Ako si Mateo. Nagsimula ako mula sa wala. Nagtinda ako ng kung anu-ano sa kalsada noong bata ako para makapagtapos ng pag-aaral, hanggang sa naitayo ko ang sarili kong Tech Company na naging isa sa pinakamatagumpay sa bansa. Dahil sa hirap na pinagdaanan ko, pinangako ko sa sarili ko na kapag nag-asawa ako, ibibigay ko sa kanya ang mundong hindi ko naranasan.
At iyon ang ginawa ko nang pakasalan ko si Sofia.
Si Sofia ay galing sa isang pamilyang “old rich” na unti-unti nang nawawalan ng yaman dahil sa maling paghawak ng negosyo. Akala ko noong una, mahal niya talaga ako. Binigyan ko siya ng marangyang buhay. Ipinangalan ko sa kanya ang anim na Supplementary Black Cards na walang credit limit, na direktang nakakonekta sa personal kong yaman. Binilhan ko siya ng mga designer bags, sasakyan, at pinatira ko siya sa isang napakalaking mansyon sa Forbes Park.
Ngunit sa paglipas ng tatlong taon, nakita ko ang tunay na kulay ni Sofia. Para sa kanya, isa lang akong ATM na humihinga.
Isang umaga, nagulat na lang ako nang pumasok ang tatlong malalaking sasakyan sa driveway ng mansyon namin. Bumaba mula rito ang mga biyenan kong sina Don Arturo at Donya Sylvia, kasama ang santambak nilang mga maleta.
Nalilito akong sumalubong sa kanila sa sala. Sumunod na pumasok si Sofia, suot ang kanyang paboritong Chanel na damit at may bitbit na sarili niyang mga maleta.
“Sofia? Anong meron? Bakit nandito ang mga magulang mo na may mga bagahe?” tanong ko.
Tumingin si Sofia sa akin, nag-aayos ng kanyang mamahaling salamin. “Ah, hindi ko pa ba nasasabi sa’yo? May 4-year corporate assignment ako sa Milan, Italy. Kailangan kong umalis ngayon din. Habang wala ako, dito muna titira sina Mommy at Daddy.”
Kumunot ang noo ko. “Apat na taon? At bakit hindi mo man lang ito kinonsulta sa akin bilang asawa mo?”
Umirap si Sofia. “Mateo, career ko ‘to. At saka, nandito na sina Mommy. Inaasahan kong ikaw ang mag-aasikaso sa kanila. Ayaw ni Mommy sa mga katulong natin dahil hindi marunong magluto ng Mediterranean diet niya. Kaya ikaw ang magluluto para sa kanila. Ikaw ang mag-aasikaso ng mga gamot ni Daddy. Magsilbi ka naman sa pamilya ko, tutal asawa kita.”
Bago pa ako makasagot, nagsalita na ang biyenan kong si Donya Sylvia habang umuupo sa pinakamahal kong sofa. “Oo nga, Mateo. At siguraduhin mong malinis ang pool araw-araw. Ayoko ng maingay sa umaga, kaya bawalan mo ang mga aso mo na tumahol.”
Tinignan nila ako hindi bilang isang haligi ng tahanan, kundi bilang isang glorified maid o butler sa sarili kong bahay.
Ngunit ang tuluyang bumasag sa pasensya ko ay nang dumaan ako sa pasilyo at narinig ko si Sofia na may kausap sa telepono. Bahagyang nakabukas ang pinto ng kwarto niya.
“Yes, babe! I’m leaving today,” masayang tili ni Sofia sa telepono. “Four years of shopping and traveling across Europe with you! Naniwala ang tanga kong asawa na may work assignment ako. Siya ang magbabantay sa mga magulang ko dito, habang tayo, gagamitin natin ang mga Black Cards na bigay niya! Walang limit ‘to, babe!”
Nanlamig ang buong katawan ko. Parang huminto ang pagtibok ng puso ko. Apat na taon. Apat na taon siyang magpapakasasa sa ibang bansa kasama ang kalaguyo niya, gamit ang perang dugo’t pawis kong pinaghirapan, habang ako ay gagawing alipin ng mga mapagmataas niyang magulang.
Hindi ako pumasok para sumigaw. Hindi ako nanabunot o gumawa ng eksena. Bilang isang negosyante, tinuruan akong harapin ang mga traydor hindi sa pamamagitan ng galit, kundi sa pamamagitan ng isang malamig at perpektong estratehiya.
Makalipas ang ilang minuto, lumabas si Sofia. Hinalikan niya ako sa pisngi—isang halik na nandidiri ako nang maramdaman ko.
