Ako si Samar, tatlumpung taong gulang. Isang taon na ang nakalipas mula nang gumuho ang aking mundo. Ang asawa kong si Karim ay hiniwalayan ako. Ang masakit na dahilan? Limang taon na kaming kasal ngunit hindi ko siya mabigyan ng anak. Para sa kanya, isa akong walang kwentang babae dahil hindi ko maibigay ang pangarap niyang maging isang ama.

Ngunit ang mas nakakawasak na katotohanan ay natuklasan ko bago ang aming divorce. Ang matalik kong kaibigan, si Laila, na palagi kong iniiyakan at hinihingian ng payo, ay matagal na palang may relasyon kay Karim. Sa katunayan, nang hiwalayan ako ni Karim, dalawang buwan nang buntis si Laila.

Niloko nila akong dalawa. Iniwan akong walang-wala, basag ang puso, at puno ng katanungan kung bakit naging napakalupit ng tadhana sa akin. Ngunit pinili kong hindi magwala. Tahimik akong umalis at nangakong bubuuin muli ang aking sarili.

ANG PAGKIKITA SA OSPITAL

Lumipas ang isang taon. Isang araw, nagpunta ako sa isang sikat na VIP hospital sa siyudad para sa aking regular check-up. Habang naglalakad ako sa pasilyo ng Pediatric Wing, may isang pamilyar na boses ang tumawag sa aking pangalan.

“Samar? Ikaw ba ‘yan?”

Napalingon ako. Nakatayo sa di kalayuan si Karim. Nakasuot siya ng mamahaling polo, ngunit mukhang pagod. Sa kanyang tabi ay si Laila, na may buhat-buhat na isang malusog na sanggol na lalaki. May hawak na baby bag at bote ng gatas si Karim.

Nang makita niya ako, ang kanyang gulat ay mabilis na napalitan ng isang mapang-insulto at mayabang na ngisi. Lumapit silang dalawa sa akin.

“Wow, Samar. Long time no see. Mukhang… hindi ka pa rin nagbabago. Mag-isa ka pa rin ba?” sarkastikong bati ni Karim, tinitingnan ako mula ulo hanggang paa.

“Hi, Samar. Pasensya ka na kung hindi ka namin nainbitahan sa binyag. Masyado kasing busy sa pag-aalaga ng baby. Tingnan mo ang anak namin ni Karim, ang cute ‘di ba? Isang taong gulang na siya ngayon,” malambing ngunit nakakalasong dagdag ni Laila, halatang ipinapamukha sa akin ang kanyang “tagumpay.”

Naramdaman ko ang pagbilis ng tibok ng aking puso, ngunit pinanatili ko ang aking pagiging kalmado. Tiningnan ko ang bata at pagkatapos ay tiningnan silang dalawa.

“Masaya ako para sa inyo. Excuse me, may kailangan pa akong puntahan,” mahinahon kong sagot, akmang tatalikod na.

Ngunit humarang si Karim. Hindi pa siya tapos sa kanyang pagmamayabang.

“Teka lang, Samar. Nagmamadali ka yata. Gusto ko lang sabihin sa’yo na… tama ang desisyon kong iwan ka. Tingnan mo, nakuha ko ang perpektong pamilya kay Laila. Isang pamilyang hindi mo kailanman maibibigay sa akin. By the way, nandito kami kasi kukunin ko na ang results ng promotion ko sa kumpanya. Kasosyo kasi ang may-ari ng ospital na ‘to sa kumpanyang pinapasukan ko.”

Nagtawanan silang dalawa, iniisip na nanalo na sila sa laban ng buhay, habang inaasahan nilang makikita akong umiiyak at tumatakbo palayo dahil sa inggit at kalungkutan.

Inakala niyo ba na tatanga-tanga ako at hahayaan ko kayong tapakan muli ang aking pagkatao? Hindi niyo alam kung ano—o sino—ang naghihintay sa inyo.

ANG PAGDATING NG ESTRANGHERO

Bago pa man ako makasagot sa mga insulto ni Karim, bumukas ang malalaking glass doors sa dulo ng pasilyo.

Pumasok ang anim na matitikas na security guards na nakasuot ng itim na suit. Kasunod nila ang Hospital Director na nagkukumahog at halatang kinakabahan. At sa gitna nila ay naglalakad ang isang matangkad, makisig, at napakagwapong lalaki na nakasuot ng isang bespoke Italian suit.

Ang lalaki ay naglalakad nang may matinding awtoridad. Ang lahat ng mga nurse at doktor na madaanan niya ay mabilis na yumuyuko bilang paggalang.

Napatigil si Karim at Laila sa pagtawa. Nanlaki ang mga mata ni Karim.

“D-Diyos ko… Si Alexander Sterling ‘yan! Ang bilyonaryong CEO at ang may-ari ng ospital na ‘to! Siya rin ang Chairman ng kumpanya namin!” natatarantang pabulong ni Karim kay Laila. “Ayusin mo ang buhok mo, Laila! Baka mapansin niya tayo!”

Mabilis na nag-ayos ng sarili si Karim, inilagay pa sa kili-kili ang hawak na bote ng gatas para makipag-kamay, umaasang makukuha niya ang atensyon ng bilyonaryo para sa kanyang inaasam na promotion.

