Sa Mismong Kasal Ko, Inagaw Ng Aking Kapatid Ang Atensyon Upang I-Anunsyo Ang Kanyang Pagbubuntis. Kaya Naman Nagdesisyon Akong Bigyan Siya Ng Isang Regalo Na Hinding-Hindi Niya Inaasahan… At Natahimik Ang Lahat!

Ako si Maya, dalawampu’t walong taong gulang. Mula pa noon, ang kapatid kong si Stella ang paborito ng aming mga magulang. Siya ang “golden child”—lahat ng gusto niya, nakukuha niya. Sa kabilang banda, ako ang laging sumasalo sa mga problema ng aming pamilya, nagtatrabaho ng higit sa inaasahan upang patunayan ang aking halaga.

Ngunit ang araw na ito ay dapat sana’y maging akin. Araw ng kasal ko sa lalaking pinakamamahal ko, si Julian. Pinaghirapan kong bayaran ang buong seremonya at ang napakagarbong reception, mula sa sarili kong ipon, nang walang tulong sa aking mga magulang.

Gusto ko lang naman sana ng isang araw kung saan ako at si Julian ang bida. Ngunit gaya ng dati, hindi pinalagpas ni Stella ang pagkakataon upang agawin ang atensyon.

ANG ANUNSYO SA RECEPTION

Ang reception ay nasa kalagitnaan na ng kasiyahan. Matapos ang aming unang sayaw bilang mag-asawa, kinuha ng host ang mikropono para sa isang munting programa.

Inaasahan kong magbibigay ng toast ang Best Man, ngunit biglang umakyat si Stella sa entablado at inagaw ang mikropono. Nakasuot siya ng isang napaka-eleganteng gown na halos tumapat sa kasuotan kong pangkasal.

“Hello everyone! Gusto ko lang kumuha ng konting oras ninyo,” matinis na panimula ni Stella, ang kanyang ngiti ay umaabot sa kanyang mga tainga. “Habang ipinagdiriwang natin ang pagmamahalan nina Maya at Julian, mayroon akong isang mas magandang balita na gusto kong i-share sa inyong lahat. Buntis ako!”

Nagpalakpakan ang mga tao. Nagsimulang sumigaw ang aming ina na nasa VIP table at dali-daling umakyat sa entablado upang yakapin si Stella. Ang aking ama ay sumunod din.

Sa isang iglap, nawala ang atensyon sa amin ni Julian. Ang mga bisita, mga kamag-anak, at maging ang mga kaibigan namin ay nag-unahang lumapit kay Stella upang batiin siya. Iniwan ako sa aking mesa, nakatulala, at pakiramdam ko ay isa na lamang akong bisita sa sarili kong party na ako pa mismo ang nagbayad.

“Babe, hayaan mo na,” malumanay na pag-aalo sa akin ni Julian habang hinahawakan ang aking kamay. “Araw pa rin natin ‘to.”

Ngunit nanikip ang dibdib ko. Tiningnan ko si Stella. Nakangisi siya sa akin, tila sinasabi sa pamamagitan ng kanyang mga mata: ‘Ako pa rin ang bida, Maya.’

Sige, Stella. Kung gusto mo ng atensyon, ibibigay ko sa’yo ang atensyong nararapat.

ANG TAHIMIK NA PAGHAHANDA

Huminga ako nang malalim. Pilit kong inalis ang mga luha sa aking mga mata. Hindi ko sisirain ang kasal ko sa pamamagitan ng pagwawala. Gagamitin ko ang aking utak.

Kinuha ko ang aking cellphone at agad na nagpadala ng mensahe sa manager ng resort kung saan ginaganap ang reception. Inutusan ko rin ang aking personal assistant na kausapin ang mga caterers.

Matapos ang isang oras ng “celebration” para sa pagbubuntis ni Stella, bumalik siya sa aming mesa.

“Sorry, Ate Maya ha. Sobrang na-excite lang talaga ako kaya ko nai-announce ngayon. Share na lang tayo sa spotlight, okay lang naman ‘di ba?” maarte at mapang-insultong sabi ni Stella.

“Walang anuman, Stella. Masaya ako para sa’yo,” kalmado kong sagot, habang ang isang nakakamatay na ngiti ay namuo sa aking mga labi.

