Nang magsimula ang ritwal ng pagpapalitan ng singsing, ang mapapangasawa ko ay isinuot ang singsing sa daliri ng ibang babae.
Nanatiling matatag si Mateo sa harap ni Donya Imelda. Hindi man lang kumurap ang kanyang mga mata, kahit pa tila idinura ng matanda ang bawat salitang mapang-api.
“Ang batang palaboy na ito,” turo ni Donya Imelda kay Mateo habang nakaharap sa mga bisita, “na pinakain at pinatira sa likod-bahay ninyo, Althea… siya ba ang kakampi mo ngayon? Kaya ba ang lakas ng loob mong hiyain ang anak ko?”
Lumingon si Gabriel, ang mukha ay puno ng galit at pagkapahiya. “Althea, itigil mo na ito! Nakakahiya! Kung gusto mong mag-iskandalo dahil lang hindi natuloy ang kasal, gawin mo sa labas, huwag dito sa harap ng mga San Jose!”
Huminga ako nang malalim at itinaas ang mikropono.
“Nakakahiya, Gabriel?” Ang boses ko ay umalingawngaw sa buong ballroom. “Ang nakakahiya ay ang lalaking nangako sa harap ng altar pero ang puso ay nasa likod ng bridesmaid. Ang nakakahiya ay ang pamilyang nagkunwaring mahal ako para lang makuha ang mga ari-arian ng mga Mercado sa Batangas!”
Nanlaki ang mga mata ni Donya Imelda. “Walanghiya ka!”
Susugod sana si Donya Imelda para sampalin ako, pero mabilis na humarang si Mateo. Hinawakan niya ang pulso ng matanda—hindi marahas, pero sapat na upang hindi ito makagalaw.
“Bitawan mo ako, hampaslupa!” sigaw ng matanda.
“Tama na.” Ang boses ni Mateo ay mababa pero puno ng awtoridad na nagpatahimik sa lahat.
Tumingin si Mateo kay Gabriel. “Gabriel, ibinigay ko sa iyo ang kaisa-isang hiyas ng buhay ko. Pinagkatiwalaan kita. Pero ngayong araw, pinatunayan mo na hindi ka karapat-dapat kahit sa alikabok ng sapatos niya.”
Tumawa nang mapait si Gabriel. “At sino ka para sabihin ‘yan? Isang driver? Isang bodyguard? Wala kang pera, Mateo! Wala kang pangalan!”
Dahan-dahang binitawan ni Mateo ang kamay ni Donya Imelda. Inayos niya ang kanyang Barong Tagalog at kinuha ang isang remote control mula sa kanyang bulsa.
“Wala akong pangalan sa mundo ninyo,” sabi ni Mateo habang nakatingin nang diretso kay Gabriel. “Pero sa mundong kinalalagyan mo ngayon, ako ang may-ari ng utang ng kumpanya ninyo.”
Biglang nagbago ang screen sa likuran. Hindi na ito ang appointment sa City Hall. Lumabas ang mga dokumento ng Foreclosure at Acquisition.
Ang logo ng kumpanyang bumili sa naghihingalong negosyo ng mga San Jose ay lumitaw: M.V. Group of Companies.
“M… M.V.?” pabulong na sabi ni Donya Imelda, habang unti-unting nawawalan ng kulay ang kanyang mukha. “Ang misteryosong investor na sumalo sa amin…”
“Mateo Villafuerte,” pagpapatuloy ni Mateo.
Nagkagulo ang mga bisita. Ang “batang kalsada” na kinukutya nila ay ang bilyonaryong matagal nang hinahanap ng media.
Humarap sa akin si Mateo, ang kanyang malamig na tingin ay biglang lumambot.
“Althea,” tawag niya sa akin. “Ang gown na iyan, ang singsing na iyan, pati ang hotel na ito… lahat ng ito ay basura kung kumpara sa halaga mo.”
Tumingin siya kay Gabriel na ngayon ay nakaluhod na sa shock.
“Gabriel, tapos na ang palabas. Clara, maaari mo nang ituloy ang pangangarap mo sa lalaking wala nang kahit isang sentimo sa bulsa.”
Lumingon sa akin si Mateo at inabot ang kanyang kamay.
“Althea, aalis na tayo. Handa ka na bang iwan ang dumi ng nakaraan?”