Nang makalapit si Alexander sa aming pwesto, pilit na iniharang ni Karim ang kanyang sarili at ngumiti nang napakalapad.

“M-Mr. Sterling! Good morning po! Ako po si Karim, Senior Manager sa—”

Ngunit hindi man lang siya tiningnan ni Alexander. Nilagpasan lamang siya ng bilyonaryo, na parang isang hanging walang halaga, dahilan upang mapahiya nang husto si Karim.

Dire-diretsong naglakad si Alexander patungo sa akin. Ang kanyang malamig at matalim na mga mata ay biglang naging maamo. Lumapit siya, hinawakan ang aking baywang, at hinalikan ako sa noo sa harap mismo nina Karim at Laila.

“Sorry I’m late, my love. Matagal ba ang check-up natin?” malambing na tanong ni Alexander sa akin, ang boses niya ay umaalingawngaw sa buong pasilyo.

Nalaglag ang panga ni Karim. Nabitawan niya ang hawak niyang bote ng gatas. KRAK! Nabasag ang bote sa sahig at tumapon ang gatas.

Si Laila ay namutla at napahawak nang mahigpit sa kanyang anak, halos hindi makahinga sa matinding gulat.

“M-My love?! Samar… k-kilala mo si Mr. Sterling?!” nauutal at nanginginig na tanong ni Karim, basang-basa na ng pawis ang kanyang noo.

Humarap ako sa kanila, nakapulupot ang aking braso sa braso ng bilyonaryo.

“Hindi ko lang siya kilala, Karim. Siya ang asawa ko,” kalmado ngunit madiin kong sagot, na siyang tuluyang bumasag sa kanilang ilusyon.

“A-Asawa?! Pero… paano?!” hindi makapaniwalang tili ni Laila, ang kanyang mga mata ay nanlilisik sa matinding inggit at kaba.

Tiningnan ni Alexander si Karim mula ulo hanggang paa, ang kanyang ekspresyon ay kasing lamig ng yelo.

“Ikaw ba ang lalaking tinatawag na Karim? Ang lalaking nagtapon sa asawa ko dahil sa inakalang pagkukulang niya?” tahimik ngunit nakakakilabot na tanong ni Alexander.

“S-Sir… M-Mr. Sterling… m-misunderstanding lang po ‘yon! Nagkamali lang po ako!” humahagulgol na pagmamakaawa ni Karim, pilit na yumuyuko sa harap ng bilyonaryo.

“Misunderstanding? Pati ba ang pagnanakaw mo ng pondo ng kumpanya ko para sustentuhan ang luho ng K.abit mo ay misunderstanding din?”

Napasinghap si Laila. Nanigas si Karim.

“Oo, Karim. Pinaimbestigahan ko ang buong buhay mo simula nang saktan mo ang babaeng pinakamamahal ko. At dahil ako ang Chairman ng kumpanya mo, kanina ko pa ipina-freeze ang lahat ng bank accounts mo at ipina-terminate ang employment mo. Bukod doon, naghihintay na ang mga awtoridad sa opisina mo para sa kasong Embezzlement,” pormal at malakas na pahayag ni Alexander.

Nalugmok si Karim sa sahig, umiiyak at nagwawala.

“Samar, parang awa mo na! Kausapin mo siya! Pamilyado akong tao! May anak ako!” pagmamakaawa ng aking ex-husband.

“Tingnan mo nga naman, Laila,” baling ko sa aking dating matalik na kaibigan. “Nakuha mo nga ang lalaking gusto mo, pero ang nakuha mo ay isang T.aksil, magnanakaw, at baon sa utang. Sana maging masaya kayo sa pamilyang ninakaw niyo.”

“By the way,” singit ni Alexander habang inaalalayan ako paalis. “Kaya kami nandito sa ospital ay para i-check ang aming kambal na limang buwan nang nasa sinapupunan ni Samar. Hindi siya baog, Karim. Baka dapat ikaw ang nagpa-checkup noon. Have a nice life in jail.”

Tinalikuran namin sila. Iniwan namin si Karim na lumuluhod sa mga basag na bubog ng bote ng gatas, habang si Laila ay umiiyak at nagsisisigaw, sinisisi ang lalaking akala niya ay magbibigay sa kanya ng perpektong buhay.

Namuhay kami ni Alexander nang payapa at puno ng pagmamahal. Ang mga taong nanloko sa akin ay nabubulok na ngayon sa ilalim ng kanilang sariling mga kasinungalingan.

MORAL NG KWENTO: Huwag mong ituring na walang kwenta ang isang tao dahil lamang sa isang inaakala mong pagkukulang, lalo na kung ang taong ito ay nagmahal sa iyo nang tapat. Ang pagtataksil at panlilinlang para lang makuha ang iyong pansariling kaligayahan ay laging may katumbas na malagim na karma. Madalas, ang mga taong inakala mong talunan ay ang siya mismong bibiyayaan ng tadhana ng higit pa sa iyong inaasahan, habang ang iyong kayabangan ay ang mismong maghuhukay ng iyong pagbagsak.