IPINATIGIL KO ANG CREDIT CARD NG DATING BIYENAN KO MATAPOS ANG ANNULMENT—ANG GALIT NA TAWAG NG EX-HUSBAND KO AY SINAGOT KO NG MGA KATOTOHANANG PITONG TAON KONG ITINAGO!

Sumandal ako sa aking upuan.

Malamig ang aking tingin sa telepono.

“Jerome, gusto mo talagang malaman kung bakit?” tanong ko.

“Oo! Dahil napakawalang hiya mo! Walang modo!” sigaw niya mula sa kabilang linya.

“Kahapon, ganap na 10:00 ng umaga, naging pinal na ang annulment natin mula sa korte.”

“Nasa akin na ang 1 kopya ng pinal na utos ng huwes.”

“Hindi na tayo mag-asawa.”

“Kaya wala na akong obligasyon na pakainin ka, at lalong wala akong obligasyon na pondohan ang luho ng nanay mo.”

Natahimik si Jerome ng 2 segundo.

Pagkatapos ay mas lalo siyang nagalit.

“Kahit hiwalay na tayo, may respeto dapat!” sabi ni Jerome.

“Hindi mo ba naisip ang status ni Mommy sa lipunan?!”

“Si Mommy ay sanay sa mataas na antas ng pamumuhay!”

“Dapat nagbigay ka man lang ng 30 araw na abiso bago mo ipinasara ang card!”

Natawa ako nang mahina.

Isang maikling tawa na punong-puno ng paghamak.

“Abiso? Para sa 1 taong walang ginawa kundi laitin ang pamilya ko sa Leyte?”

“Nakalimutan mo na ba, Jerome?”

“Noong 2023, nang mamatay ang ama ko, humingi ako sa iyo ng 50,000 pesos para sa ospital.”

“Anong sinabi ng nanay mo noong araw na iyon?”

“Sinabi niya sa harap ng 6 na tao na huwag akong bibigyan ng pera dahil aksaya lang sa isang probinsyano.”

“Ginamit pa nga niya ang credit card ko noong araw na ‘yon para bumili ng 120,000 pesos na watch sa BGC.”

Natahimik si Jerome sa kabilang linya.

Rinig ko ang mabigat niyang paghinga.

“Iba ‘yon, Clarissa!” diin ni Jerome.

“Iyon ay tungkol sa pamilya mo! Ito ay tungkol sa respeto sa mommy ko!”

“Walang kaibahan ‘yon, Jerome,” sagot ko.

“Sa loob ng 7 taon, nakipagtiis ako sa inyo.”

“Inisip ko na baka kapag ibinigay ko ang lahat, matututo kayong irespeto ako.”

“Pero lumalala lang ang pagiging abusado ninyo.”

“Alam mo ba kung magkano ang kabuuang nagastos ng nanay mo sa card na ‘yon sa loob ng 5 taon?”

Inilabas ko ang 1 folder mula sa aking drawer.

Naglalaman ito ng lahat ng monthly bank statements mula 2021 hanggang 2026.

“Kabuuang 48,500,000 pesos, Jerome.”

“48.5 million pesos na galing sa dugo at pawis ko.”

“Samantalang ikaw, sa loob ng 7 taon natin, 0 pesos ang naambag mo sa bahay.”

“Clarissa, asawa kita noong mga panahon na ‘yon!” sigaw ni Jerome.

“Tungkulin mong tulungan ang pamilya ko!”

“Responsibilidad mo na alagaan kami dahil mas marami kang pera!”

“Hindi ko responsibilidad ang katamaran ninyo,” malamig kong sagot.

“At huwag mo ring kakalimutan na may 1 pang dahilan kung bakit nagmadali akong ipasara ang card na ‘yan.”

“Ano ‘yon?!” galit na tanong ni Jerome.

Kinuha ko ang 1 sobre sa aking mesa.

