Narinig Kong May Kausap Sa Telepono Ang Nobyo Ko Bago Kami Humarap Sa Altar… At Nang Malaman Ko Ang Tunay Na Dahilan Kung Bakit Niya Ako Pakakasalan, Gumuho Ang Aking Mundo! Ngunit Imbes Na Umiyak, Inihanda Ko Ang Kanyang Malagim Na Katapusan

Ako si Clara, dalawampu’t walong taong gulang at ang nag-iisang tagapagmana ng isang bilyonaryong kumpanya ng teknolohiya matapos P.umanaw ang aking ama. Nang makilala ko si Julian, inakala kong siya na ang sagot sa aking mga panalangin. Isa siyang makisig na negosyante na palaging nagpapakita ng labis na pagmamahal at pag-aalaga.

Kahit na madalas akong sabihan ng kanyang inang si Doña Beatrice na swerte raw ako dahil napansin ako ng kanyang “perpektong anak”, hindi ko ito ininda. Sagot ko ang lahat ng gastos sa aming magarbong kasal—mula sa hotel, simbahan, hanggang sa mansyong titirhan namin.

Dumating ang pinakahihintay naming araw. Nakasuot na ako ng aking magandang white gown at naghihintay na lamang sa aking bridal suite. Ngunit bago magsimula ang seremonya, nagpasya akong pumunta sa kwarto ni Julian upang ibigay ang regalo kong mamahaling cufflinks.

Hindi ko inakalang ang pagpunta kong iyon ay bubunyag sa isang nakakakilabot na katotohanan.

ANG TAWAG BAGO ANG KASAL

Tahimik akong naglakad sa pasilyo ng hotel. Nang makarating ako sa tapat ng pinto ng kwarto ni Julian, napansin kong naka-awang ito nang kaunti.

Akmang kakatok na sana ako, ngunit narinig ko ang pamilyar niyang boses. May kausap siya sa kanyang cellphone at naka-loudspeaker ito.

“Julian, anak, sigurado ka bang mapapapirma mo sa kanya ang Joint Venture Agreement pagkatapos ng kasal ninyo?” matinis at nag-aalalang boses ni Doña Beatrice mula sa kabilang linya.

“Oo naman, Ma. Wag kayong mag-alala. Uto-uto at patay-na-patay sa akin ang babaeng ‘yon. Kapag napirmahan niya ang dokumento mamaya sa reception, mapapasakamay ko na ang 80% ng kanyang kumpanya at ang lahat ng bank accounts niya,” nakangising sagot ng lalaking pinangakuan kong makasama habambuhay.

Kumabog nang napakabilis ang dibdib ko. Nanlamig ang mga kamay kong may hawak na regalo.

“Mabuti naman! Baon na baon na tayo sa utang, Julian! Kailangan na nating mabayaran ang mga investors natin bago pa nila tuluyang hatakin ang bahay natin! Paano ba ‘yan, makakatiis ka ba sa babaeng ‘yan?” tanong ng aking biyenan.

Tumawa nang mapakla si Julian.

“Isang taon lang, Ma. Kapag nailipat ko na ang lahat ng pera niya sa offshore accounts natin, ipapalabas nating na-depress siya at B.aliw. Ipapasok natin siya sa isang mental facility at doon ko na siya tuluyang iiwan para magsama na kami ni Valerie nang malaya. Konting acting na lang, bilyonaryo na tayo!”

ANG TAHIMIK NA PAGHAHANDA

Parang may bombang sumabog sa mismong harapan ko. Gumuho ang aking mundo. Ang lalaking pinagkatiwalaan ko… ang pamilyang tinanggap ko… ay mga halimaw na nag-aabang lamang na N.akawin ang lahat ng pinaghirapan ng aking ama at itapon ako sa huli! At may K.abit pa siyang Valerie na naghihintay sa yaman ko!

Gusto kong sipain ang pinto at S.ampalin siya nang buong lakas. Gusto kong umiyak at magwala. Ngunit kinagat ko ang aking labi.

Kung magwawala ako ngayon, idi-deny nila ito. Gagawa sila ng kwento at baka makatakas pa siya sa mga utang nila. Hindi. Inakala niyo ba na tatanga-tanga ako para lang sa pag-ibig? Ipapalasap ko sa inyo kung paano mawasak.

Dali-dali kong inilabas ang aking cellphone at palihim na ni-record ang huling bahagi ng kanilang pag-uusap. Matapos masigurong na-save ko ito, tahimik akong bumalik sa aking bridal suite.

Pinunasan ko ang mga luha sa aking mga mata. Kinuha ko ang aking telepono at tinawagan ang aking head legal counsel at ang hepe ng P.ulisya na matalik na kaibigan ng aking yumaong ama.

