Sa ikalawang gabi ng pagtira ni Elena sa mansyon, nanatili siyang gising sa tabi ng triplets.

Hindi niya hinawakan ang mga IV fluid o ang mga oxygen monitor.

Kumuha siya ng maligamgam na tubig at 1 bote ng natural na langis na may amoy ng lavender at mansanilya.

Dahan-dahan niyang hinilot ang mga paa at kamay nina Chloe, Chelsea, at Cassie.

Habang ginagawa ito, umaawit siya ng isang lumang oyayi sa wikang Tagalog, isang himig na puno ng pagmamahal.

Nagising si Chelsea, tumingin kay Elena, at sa unang pagkakataon ay hindi umiyak sa sakit.

“Ate, ang sarap po sa pakiramdam. Nawawala po ang lamig ko,” bulong ng bata.

Ngumiti si Elena at hinikan ang noo nito.

“Matulog ka lang, maliit na bituin. Babantayan kita.”

Kinabukasan, nagulat ang mga duty nurse nang makita ang mga vitals ng tatlong bata sa monitor.

Ang kanilang heart rate na laging mabilis dahil sa stress ay naging normal at kalmado.

Pumasok si William sa silid at nakita ang kanyang 3 anak na nakaupo na sa kama, umiinom ng herbal tea na inihanda ni Elena.

“Papa! Masarap po ang kwento ni Ate Elena tungkol sa mga bituin!” masayang sigaw ni Cassie.

Hindi makapaniwala si William; sa loob ng 3 buwan, ngayon lang muling nagsalita nang malakas ang kanyang mga anak.

Subalit sa gilid ng silid, nakatayo si Amelia na may hawak na 1 envelope, madilim ang mukha nito.

“Sir William, kailangan nating mag-usap,” seryosong sabi ng head housekeeper.

Lumabas sila sa hallway at hinarap ni Amelia ang bilyonaryo.

“May natuklasan ako tungkol sa babaeng iyan. Si Elena Cruz ay walang background sa pag-aalaga dahil galing siya sa isang rehabilitation center 3 taon na ang nakakaraan.”

“At ang mas malala, nakita ko sa kanyang gamit ang mga halamang gamot na hindi aprubado ng mga doktor. Nilalason niya ang mga bata para magmukhang bumubuti ang lagay nila pansamantala!”

Nagulantang si William sa narinig at agad na nag-init ang kanyang ulo.

“Sigurado ka ba sa sinasabi mo, Amelia?”

“Opo, Sir. Tingnan ninyo ang dokumentong ito mula sa munisipyo. At may nakita akong mga botelya ng hindi kilalang likido sa kanyang bag.”

Bumalik si William sa silid nang may galit sa kanyang mga mata.

“Elena! Umalis ka sa mansyong ito ngayon din!” sigaw ni William habang itinuturo ang pinto.

Nagulat ang triplets at nagsimulang umiyak.

“Papa, huwag po! Si Ate Elena ang nagpapagaling sa amin!” pakiusap ni Chloe.

Tumingin si Elena kay William nang may kalmado ngunit nasasaktang mga mata.

“Mr. Vance, alam kong wala akong medikal na degree, pero hindi ko kailanman sasaktan ang mga batang ito.”

“Huwag ka nang magsinungaling! Sinabi sa akin ni Amelia ang nakaraan mo! Nilalason mo ang mga anak ko para maging bayani sa paningin ko!” galit na sabi ng bilyonaryo.

Pumasok din si Dr. Santos sa silid dahil sa sigawan, bitbit ang pinakabagong lab test ng mga bata.

“Teka muna, William! Huwag mo munang paalisin si Elena,” pigil ng doktor.

“Bakit, Emmanuel? Pinoprotektahan ko lang ang mga anak ko!” sagot ni William.

Ipinakita ni Dr. Santos ang 3 piraso ng papel na naglalaman ng resulta ng pagsusuri ng dugo.

“Tingnan mo ito. Ang white blood cell count ng triplets ay tumaas ng 40% sa loob lang ng 2 araw.”

“Ang mga organ function nila na malapit nang bumigay ay biglang nagpakita ng senyales ng paggaling.”

“Walang bakas ng lason sa kanilang katawan. Ang ibinigay ni Elena ay purong natural nutrients at thermal massage na nagpagising sa natutulog nilang immune system.”

Natigilan si William, tumingin sa papel, at tumingin kay Amelia na biglang namutla at umatras patungo sa pinto.

