Buong Umaga Nila Akong Pinaglamayan, At Nagising Ako Habang Isinusuot Ng Asawa Ko Ang Gintong Kwintas Ko Sa Aking Kapatid. Narinig Kong Sinabi Niya, “Hindi Na Niya Ito Kailangan.” Hindi Ako Sumigaw O Binuksan Ang Kabaong. Tahimik Akong Nakikinig Sa Kanilang Usapan Tungkol Sa 500,000 Pesos Na Insurance… Hanggang Sa Mabanggit Nila Kung Sino Ang Naghanda Ng Aking Huling Inumin

Ako si Clara, tatlumpu’t limang taong gulang at isang matagumpay na may-ari ng ilang mga restaurant sa siyudad. Sa paningin ng marami, mayroon akong perpektong buhay. Asawa ko si Anton, isang guwapong negosyante na palaging nagpapanggap na mapagmahal, at mayroon akong nakababatang kapatid na si Bianca na nakikitira sa aming malaking bahay. Ako ang bumubuhay sa kanilang dalawa dahil pareho silang nalugi sa mga negosyong itinayo nila noon.

Ngunit ang buhay na pinaghirapan ko ay tila natapos sa isang kisapmata.

Apat na araw na ang nakakalipas, nakaramdam ako ng matinding pagkahilo at panlalamig matapos kong inumin ang paborito kong chamomile tea bago matulog. Nawalan ako ng malay. Nang magising ako, wala akong maramdaman sa buong katawan ko. Nakapikit ang aking mga mata, hindi ko maibuka ang aking bibig, at ni isang daliri ay hindi ko maigalaw. Para akong na-paralyze nang buo, ngunit ang isip ko at pandinig ko ay gising na gising.

ANG GISING SA DILIM

Naramdaman ko ang malamig na tela sa ilalim ng aking likod. Amoy na amoy ko ang matapang na halimuyak ng mga puting bulaklak at nasusunog na kandila. Rinig ko ang bulungan ng mga tao sa paligid at ang malambot na musika na madalas patugtugin sa mga patay.

Diyos ko… nasa loob ako ng kabaong! Inakala nilang M.atay na ako!

Gusto kong sumigaw. Gusto kong idilat ang aking mga mata. Ngunit para akong nakakulong sa sarili kong katawan dahil sa epekto ng kung anong kemikal na nasa sistema ko. Tiniis ko ang dilim. Pinakinggan ko ang mga taong dumarating, nag-iiyakan, at nakikiramay.

Lumipas ang ilang oras, unti-unting kumonti ang mga tao hanggang sa tuluyan silang nawala. Nakarinig ako ng malakas na pagkabagsak ng pinto ng chapel.

Rinig na rinig ko ang mga yabag na papalapit sa aking kabaong.

“Sa wakas, umalis din ang mga tsismosa nating kamag-anak,” boses iyon ni Anton, ang aking asawa. Ngunit wala ang lungkot na palagi niyang ipinapakita sa harap ng iba. Ang boses niya ay malamig at puno ng kayabangan.

Naramdaman ko ang malalambot na daliri na humawak sa gilid ng kabaong ko.

“Kaya nga, babe. Nakakapagod na ring umiyak nang peke,” sagot naman ng isang pamilyar at matinis na boses. Si Bianca! Ang sarili kong kapatid!

ANG LIHIM NG MGA T.AKSIL

Kumabog nang mabilis ang dibdib ko, ngunit hindi ito nararamdaman ng aking paralisadong katawan.

Naramdaman ko ang paggalaw ng kamay ni Anton sa aking leeg. Dahan-dahan niyang tinanggal ang gintong kwintas na palagi kong suot—isang mamahaling alahas na pamana pa sa akin ng aking lola.

“Here, babe. Isuot mo ‘to. Mas bagay sa’yo ‘to kaysa sa manang kong asawa. Hindi na niya ito kailangan sa sementeryo,” malambing na bulong ni Anton.

“Aww, thank you! Buti naman, tagal ko na ring gusto ‘to,” maarte at tuwang-tuwang sagot ni Bianca. “By the way, paano na ‘yung pera natin? Naayos na ba ng abogado mo?”

“Oo. 500,000 pesos na insurance at ang full control sa tatlong restaurants niya ay maililipat agad sa pangalan ko sa Lunes. At dahil ikaw ang next of kin niya, wala nang magrereklamo kapag nagsama tayo,” nakangising sagot ng asawa ko.

