“Nandito ako sa Nueva Ecija, Bea. Sa lumang bahay nina Mama at Papa,” cold na sagot ko sa telepono.

Biglang natahimik ang kabilang linya.

Narinig ko ang mabilis na paghinga ni Bea mula sa kabilang linya ng telepono.

“A-Ano pong ginagawa niyo diyan, Ma’am Alyssa? Akala ko po may meeting kayo sa investors ngayon?” nauutal na tanong ni Bea.

“Gusto ko kasing makita ang ipinatayo mong mansyon gamit ang 800,000 piso na ipinapadala ko buwan-buwan,” malamig kong sabi.

“Ma’am… a-ano kasi… nagkaroon lang ng kaunting delay sa construction… Huwag ka munang magalit, papunta na ako diyan ngayon din!” mabilis na sabi ni Bea bago ibaba ang tawag.

Tumingin ako sa aking mga magulang na nakatayo pa rin sa initan, tila litong-lito sa mga nangyayari.

Inakay ko sina Mang Ben at Aling Maria pabalik sa loob ng kanilang maliit na kubo.

Walang ni isang maayos na gamit sa loob.

Ang higaan nila ay gawa lamang sa manipis na banig na nakalatag sa bambang sahig.

Sa kusina, mayroong isang maliit na kaldero na naglalaman ng kaunting lugaw at asin.

Kumirot nang matindi ang aking dibdib.

“Ma, Pa… bakit niyo ako ipinagpalit noong 16 taong gulang pa lamang ako? Bakit niyo ako ibinenta kay Tita Helen sa halagang 60,000 piso?” tanong ko habang pinupunasan ang aking mga luha.

Napatitig sa akin si Mang Ben na may halong pait at pagtataka.

“Ibinenta? Sino ang nagsabi sa ‘yo niyan, Alyssa?” tanong ni Mang Ben.

“Si Tita Helen! Nung kinuha niya ako sa Maynila, sinabi niyang binayaran niya kayo ng 60,000 piso para makuha ako!” sagot ko.

Umiling si Aling Maria habang bumubuhos ang luha sa kanyang mga mata.

“Hindi iyon totoo, anak! Kailanman ay hindi ka namin ipinagpalit sa pera!” sigaw ni Aling Maria habang humahagulgol.

“May matinding sakit sa puso ang kapatid mong si Leo noong panahong iyon. Kailangan natin ng 60,000 piso para sa operasyon niya sa ospital,” paliwanag ni Mang Ben.

“Lumapit kami sa tiyahin mong si Helen para humiram ng pera. Pumayag siya, pero ang kapalit ay papag-aralin ka niya sa Maynila at patatrabahuhin sa kumpanya niya para mabayaran ang utang.”

Napatigil ako sa paghinga.

“Pumayag kami dahil gusto naming makapag-aral ka at magkaroon ng magandang kinabukasan sa lungsod,” patuloy ni Mang Ben. “Ngunit nang makuha ka na ni Helen, hinarang na niya ang lahat ng komunikasyon natin.”

“Pumupunta kami sa Maynila buwan-buwan para bisitahin ka, pero pinagtatabuyan kami ng mga guwardiya niya,” luhaan ding dagdag ni Aling Maria.

“Sinasabi nila na ayaw mo na sa amin dahil nakakahiya raw kaming mga dukha. At kahit ginawa namin ang lahat, hindi pa rin nailigtas ng operasyon ang kapatid mong si Leo…”

Parang pinupunit ang puso ko sa bawat salitang lumalabas sa bibig ng aking mga magulang.

Labing-apat na taon kong kinamuhian ang mga taong gumawa ng sakripisyo para sa akin.

Naniwala ako sa mga kasinungalingan ni Tita Helen.

At sa nakalipas na 7 taon, pinagkatiwalaan ko ang kanyang anak na si Bea para maging tulay ko sa pamilya ko.

Pagkaraan ng 2 oras, huminto ang isang bagong sasakyan sa tapat ng kubo.

Bumaba mula rito si Bea, nakasuot ng mamahaling damit at alahas, na halatang abot-abot ang kaba.

Sumunod sa kanya si Tita Helen, na mukhang galit at nagmamadali.

Pumasok sila sa loob ng maalikabok na kubo.

“Alyssa! Bakit ka pumunta rito nang walang pagsasabi sa akin?” tanong ni Bea habang nagpupunas ng pawis sa noo.

“Alyssa, ano ba itong kagaguhan na ito? Bakit mo pinapansin ang mga taong ito?” singit naman ni Tita Helen na may pandidiri sa mukha habang nakatingin sa aking mga magulang.

Tumingin ako sa kanila nang diretso.

“Bea, nasaan ang 67,200,000 piso na ipinadala ko sa iyo para sa mga magulang ko sa loob ng 7 taon?” malamig kong tanong.

Lumalalim ang kaba sa mukha ni Bea.

“Ma’am Alyssa… g-ginamit ko po iyon para sa bahay nila! Hindi pa lang po natatapos ang construction kaya dito muna sila nakatira,” pagsisinungaling ni Bea.

“Ganun ba?” lumapit ako sa mesa at inilabas ang aking laptop at ang USB drive.