“Bye, Mateo! Alagaan mo sina Mommy ha? I’ll call you kapag nasa Milan na ako,” nakangiti niyang paalam bago sumakay sa kanyang luxury SUV na maghahatid sa kanya sa airport.
Habang pinapanood ko ang sasakyan niya na umaandar palabas ng driveway ng mansyon, dahan-dahan kong kinuha ang cellphone ko mula sa aking bulsa. Bago pa man makarating ang sasakyan niya sa main gate ng aming subdivision, tinawagan ko ang aking Private Wealth Manager sa bangko.
“Mr. Reyes,” malamig at kalmado kong utos. “Gusto kong i-deactivate at i-cancel ang lahat ng anim na Supplementary Black Cards na nakapangalan kay Sofia. Oo, lahat. Ngayon din. I-block mo rin ang access niya sa lahat ng joint accounts namin.”
“Understood, Sir Mateo. Done,” mabilis na sagot ng banko.
Sunod kong tinawagan ang aking personal na abogado.
“Atty. Villanueva, i-file mo na ang Annulment at Adultery case laban kay Sofia. Hawak ko ang mga ebidensya at bank trails niya. At isa pa… padalhan mo ng Eviction Notice ang mga biyenan ko. Nasa bahay ko sila ngayon. Bigyan mo sila ng dalawang oras para lumayas.”
Pinatay ko ang tawag. Isang malalim na paghinga ang pinakawalan ko. Ang bigat na matagal ko nang dala-dala ay tila unti-unting nawala.
Pagpasok ko sa loob ng bahay, naabutan ko ang mga biyenan ko sa hapag-kainan.
“Mateo!” sigaw ni Don Arturo, ipinapalo ang tinidor sa lamesa. “Bakit wala pang kape?! Nasaan na ang almusal namin? Ang bagal mo namang kumilos!”
Naglakad ako palapit sa kanila. Tinitigan ko sila nang may matinding awtoridad.
“Wala kayong almusal sa bahay ko,” matigas at malamig kong sagot. “Dahil mayroon lamang kayong dalawang oras para i-empake muli ang mga maleta ninyo at lumayas sa pamamahay ko.”
Nanlaki ang mga mata ni Donya Sylvia. “Ano?! Nababaliw ka ba?! Asawa ka ng anak namin!”
“Wala na akong asawa,” sagot ko. “At hindi ako nagtayo ng sarili kong imperyo para lang maging katulong ng mga taong palamunin.”
Saktong nag-ring ang cellphone ko. Si Sofia. Sinagot ko ito at inilagay sa loudspeaker para marinig ng mga magulang niya.
“Mateo!! Anong ginawa mo?!” humahagulgol at sumisigaw na boses ni Sofia sa kabilang linya. “Nasa VIP Lounge ako sa airport! Na-decline ang lahat ng Black Cards ko! Pati ang personal card ko, walang laman! Hindi ako makapasok! Paano ako pupuntang Milan?!”
Ngumiti ako. Isang ngiting puno ng kalayaan.
“Hindi ko alam, Sofia. Baka pwedeng bayaran ng ‘babe’ mo ang trip ninyo patungong Europe?” sagot ko.
Natahimik sa kabilang linya. Narinig kong napasinghap ang mga magulang niya sa hapag-kainan.
“Kinansela ko na lahat ng cards mo,” patuloy ko. “Naka-file na rin ang annulment natin. Wala kang makukuhang kahit isang sentimo mula sa akin, dahil alam nating dalawa na may Prenuptial Agreement tayo. At ‘yung mga magulang mo? Pinapalayas ko na sila ngayon.”
“Mateo, wait! Please! Let me explain! Nagkamali ka lang ng dinig!” nagmamakaawang iyak niya.
“Enjoy Europe, Sofia. Hanggang dito na lang tayo,” sabi ko bago ko tuluyang pinatay ang tawag at binlock ang numero niya.
Sa loob ng isang oras, umiiyak na kinaladkad ng mga biyenan ko ang kanilang mga maleta palabas ng gate habang binabantayan ng mga security guards ng subdivision. Wala silang magawa kundi umuwi sa lumang bahay nila na malapit nang bawiin ng bangko.
Si Sofia? Umuwi siyang luhaan, nagmamakaawa sa labas ng gate ko, ngunit hindi ko na siya pinagbuksan. Nalaman ko kinabukasan na iniwan din siya ng kalaguyo niya sa airport nang malamang wala na siyang pera at hindi na gagana ang mga Black Cards.
Natutunan ko sa karanasang iyon na ang pera ay hindi kailanman makakabili ng tapat na pagmamahal. Ngunit, ang pera at ang pagiging matalino ay ang pinakamagandang sandata upang putulin ang mga parasitong sumisipsip sa iyong buhay.