ANG PASABOG SA RECEPTION

Hindi ko kinansela ang kasal sa simbahan. Naglakad ako sa aisle na parang isang reyna, nakangiti nang matamis sa isang T.aksil na asawa. Nang makarating kami sa reception na puno ng mga pulitiko at bilyonaryo, inasahan ni Julian na ito na ang araw ng kanyang tagumpay.

Bago ang dinner, kinuha ni Julian ang mikropono.

“Magandang gabi sa inyong lahat. Bilang asawa ni Clara, may inihanda akong isang dokumento na magpapatibay hindi lamang ng aming pagsasama, kundi pati na rin ng aming mga negosyo. Clara, babe, pirmahan mo na ito,” mayabang at nakangiting anunsyo ni Julian habang naglalapag ng isang folder sa aming mesa.

Tumayo ako. Kinuha ko ang mikropono at ngumiti nang napakalamig.

“Bago ko pirmahan ‘yan, Julian, mayroon din akong inihandang regalo para sa’yo at kay Doña Beatrice. Isang audio presentation,” malakas kong pahayag.

Sinenyasan ko ang operator sa likod. Biglang umalingawngaw sa mga naglalakihang speaker ng grand ballroom ang recording ng usapan nina Julian at ng kanyang ina kanina lang sa hotel room!

Rinig na rinig ng buong lipunan ang plano nilang ipasok ako sa mental hospital, ang pag-amin na baon sila sa utang, at ang K.abit na si Valerie!

Natahimik ang lahat ng mga bisita. Nalaglag ang mga panga ng mga negosyante.

Namutla si Julian na parang isang bangkay. Si Doña Beatrice ay napatakip sa kanyang bibig, nanginginig ang buong katawan.

“C-Clara… b-babe! E-Edited ‘yan! S-Sinong gumawa niyan?!” natatarantang tili ni Julian habang pinagpapawisan ng malapot.

ANG KATAPUSAN NG MGA LINTA

“Edited? O baka hindi mo lang napansing nakabukas ang pinto mo kanina?” malamig kong sagot.

Kinuha ko ang folder na gusto niyang papirmahan sa akin at pinunit ito sa mismong harapan niya.

“Ang buong akala ninyo ay mapapaikot niyo ako. Pero ang hindi ninyo alam, kanina pang umaga, binili na ng kumpanya ko ang bangko na pinagkakautangan ninyo ng milyun-milyon. At dahil opisyal na hindi natuloy ang legalities ng kasal natin, wala kayong proteksyon mula sa akin,” madiin kong pabatid na tuluyang nagpalugmok kay Julian sa sahig.

Bago pa man siya makapag-makaawa, bumukas ang pinto ng ballroom. Pumasok ang mga P.ulis at mga awtoridad mula sa Anti-Fraud Division.

“Mr. Julian at Doña Beatrice, inaresto namin kayo sa kasong Attempted Corporate Fraud, Extortion, at Grand Estafa,” pormal na pahayag ng opisyal habang nilalapitan ang dalawa.

“Hindi! Parang awa mo na, Clara! Mahal kita! Nagkamali lang ako! Ma, tulungan mo ako!” humahagulgol at nagwawalang iyak ni Julian habang pinoposasan siya.

“A-Anak! Clara, pakiusap! Pamilya tayo!” tili ng aking biyenan na ngayon ay umiiyak na sa matinding hiya habang pinagtitinginan ng mga bisitang dati ay pinagmamalibian niya.

Tiningnan ko sila nang walang kahit anong bakas ng awa.

“Hindi ko pamilya ang mga linta. I-enjoy niyo ang inyong bagong buhay sa loob ng selda,” huling salita ko.

Pinanood ko silang kaladkarin palabas ng aking reception habang nagsisigawan at nagsisisihan. Imbes na iyakan ang isang walang-kwentang lalaki, itinaas ko ang aking baso at ginawa kong isang malaking selebrasyon ng aking kalayaan ang event na iyon. Ang mga T.aksil ay nawalan ng lahat, habang ako ay nanatiling matatag bilang nag-iisang reyna ng aking sariling buhay.

MORAL NG KWENTO: Ang labis na kasakiman at pagpapanggap upang makakuha ng yaman ng ibang tao ay isang patibong na laging sasakal sa iyo sa huli. Huwag mong ituring na mangmang ang taong nagmamahal nang tapat, dahil ang oras na malaman nila ang iyong kataksilan ay ang oras na wawasakin nila ang lahat ng iyong ipinagmamalaki. Ang karma ay laging may inihahandang pinakamasakit na entablado para sa mga manloloko.