PINATIGIL KO ANG SARILI KONG KASAL SA HARAP NG 300 NA BISITA NANG MAPANSIN KONG WALANG LAMAN ANG UPUAN NG ANIM-NA-TAONG-GULANG KONG ANAK. INAKALA NG LAHAT NA NABABALIW NA AKO. NGUNIT NANG MATAGPUAN KO SIYA SA LOOB NG BANYO, ANG NAKITA AT NARINIG KO AY TULUYANG DUMUROG SA PUSO KO… AT NAG-UDYOK SA AKIN NA WASAKIN ANG BUHAY NG BABAENG NASA ALTAR…
Part 2 /
Sabi niya po kasi… ang pangit-pangit ko raw po,” umiiyak na paliwanag ni Maya, ang bawat salita ay tila pumupunit sa aking kaluluwa. “S-
Sabi po ni Tita Vanessa, nakakasira raw po ako sa magandang pictures ninyo sa altar. Kasi po, hindi niya naman po ako tunay na anak. Anak
lang daw po ako sa unang asawa niyo na patay na.”
Tumulo ang aking mga luha sa matinding galit at sakit.
“Sabi niya pa po,” patuloy ng anak ko, nanginginig sa takot, “kapag umiyak daw po ako at nagsumbong sa inyo, ipapatapon niya raw po ako
sa madilim na ampunan kapag asawa niyo na siya… P-Papa, totoo po ba? Iiwan niyo na po ba ako kapag kasal na kayo?”
Ang Pagbangon ng Halimaw
Parang pinasabugan ng granada ang utak ko. Ang babaeng papakasalan ko, ang babaeng pinangakuan kong mamahalin habambuhay, ay
tinotorture ang kaisa-isa kong anak sa likod ko?! Pinaniwala niya ang inosente kong anghel na itatapon ko siya?!
“Hindi, Maya. Hinding-hindi kita iiwan,” umiiyak kong bulong habang hinahalikan ang kanyang noo. “Ikaw ang buhay ni Papa. Wala akong
ibang pipiliin kundi ikaw.”
Binuhat ko si Maya. Binalot ko siya ng aking mamahaling puting coat para hindi siya lamigin. Ang lungkot ko ay mabilis na napalitan ng
isang malamig at nakamamatay na galit.
Naglakad ako pabalik sa katedral. Bawat hakbang ko ay tila yumanig sa lupa.
Pagpasok ko sa loob, nagkakagulo na ang mga bisita. Si Vanessa ay nakatayo pa rin sa altar, inis na inis. Nang makita niya akong buhat-buhat
ang umiiyak at madungis na si Maya, namutla siya ngunit mabilis na nagpilit ng ngiti.
Babe! Saan ba kayo nagpunta? Nasisira na ang schedule natin! Ibigay mo muna sa yaya si Maya para maituloy na natin ang kasal,”
malambing na utos ni Vanessa, pilit na lumalapit sa akin.
“WAG MONG HAWAKAN ANG ANAK KO!”
Ang dumadagundong at umaalingawngaw kong bulyaw ay yumanig sa buong simbahan. Tumigil ang lahat ng bulungan. Nalaglag ang panga
ng lahat ng 300 na bisita.
Ang Pagsabog ng Katotohanan
Napaatras si Vanessa. Nawala ang lahat ng kulay sa kanyang mukha. “B-Babe… anong problema?”
Naglakad ako hanggang sa altar, hawak nang mahigpit ang aking anak. Kinuha ko ang mikropono mula sa pari.
“Gusto ninyong malaman kung bakit wala ang anak ko sa upuan niya?!” dumadagundong na sigaw ko sa lahat ng mga bisita, itinuon ang
aking nag-aapoy na mga mata kay Vanessa. “Dahil ang babaeng nasa altar na ito—ang babaeng inakala kong isang anghel—ay binuhusan ng
tsokolate ang damit ng anak ko para hindi siya makasama sa pictures!”
Napasinghap ang buong katedral. Ang mga magulang ni Vanessa ay namutla sa matinding kahihiyan. Nag-flash ang mga camera ng media.
“H-Hindi totoo ‘yan! Nagsisinungaling ang batang ‘yan! Nadapa siya!” nagwawalang tili ni Vanessa, pilit na nagpapalusot habang
pinagpapawisan ng malamig.
“TINAKOT MO ANG ANAK KO NA ITATAPON MO SIYA SA AMPUNAN?!” sigaw ko, dinuduro ang mukha ng babaeng taksil. “Pinaluha mo
ang nag-iisang rason kung bakit pa ako humihinga! Hayop ka!”
Julian! Babe, please! Maniwala ka sa akin! Siraulo ang batang ‘yan! Pamilya na tayo!” umiiyak na lumuhod si Vanessa sa harap ng altar, pilit
na inaabot ang sapatos ko.
Umatras ako nang may matinding pandidiri.
“Wala nang kasal na magaganap,” malamig at madiin kong anunsyo sa mikropono. “Tapos na ang lahat.”
Humarap ako sa aking head of security. “Palabasin ninyo ang pamilya nila. At bukas na bukas din, i-pull out ninyo ang lahat ng investments
natin sa kumpanya ng tatay niya. Gusto kong mabangkarote ang pamilya nila bago matapos ang linggong ito!”
“HINDI! Julian, parang awa mo na! Mamumulubi kami!” nagwawalang sigaw ni Vanessa habang kinakaladkad siya ng mga gwardya
papalabas ng simbahan. Ang kanyang magandang wedding gown ay sumadsad sa sahig, nasira kasama ng kanyang kayabangan at
kasakiman.
Pinanood ko silang itapon palabas sa harap ng 300 na bisitang nandidiri sa kanila.
Tinalikuran ko ang altar at binalikan ang aking anak na ngayon ay nakayakap sa aking leeg. “Ligtas na tayo, anak. Ligtas ka na,” bulong ko sa
kanya.
Natutunan ko nang araw na iyon na hindi kailanman mabibili ng magandang mukha at matamis na salita ang tunay na kabutihan ng puso.
Ang pagiging isang tunay na ama ay nangangahulugang handa kang talikuran at sunugin ang buong mundo, maprotektahan lamang ang
inosenteng ngiti ng iyong anak.