng pag-asa.

“Sofia… Sofia, patawarin mo ako!” umiiyak na pamamakiusap ni Luis habang gumagapang patungo sa mga paa ko. “Nalinlang lang ako ng ina ko! Pumatol lang ako sa kanila dahil sa utang! Pero Sofia… minahal din naman kita! Maniwala ka sa akin! Patawarin mo ako, mahal ko!”

Tumingin ako sa lalaking minsang inakala kong magiging kasama ko habambuhay. Lumuhod ako nang bahagya upang pantayan ang kanyang mukha.

Dahan-dahan kong inabot ang kanyang mukha at hinawakan ang kanyang baba—ang parehong hawak na ginagawa ko noong akala ko ay mahal niya ako.

“Luis,” malamig at banayad kong bulong sa kanyang tainga, na narinig ng mikropono sa buong silid. “Tandaan mo ang gabing nagtago ako sa ilalim ng kama bilang biro? Iyon ang pinakamagandang biro sa buhay ko… dahil sa ilalim ng kamang iyon, nakita ko kung anong uri ka ng demonyo. At ngayon… oras na para magbayad ka sa impyerno.”

Inalis ko ang aking kamay at kinuha ang isang baso ng champagne mula sa waiter na nakatayo sa tabi. Dahan-dahan kong ibinuhos ang malamig na alak sa ulo ni Luis habang siya ay nakaluhod sa aking mga paa.

“NBI Officers,” maotoridad na utos ni Don Fernando Mendoza. “Isama niyo na ang mga kriminal na ‘yan.”

Pumatios ang mga pusa sa mga kamay ni Luis, Mrs. Elena, Katrina, at Director Valderrama. Isang matinding gulo at sigawan ang nangyari habang kaladkad sila ng mga awtoridad palabas ng ballroom sa harap ng daan-daang flashing lights ng media at mga camera ng buong bansa.

KABANATA 7: ANG BAGONG UMAGA NG REYNA

Pagkalipas ng anim na buwan.

Ang kaso laban kay Luis, Elena, at sa kanilang mga kasabwat ay naging pinakamalaking usapin sa kasaysayan ng hustisya sa Pilipinas.

Dahil sa matibay na ebidensya—mga video, toxicology reports, bank transactions, at ang mismong dokyumentong pinirmahan ni Luis na hindi niya binasa—nasentensyahan si Luis at Mrs. Elena ng Reclusion Perpetua (mga apatnapung taong pagkabilanggo) nang walang posibilidad ng parole para sa kasong Frustrated Murder, Conspiracy, and Grand Fraud.

Si Director Valderrama at Katrina ay nakulong din dahil sa pagiging kasabwat at money laundering. Ang lahat ng pera at ari-arian na naipuslit nila ay muling naibalik sa Mendoza Pharmaceuticals.

Nakatayo ako ngayon sa tuktok ng 50th floor ng Mendoza Pharmaceuticals Tower sa Makati. Nakatitig ako sa malawak na tanawin ng lungsod habang hawak ang isang mainit na tasa ng kape.

Ang kumpanya ay higit na lumago at tumatag sa ilalim ng aking opisyal na pamumuno bilang naitatalagang pinakabata at pinakamagaling na President at CEO. Ginamit ko ang bahagi ng aming kita upang magtayo ng mga pundasyon at pasilidad para sa mga kababaihang biktima ng domestic abuse, fraud, at pang-aabuso.

Pumasok si Don Fernando sa aking opisina, may dalang ngiti at magaan na lakad.

“Sofia, anak,” malambing niyang sabi habang umaakbay sa akin. “Napakagaling ng ginawa mong speech sa international medical summit kanina. Proud na proud ang mommy mo sa ‘yo sa langit.”

Ngumiti ako at isinandal ang aking ulo sa balikat ng aking ama.

“Salamat, Papa. Kung hindi dahil sa patnubay mo at sa lakas ng loob na ibinigay ng Diyos sa akin, baka nagtagumpay sila sa masamang balak nila.”

“Naging matapang ka, Sofia,” sabi ng aking ama. “Natutunan mong lumaban at huwag hayaang tapak-tapakan ng kahit sino ang iyong dignidad.”

Tumingin ako sa malayo, sa bughaw na langit na walang bakas ng ulap.

Naalala ko ang gabing iyon sa Presidential Suite—ang gabi kung kailan ako nagtago sa ilalim ng kama bilang isang inosenteng laro. Ang gabing iyon na akala ko ay simula ng aking paghihirap, ay siya palang naging susi sa aking paggising.

Minsan, kailangang ibagsak ka sa pinakamadilim na sulok ng buhay upang makita mo ang totoong kulay ng mga taong nasa paligid mo. At kapag natutunan mong bumangon mula sa dilim na iyon… wala nang sinuman sa mundo ang makakapagtumba sa ‘yo muli.

Ako si Sofia Mendoza.

Hindi na ako ang biktima ng kahit kanino. Ako ang reyna ng aking sariling buhay, at ang aking kuwento ay isang paalala sa lahat: Ang katotohanan at ang katatagan ng isang babae ay laging mananalo laban sa anumang kasinungalingan.