“Amelia, bakit mo sa akin sinabi ang mga kwentong iyon?” tanong ni William, lumalamig ang kanyang boses.

Bago pa makasagot si Amelia, naglabas si Elena ng 1 lumang sulat mula sa kanyang bag at iniabot ito kay William.

“Hindi ako naparito para sa pera mo, Mr. Vance. Naparito ako dahil sa pangako ko sa totoong ina ng mga batang ito—ang kakambal kong si Sarah.”

Lalong nagulat si William nang buksin ang sulat. Nakilala niya ang sulat-kamay ng kanyang yumaong asawa na si Sarah, na pumanaw 4 na taon na ang nakalilipas.

Binasa ni William ang sulat nang malakas:

*“Elena, aking kambal… Kung sakaling mawala ako at magkasakit ang aking mga anak dahil sa parehong pamilyang sakit na pumatay sa ating ina, alam kong ikaw lang ang makakapag-alaga sa kanila gamit ang natural na pamamaraan ng ating pamilya. Ipinagkatiwala ko kay Amelia ang 10 milyong piso para ibigay sa iyo kung sakaling mangyari ito, upang magamit mo sa paghahanap sa kanila…”*

Nanginginig ang mga kamay ni William habang binabasa ang huling bahagi.

Tumingin si Elena kay Amelia na ngayon ay nangangatog na ang mga tuhod.

“3 taon akong nakulong sa isang maling akusasyon sa probinsya dahil may nagbayad sa mga pulis para itago ako. Si Amelia ang gumawa niyon para hindi ko malaman ang tungkol sa triplets at para makuha niya ang 10 milyong piso na iniwan ni Sarah para sa akin,” pahayag ni Elena.

Inilabas ni Elena ang kanyang silver locket at binuksan ito sa harap ni William.

Sa loob ng locket ay may larawan nina Sarah at Elena noong sila ay bata pa—magkamukhang-magkamukha.

“Nang makita ni Amelia ang locket na ito sa unang araw ko rito, nalaman niyang nabigo ang kanyang plano na itago ako habambuhay,” dagdag ni Elena.

Humarap si William kay Amelia, ang kanyang buong katawan ay naglalagablab sa galit.

“Amelia! 20 taon kitang pinagkatiwalaan sa bahay na ito! Pinagkaitan mo ang aking mga anak ng tanging taong makakapagligtas sa kanila!”

“Sir William, patawad po… Kailangan ko lang po ng pera para sa mga utang ko…” umiiyak na lumuhod si Amelia sa sahig.

Hindi nakinig si William. Tinawag niya ang kanyang 2 security guards sa labas.

“Dalhin ninyo ang babaeng ito sa istasyon ng pulis. Ihanda ang lahat ng ebidensya ng pagnanakaw at ilegal na pagkakakulong kay Elena. Tiyakin ninyong hindi na siya makakalabas ng kulungan.”

Hinalot ng mga guwardiya si Amelia palabas ng mansyon habang ito ay sumisigaw ng pagmamakaawa.

Nang mawala ang ingay, humarap si William kay Elena, puno ng pagsisisi ang kanyang mga mata.

Lumuhod ang bilyonaryo sa harap ng caregiver na siya palang kapatid ng kanyang asawa.

“Elena… Patawarin mo ako. Naging bulag ako sa pera at sa mga maling akusasyon.”

Hinawakan ni Elena ang balikat ni William at pinatayo ito.

“Tumayo ka, William. Hindi mo kasalanan. Ang mahalaga ngayon ay ang 3 bata.”

Lumapit ang dalawa sa kama ng triplets. Si Elena ay niyakap nina Chloe, Chelsea, at Cassie.

Makalipas ang 2 linggo, ang 7 araw na taning ng mga doktor ay lumipas, ngunit ang triplets ay hindi namatay.

Sa halip, unti-unti na silang nakakatayo at nakakalakad sa hardin ng mansyon, salamat sa pag-aalaga, tamang nutrisyon, at pagmamahal ng kanilang Tiya Elena.

Nakatayo si William sa veranda habang pinapanood ang kanyang mga anak na tumatawa sa ilalim ng sikat ng araw.

Nabatid niya na ang pinakamalaking kayamanan ay hindi ang 500 milyong piso sa kanyang bank account, kundi ang pamilyang buo, malusog, at malaya mula sa mga lihim ng nakaraan.