Mga demonyo! Pinagplanuhan nilang ubusin ang yaman ko para makapagsama sila nang malaya! At kailan pa naging sila?! Ang sarili kong kapatid!

Gusto kong bumangon at sakalin silang dalawa. Ang pagkadismaya at galit ay parang bulkang sasabog sa loob ng aking isipan. Ngunit pinilit kong pakalmahin ang aking sarili. Dahil kung magwawala ako ngayon nang hindi ko kayang gumalaw nang maayos, baka P.atayin nila ako nang tuluyan bago pa ako makahingi ng tulong.

Nagpatuloy ang kanilang usapan, at ang sumunod na sinabi ni Anton ay tuluyang sumagot sa aking mga katanungan.

ANG L.ASON SA INUMIN

“Buti na lang at hindi nagduda ang doktor niya sa inimbento nating history of heart attack. Ang galing talaga nung gamot na binili ko sa black market. Isang buwan lang, mukha siyang inatake. At ‘yung huling dose? Perfect timing,” tumatawang pagmamalaki ni Anton.

“Siyempre naman. Sino bang naghanda ng huling inumin niya? Diba ako? Sinigurado kong matapang ang nilagay ko sa chamomile tea niya bago siya matulog. Hinding-hindi siya magigising doon,” pagmamayabang naman ni Bianca habang hinihimas ang salamin ng kabaong ko.

Nanlamig ang buong pagkatao ko. Ang asawa ko ang bumili ng L.ason, at ang sarili kong kapatid ang tahimik na nagpainom nito sa akin. Pinagkaisahan nila akong dalawa!

Nang gabing iyon, matapos nilang umalis sa tabi ng kabaong, naramdaman ko ang unti-unting pagbabalik ng pakiramdam sa aking mga daliri. Epekto siguro ng kemikal na paubos na sa aking sistema. Iginagalaw ko ang aking mga daliri nang dahan-dahan. Iminulat ko ang aking mga mata, nahihirapan man sa simula dahil sa liwanag.

Nang makatiyak akong walang tao sa paligid at nakalabas na sila sa lobby ng chapel, pinilit kong iangat ang sarili ko.

Hindi ako P.atay. At hindi ko hahayaang manalo ang mga linta na ito.

ANG PAGBANGON AT PAGPAPLANO

Lihim akong lumabas ng kabaong. Basag ang katawan ko sa sakit at ngalay, ngunit nanaig ang aking galit. Nagtago ako sa madilim na bahagi ng back office ng chapel. Kinuha ko ang cellphone ng natutulog na janitor at nagpadala ng isang urgent message sa aking pinakamatapat na abogado at kaibigan, si Atty. Mendoza.

Hindi ako umuwi. Sa loob ng tatlong araw, habang “burol” ko, nagtago ako sa isang safehouse na inihanda ni Atty. Mendoza. Lihim naming pinuntahan ang ospital, kumuha ako ng blood test na nagpapatunay na mayroon akong traces ng toxin sa dugo na ginagamit bilang paralytic agent at hindi totoong heart attack ang nangyari. Ipina-freeze din namin agad ang lahat ng aking corporate at personal accounts.

Hinayaan namin silang magplano ng aking libing. Hinayaan namin silang isipin na kontrolado nila ang lahat.

At nang dumating ang araw ng libing… ibinigay ko sa kanila ang pinakamatinding surpresa.

ANG ARAW NG LIBING

Punong-puno ang sementeryo. Nakatayo sina Anton at Bianca sa harap ng nakasarang kabaong, nagkukunwaring umiiyak. Nakasuot sila ng itim, ngunit nakita kong suot pa rin ni Bianca ang aking gintong kwintas sa loob ng kanyang kwelyo. Naroon din ang mga board of directors at mga empleyado ng aking mga restaurant.

Bago pa man ibaba ang kabaong sa lupa, narinig nila ang ugong ng tatlong itim na SUV na pumarada nang mabilis sa gilid.

Bumaba ang aking abogado, na sinusundan ng anim na pulis. At sa gitna nila, bumaba ako. Nakasuot ng isang napaka-eleganteng pulang suit at nakasumbrero. Nakataas ang aking noo habang naglalakad sa gitna ng sementeryo.

Napasinghap ang mga tao. Nagsimulang umatras ang mga bisita, inakalang nakakakita sila ng multo.