Ito ang pribadong ulat mula sa 1 private investigator na kinuha ko 3 buwan ang nakalipas.

“Noong nakaraang buwan, may pumasok na charge sa card na 250,000 pesos para sa 1 luxury resort sa Boracay.”

“Akala ko, ang nanay mo ang nag-bakasyon.”

“Pero nang suriin ng investigator ko ang guest list ng resort, hindi si Doña Teresa ang nakalista.”

“Sino?” tanong ni Jerome. Ang boses niya ay biglang nagbago, tila kinabahan.

“Nakalista roon ang pangalan mo, Jerome.”

“Kasama ang 1 babaeng nagngangalang Vanessa.”

“Ang 24 taong gulang na modelo na itinatago mo sa 1 condominium sa Quezon City.”

Natahimik ang kabilang linya.

Walang anumang boses na nanggaling kay Jerome.

Maging ang kanyang mabigat na paghinga ay tila huminto.

“Ginamit ninyo ang pera ko para sa pansariling luho, sa pambababae mo, at sa pagmamayabang ng nanay mo.”

“At ngayon, magagalit ka dahil pinalitan ko na ang password at pinasara ang card?”

“Clarissa… mag-usap tayo nang maayos,” pabulong na sabi ni Jerome.

Nawala ang galit sa kanyang boses, pinalitan ito ng takot.

“Wala na tayong dapat pag-usapan, Jerome.”

“Kahapon, kasabay ng pagpasara ko sa credit card, inutusan ko rin ang aking abogado na ipadala ang 1 demand letter sa inyo.”

“Demand letter para saan?!” gulat na tanong ni Jerome.

“Para sa 12,000,000 pesos na utang ng pamilya mo sa aking kumpanya.”

“Ang perang ibinayad sa bahay ninyo sa Fairview noong 2024 ay hindi regalo.”

“Pumirma ang nanay mo sa 1 promissory note na may nakasaad na kailangang ibalik ang pera kapag naghiwalay tayo.”

“Mayroon akong 3 kopya ng dokumentong iyon na may lagda ng notaryo publiko.”

“May 15 araw kayo para bayaran ang 12 million pesos.”

“Kapag hindi kayo nakabayad sa loob ng 15 araw, maghahain kami ng kaso sa korte para ma-foreclose ang bahay ninyo.”

“Huwag mong gawin ‘yan, Clarissa!” pakiusap ni Jerome.

“Mawawalan ng bahay si Mommy! Saan kami titira?!”

“Iyan ay hindi ko na problema, Jerome.”

“May 2 kamay at 2 paa ka. 34 taong gulang ka na. Panahon na para magtrabaho ka.”

“Clarissa, pakisuyo naman! Kahit ang credit card lang, ibalik mo muna para makabayad si Mommy sa Greenbelt!”

“Nandoon pa rin siya sa shop, hindi makalabas dahil ayaw siyang paalisin ng security hangga’t hindi nababayaran ang 350,000 pesos!”

Natawa ako nang tahimik.

“Sabihin mo sa nanay mo, ibenta niya ang kanyang mga mamahaling bag at alahas para makabayad siya sa cashier.”

“At sabihin mo rin sa kanya, ang isang ‘hamak na probinsyana’ na tulad ko ay hindi na kailanman magpapadala sa panloloko ninyo.”

“Clarissa, please—”

Ibinaba ko ang telepono.

Inilagay ko ang numero ni Jerome sa Block List.

Inilagay ko rin sa Block List ang numero ni Doña Teresa at ng 2 pa niyang kapatid.

Tumingin ako sa labas ng aking bintana sa 24th floor ng gusali.

Maliwanag ang sikat ng araw sa buong lungsod.

Kinuha ko ang opisyal na papel ng annulment at inilagay ito sa loob ng aking permanent safe.

Sa wakas, malaya na ako.

Wala nang makakapagsamantala sa aking pinaghirapan.