“Noong isang linggo, nagkaroon ako ng hinala dahil sa mga kakaibang pautang at withdrawal sa bank account ng kumpanya,” sabi ko sa mahinahong boses.

“Nag-hire ako ng private investigator para suriin ang lahat ng personal accounts mo at ng ina mo.”

Nanlamig ang mukha nina Bea at Tita Helen.

Binuksan ko ang laptop at ipinakita ang mga dokumento sa screen.

“Sa loob ng 7 taon, ang lahat ng 800,000 piso na inililipat ko sa account mo buwan-buwan ay hindi napunta sa Nueva Ecija,” pahayag ko.

“Ibinili mo ito ng 2 condominium units sa Bonifacio Global City sa ilalim ng pangalan mo.”

“Bumili ka ng 3 luxury cars para sa pamilya mo.”

“At ang 20,000,000 piso ay ginamit ng ina mong si Helen para pambayad sa mga utang niya sa casino!”

“Hindi totoo ‘yan! Gawa-gawa lang ‘yan ng mga magulang mong mahirap para perahan ka!” sigaw ni Tita Helen habang nanginginig sa galit.

“Huwag ka nang magkaila, Helen,” sagot ko. “May kopya ako ng bank statements, authorization signatures na ginaya mo, at mga resibo ng ari-arian na binili niyo gamit ang pera ko.”

Humarap ako kay Bea na halos maiyak na sa takot.

“Ginamit mo ang tiwala ko. Pinaniwala mo ako na galit sa akin ang mga magulang ko at ayaw nilang makipag-usap sa akin.”

“Ipinadala mo sa akin ang mga pekeng larawan ng mga pekeng resibo at sulat para magpatuloy ang pagpapadala ko ng pera buwan-buwan!”

“A-Alyssa… patawarin mo ako… Si Mama ang nag-utos sa akin na gawin ‘yun!” pakiusap ni Bea habang lumuluhod sa harap ko.

“Anong ako?! Ikaw ang nakaisip niyan dahil inggit na inggit ka sa tagumpay ni Alyssa!” sigaw ni Tita Helen habang itinuturo ang sariling anak.

Nagsimulang mag-away ang mag-ina sa harap ng aking mga magulang.

Lumabas ang tunay na kulay ng dalawang ahas na sumira sa pamilya ko sa loob ng 14 taon.

Bahagya akong pumalakpak ng 2 beses.

Mula sa labas ng kubo, pumasok ang 4 na pulis kasama ang aking legal counsel.

“Atty. Santos, pakibasa ang mga kaso,” utos ko.

Lumapit ang abogado at inilabas ang mga pormal na dokumento.

“Helen at Bea, nakahanda na ang mga demanda para sa qualified theft, falsification of public documents, at estafa sa halagang 67,200,000 piso,” pahayag ng abogado.

“Dahil sa laki ng halaga, walang pyansa ang mga kasong ito.”

“Ano?! Hindi niyo pwedeng gawin sa amin ito! Kamag-anak mo kami, Alyssa!” sigaw ni Tita Helen habang pilit na kumawala sa mga pulis.

“Nung kinuha niyo ang 14 taon ng buhay ko kasama ang mga magulang ko, pamilya ba ang turing niyo sa amin?” malamig kong sagot.

Pinaunakan ng mga pulis sina Bea at Tita Helen habang umiiyak at nagmamakaawa.

Inilabas sila mula sa maliit na kubo habang nakatitig ang mga kapitbahay na nagsimulang mag-usyoso.

Naiwan kami sa loob ng kubo.

Natahimik ang buong paligid.

Lumingon ako sa aking mga magulang na nakatayo pa rin habang pumapatak ang mga luha sa kanilang mga pisngi.

Lumapit ako sa kanila at muling lumuhod sa kanilang harapan.

“Ma… Pa… Patawarin niyo ako…” hagulgol ko habang hawak ang mga kamay nilang marami nang kalyo.

“Patawarin niyo ako dahil naniwala ako sa mga kasinungalingan nila… Patawarin niyo ako kung pinalipas ko ang 14 taon na puno ng galit sa puso ko…”

Yumakap sa akin si Aling Maria habang umiiyak nang matindi.

“Wala kang kasalanan, Alyssa… Ang mahalaga, nagbalik ka na sa amin, anak,” sagot ng aking ina.

Inakay rin ako ni Mang Ben para tumayo at niyakap kaming dalawa.

“Nawala man ang kapatid mo at ang maraming taon, sapat na sa amin na nakita ka ulit namin at alam naming ligtas ka,” sabi ni Mang Ben.

Pagkalipas ng 3 buwan, naibenta ang lahat ng ari-arian nina Tita Helen at Bea para mabawi ang ninakaw na pera.

Kasalukuyan silang nakakulong habang hinihintay ang pinal na hatol ng korte.

Sa Isabela, sa paboritong bakuran ng aking pamilya, ipinatayo ko ang isang maganda at komportableng rest house para sa aking mga magulang.

Inilipat ko rin ang pangunahing operational center ng aking kumpanya para mas madalas ko silang makasama.

Hindi na muling nag-aani ng talong sa ilalim ng matinding init sina Mang Ben at Aling Maria.

Sa wakas, nakuha na nila ang buhay na nararapat para sa kanila—isang buhay na puno ng kapayapaan, pagmamahal, at kumpletong pamilya.