“Gian, ibaba mo na ako. Nakakahiya, baka may makakita sa ating nurse,” bulong ko, habang isinusubsob ang mukha ko sa leeg niya para itago ang pamumula ng pisngi ko.

“Hayaan mo sila. Doctor’s orders: bawal mapagod ang pasyente ko,” seryoso pero may bahid ng panunukso niyang sagot.

Pagdating sa tapat ng sasakyan niya, maingat niya akong ibinaba pero hindi niya ako binitiwan. Ikinulong niya ako sa pagitan ng pinto ng kotse at ng kanyang katawan. Ang seryosong doktor kanina ay tila naglaho, at ang lalaking nanakit sa damdamin ko noong nakaraang buwan ang nasa harap ko ngayon.

“Five minutes lang, ha?” pag-uulit niya sa sinabi ko noong gabing nakipaghiwalay ako. Malalim ang tingin niya, puno ng naglalagablab na emosyon. “Yung limang minuto na sinasabi mo… gusto mo bang patunayan ko sa’yo ngayon na nagkamali ka ng bilang?”

Napalunok ako. “Gian, nasa parking lot tayo…”

“Wala akong pakialam,” sagot niya sabay hila sa akin palapit. “Isang buwan, Sandra. Isang buwan akong hindi nakatulog dahil iniisip ko kung paano kita mapapabalik. Tapos darating ka sa clinic ko, sasabihin mong buntis ka, at hihiling ka ng pamparegla? Balak mo bang takasan ako pati ang anak natin?”

“Natatakot lang ako,” pag-amin ko, nagsimula nang mangilid ang luha ko. “Akala ko kinalimutan mo na ako. Akala ko galit ka dahil sa mga sinabi ko.”

Bumuntong-hininga siya at idinikit ang kanyang noo sa noo ko. “Galit ako, oo. Galit ako dahil naniwala ako na hindi ako sapat sa’yo. Pero mas galit ako sa sarili ko dahil hinayaan kitang umalis.”

Kinuha niya ang kamay ko at idiniin ito sa tapat ng kanyang puso na mabilis pa rin ang tibok.

“Hindi kita bibigyan ng pamparegla, Sandra. Bibigyan kita ng singsing at ng apelyido ko,” deklara niya sa tinig na walang halong pag-aalinlangan. “Mula ngayon, wala nang shift-shift na makakaabala sa atin. Kung kailangang mag-leave ako ng isang taon para alagaan ka at ang baby, gagawin ko.”

“Pero ang trabaho mo—”

“Ang trabaho ko ay magligtas ng buhay,” putol niya sa akin, sabay dampi ng isang mabilis pero matamis na halik sa noo ko. “At ikaw… kayong dalawa ng anak ko… kayo ang buhay ko.”

Sa ilalim ng liwanag ng buwan at sa gitna ng amoy ng antiseptic at pabango niya, alam kong hindi na ako tatakbo pa. Ang mahigit limang daang pisong consultation fee na iyon? Sulit na sulit. Dahil hindi lang reseta ang nakuha ko, kundi ang lalaking habambuhay na mag-aalaga sa tinitibok ng puso ko.

Nang maramdaman kong gising na ako, hindi niya ako ibinaba. Sa halip, mas lalo pa niyang hinigpitan ang pagkakahawak sa mga binti ko habang naglalakad kami sa tahimik na parking lot ng ospital.

“Gian, ibaba mo na ako. Baka may makakita sa ating staff,” bulong ko, habang isinusubsob ang mukha ko sa leeg niya para itago ang pamumula ng pisngi ko.

“Hayaan mo sila. Doctor’s orders: kailangang magpahinga ang pasyente ko,” seryoso pero may bahid ng panunukso niyang sagot.

Pagdating sa tapat ng kotse niya, maingat niya akong ibinaba pero hindi niya ako binitiwan. Ikinulong niya ako sa pagitan ng pinto ng sasakyan at ng kanyang katawan. Ang malamig na “Doc Gian” kanina ay naglaho, at ang lalaking mahal na mahal ko ang nasa harap ko ngayon.

“Five minutes lang, ha?” pag-uulit niya sa masakit na biro ko noong gabi ng hiwalayan. Malalim ang tingin niya, puno ng naglalagablab na emosyon. “Yung limang minuto na sinasabi mo… gusto mo bang patunayan ko sa’yo ngayon na nagkamali ka ng bilang?”

Napalunok ako. “Gian, nasa parking lot tayo…”

“Wala akong pakialam,” sagot niya sabay hila sa akin palapit. “Isang buwan, Sandra. Isang buwan akong hindi nakatulog dahil iniisip ko kung paano kita mapapabalik. Tapos darating ka sa clinic ko, sasabihin mong buntis ka, at hihiling ka ng pamparegla? Balak mo ba talagang itago sa akin ang anak natin?”

“Natatakot lang ako,” pag-amin ko, nagsisimula nang mangilid ang luha ko. “Akala ko kinalimutan mo na ako. Akala ko galit ka.”

Bumuntong-hininga siya at idinikit ang kanyang noo sa noo ko. “Galit ako, oo. Galit ako dahil naniwala ako na hindi ako sapat sa’yo. Pero mas galit ako sa sarili ko dahil hinayaan kitang umalis.”

Kinuha niya ang kamay ko at idiniin ito sa tapat ng kanyang puso.

“Hindi kita bibigyan ng pamparegla, Sandra. Bibigyan kita ng singsing at ng apelyido ko,” deklara niya sa tinig na walang halong pag-aalinlangan. “Mula ngayon, wala nang trabahong makakaabala sa atin. Kung kailangang mag-leave ako para alagaan ka at ang baby, gagawin ko.”

“Pero ang career mo—”

“Ang trabaho ko ay magligtas ng buhay,” putol niya sa akin, sabay dampi ng isang matamis na halik sa mga labi ko. “At ikaw… kayong dalawa ng anak ko… kayo ang buhay ko.”

Sa ilalim ng liwanag ng buwan, alam kong hindi na ako tatakbo pa. Ang mahigit limang daang pisong consultation fee na iyon? Sulit na sulit. Dahil hindi lang reseta ang nakuha ko, kundi ang lalaking habambuhay na mag-aalaga sa akin at sa aming munting himala.