Nang dumapo ang tingin nina Anton at Bianca sa akin, nalaglag ang mga panga nila. Namutla sila nang halos kasing puti ng papel. Nagsimulang manginig ang buong katawan ni Anton, at si Bianca ay napatakip sa kanyang bibig, hindi makahinga sa matinding gulat at takot.

“A-A-Anton… multo ba ‘yan?! B-Buhay siya!” natatarantang tili ni Bianca, pilit na nagtatago sa likod ni Anton.

“M-Maya?! P-Paano… P.atay ka na! Nakita ko mismo na—” hindi na natapos ni Anton ang kanyang sasabihin sa sobrang panlulumo.

Huminto ako sa mismong paanan ng aking sariling kabaong. Tiningnan ko silang dalawa nang may napakalamig na ngiti.

“Nakita mong nawalan ako ng malay, Anton. Pero hindi ako P.atay,” malakas kong pahayag, na umalingawngaw sa buong sementeryo. “Ang hindi mo alam, narinig ko ang lahat ng pinag-usapan niyo noong unang gabi ng burol ko habang isinusuot niyo ang kwintas ko. At narinig ko rin kung sino ang bumili ng lason, at sino ang naghalo nito sa tsaa ko.”

Napasinghap ang mga board of directors at lahat ng nakikinig.

“P-Pulis! A-Arestuhin niyo siya! B.aliw ang babaeng ‘yan! Wala kaming ginawa!” nagwawalang sigaw ni Anton, pilit na inilalabas ang kanyang kayabangan ngunit basang-basa na ng pawis.

Ngumisi si Atty. Mendoza at naglapag ng folder.

“May hawak kaming official toxicology report na nagpapatunay ng lason sa kanyang katawan. At nakuha rin ng pulisya ang testimonya mula sa nagbenta sa iyo ng gamot sa black market. Hindi kayo makakatakas,” matigas na pahayag ng aking abogado.

Lumapit ang mga pulis kina Anton at Bianca.

“Mr. Anton at Miss Bianca, inaresto namin kayo sa kasong Frustrated Murder at Conspiracy. Sumama kayo nang maayos,” pormal na utos ng hepe habang pinoposasan silang dalawa sa harap ng buong pamilya at mga bisita.

“Ate! Parang awa mo na! Buntis ako sa anak niya! Wag mo akong ipa-K.ulong!” humahagulgol na pagmamakaawa ng sarili kong kapatid habang lumuluhod sa mga damo.

“Maya, mahal ko! Asawa mo ako! Pamilya tayo! Nagkamali lang ako! Nadala lang ako sa sulsol ng kapatid mo!” iyak ni Anton, agad na inilalaglag ang K.abit niyang si Bianca para isalba ang sarili.

Tiningnan ko sila mula ulo hanggang paa, walang anumang bahid ng awa sa aking puso. Lumapit ako kay Bianca at walang sabi-sabing hinablot ko ang aking gintong kwintas mula sa kanyang leeg.

“Pamilya? P.inatay niyo na ang kapatid at asawa ninyo nang ibigay niyo sa akin ang inumin na iyon. Ngayon, pagbayaran niyo ‘yan sa selda,” malamig kong huling salita.

Iniwan ko silang nag-aaway, nagsisisihan, at nag-iiyakan habang kinakaladkad palabas ng sementeryo patungo sa mga police car. Walang sinumang naawa sa kanila. Ang 500,000 pesos na insurance na inaasahan nila ay hindi nila nakuha, at nabaon sila sa kasong isinampa ko. Nakuha ko ang aking annulment, at nagpatuloy ako sa pagpapalago ng aking mga restaurant, mas matapang, mas matalino, at higit sa lahat, malaya sa mga ahas na minsan kong tinawag na pamilya.

MORAL NG KWENTO: Huwag mong aabusuhin ang tiwala ng isang taong nag-aalaga at sumusuporta sa iyo, lalo na kung plano mong nakawin ang kanilang pinaghirapan gamit ang kasamaan. Ang katotohanan, gaano man ibinaon sa dilim o sa kabaong, ay laging may paraan para bumangon at lumabas sa liwanag. Kapag ang isang mabuting tao ay napuno at inilabas ang kanyang tunay na talino, asahan mong ang kanyang H.iganti ay wawasak sa lahat ng iyong mga inakalang tagumpay, at iiwan ka nitong nagbabayad sa impyernong ikaw mismo ang gumawa.