ANG REGALO PARA SA BUNTIS

Bago maghiwa ng cake, kinuha ko ang mikropono. Tiningnan ko ang lahat ng mga bisita na ngayon ay nakatuon na muli sa akin.

“Salamat sa inyong lahat sa pag-celebrate kasama namin ni Julian,” panimula ko. “At siyempre, isang malaking congratulations sa aking kapatid na si Stella sa kanyang pagbubuntis. Bilang regalo sa kanyang bagong baby, mayroon akong isang surpresa na inihanda.”

Nagliwanag ang mukha ni Stella. Umakyat siyang muli sa entablado, inisip sigurong ibibigay ko sa kanya ang isang malaking halaga ng pera o titulo ng isang property.

Inabot ko sa kanya ang isang magandang envelope.

“Buksan mo, Stella,” utos ko.

Mabilis niyang pinunit ang envelope. Ngunit nang mabasa niya ang unang pahina, unti-unting nawala ang ngiti sa kanyang mga labi. Namutla siya na parang nakakita ng multo. Nanlaki ang kanyang mga mata habang tinititigan ang mga papel.

“A-Ano ‘to, Maya?!” natatarantang tili niya.

“Iyan ang buong bill ng reception na ito, Stella. Kasama diyan ang bayad sa venue, catering, at mga dekorasyon,” malamig kong pabatid, ang boses ko ay umalingawngaw sa buong bulwagan.

Natahimik ang lahat.

ANG PANININGIL SA KAHIHIYAN

“B-Bakit mo ibinibigay sa akin ang bill ng kasal mo?!” nagwawalang sigaw ni Stella habang namumula ang mukha.

Humarap ako sa mga bisita, pagkatapos ay kay Stella.

“Dahil hindi na ito kasal ko, Stella. Ginawa mo itong baby shower mo at ‘announcement party’ para sa bata mo. At dahil inangkin mo ang event na ito, tama lang na ikaw ang magbayad ng lahat ng ginastos ko. Kinausap ko na ang manager ng resort at ang mga suppliers. Lahat ng pangalan ko sa mga bill ay inilipat na sa pangalan mo.”

Napasinghap ang mga bisita. Si Mama at Papa ay mabilis na tumayo.

“Maya! Anong kabastusan ito?! Kapatid mo siya! Nag-announce lang siya ng pagbubuntis!” galit na bulyaw ni Papa.

“At hindi ba kayo nahihiya, Papa? Nagbayad ako ng milyon para sa kasal ko, pero pinili niyong suportahan ang paninira niya sa araw na dapat ay sa akin!” matigas kong sagot.

Binalingan ko ang aking assistant.

“Ibigay niyo ang kopya ng mga resibo kay Stella. Kukunin ko rin pabalik ang mga allowances na ibinigay ko sa inyo noong nakaraang buwan, dahil kailangan pala ni Stella ang pondo para sa baby shower niya.”

“M-Maya, wala akong pambayad dito! Bilyon-bilyon ang hinihingi mo!” humahagulgol na pagmamakaawa ni Stella habang napapaluhod sa sahig ng entablado, hawak ang mga bills.

Tiningnan ko siya nang walang kahit anong bakas ng awa.

“Hindi ko problema ‘yan. Kung gusto mong maging bida, asikasuhin mo ang mga responsibilidad ng isang bida. Julian, tara na. Ituloy natin ang kasal natin sa isang mas tahimik at tunay na celebration.”

Umalis kami ni Julian sa reception, iniwan sina Stella at ang aking mga magulang na pinagtitinginan ng mga bisita at siningil ng mga manager ng resort. Nakuha ko ang aking kalayaan mula sa isang pamilyang paboritista, at namuhay kami ni Julian nang masaya, habang si Stella ay naiwang nagdudusa sa pagbabayad ng mga utang dahil sa kanyang sariling kayabangan.

MORAL NG KWENTO: Huwag mong aagawin ang kaligayahan at oras ng ibang tao para lamang i-angat ang iyong sarili. Ang pagiging mapagmataas at uhaw sa atensyon, lalo na kung gagamitin mo ang espesyal na araw ng iba, ay laging may katumbas na malupit na karma. Kapag inubos mo ang pasensya ng isang taong nagtitiis at palaging nagpaparaya, asahan mong ang paniningil nito ay wawasak sa lahat ng iyong ipinagmamalaki at iiwan kang nag-iisa at nakakahiya.