Tumingin ako sa paligid—sa mga taong dati ay tinitingala ko, sa lalaking akala ko ay mahal ko, at sa babaeng sumira sa pangarap ko. Pagkatapos, tumingin ako sa kamay ni Mateo.
Ibinagsak ko ang mikropono. Ang tunog ng pagbagsak nito ay parang pagtatapos ng isang kabanata.
“Paalam, Gabriel.”
Inabot ko ang kamay ni Mateo. Sa harap ng dalawang daang bisita, tinalikuran namin ang altar. Habang naglalakad kami palabas ng Manila Hotel, narinig ko ang huling sigaw ni Donya Imelda na puno ng pagsisisi, pero hindi na ako lumingon.
Dahil sa labas ng pintuan, ang liwanag ng tunay na kalayaan ay naghihintay sa akin.
Sa labas ng Manila Hotel, ang mainit na hangin ng Maynila ay tila isang sariwang hininga matapos ang sakal na nararamdaman ko sa loob.
Huminto kami sa tapat ng isang itim na luxury car. Ngunit bago pa kami makasakay, humahangos na lumabas si Gabriel, gulo-gulo ang buhok at wala na ang dating yabang sa kanyang mukha.
“Althea! Mateo! Mag-usap tayo!” sigaw ni Gabriel, habang hinahabol ng mga security guard. “Mateo, hindi mo pwedeng gawin ito! Ang kumpanya namin… ang pamilya ko… kailangan namin ang merger na ito!”
Huminto si Mateo at dahan-dahang lumingon. Ang kanyang tindig ay puno ng dangal na hindi kailanman matutumbasan ng pera ng mga San Jose.
“Gabriel,” ang boses ni Mateo ay kasing lamig ng gabi. “Ang negosyo ay negosyo. Pero ang pagpapaiyak sa babaeng pinakamahalaga sa akin? Iyan ay personal.”
Lumingon sa akin si Gabriel, puno ng desperasyon. “Althea, patawarin mo ako! Naguluhan lang ako… si Clara… siya ang nag-udyok sa akin! Mahal kita, Althea! Ituloy natin ang kasal, please!”
Napatawa ako nang bahagya—isang tawa ng paglaya. “Gabriel, hindi mo mahal ang kahit sino kundi ang sarili mo. Noong akala mo ay ikaw ang makapangyarihan, itinapon mo ako na parang basura. Ngayong alam mong wala ka nang sandigan, lumuluhod ka sa harap ko?”
Inalis ko ang aking belo at hinayaan itong tangayin ng hangin sa kalsada ng Roxas Boulevard.
“Ang Althea na kilala mo ay wala na. Ang natitira na lang dito ay ang babaeng sa wakas ay nagising na.”
Sumakay kami sa sasakyan. Sa loob ng kotse, ang katahimikan ay hindi nakakabingi, kundi nakakapayapa. Tumingin ako kay Mateo na ngayon ay nakatitig sa akin nang may pag-aalala.
“Ayos ka lang ba?” tanong niya, ang boses ay puno ng lambing na tanging sa akin lang niya ipinapakita.
“Ngayon lang ako naging ganito kaayos, Kuya… o dapat ko na bang tawaging Mr. Villafuerte?” biro ko, kahit may luha pang nangingilid sa aking mga mata.
Ngumiti siya—ang ngiting matagal niyang itinago sa likod ng pagiging seryoso.
“Mateo na lang. Gaya ng dati.”
Hinawakan niya ang kamay ko, at sa pagkakataong ito, hindi bilang isang kuya na nagpoprotekta, kundi bilang isang lalaking handang maghintay ng habambuhay.
“Saan tayo pupunta?” tanong ko.
“Kahit saan mo gusto,” sagot niya habang sinisimulang paandarin ang sasakyan. “Sa dulo ng mundo, sa bago mong simula, o sa lugar kung saan walang sinumang makakasakit sa iyo muli.”
Tumingin ako sa bintana, pinapanood ang mga ilaw ng lungsod na tila mga bituing bumagsak sa lupa. Ang kasal na dapat ay katapusan ng aking pangarap ay naging simula pala ng aking tunay na kuwento.
Hindi ko kailangan ng isang marangyang kasal sa Manila Hotel para maging reyna. Kailangan ko lang ng isang taong hinding-hindi bibitaw sa kamay ko, kahit sa gitna ng pinakamalakas na bagyo.
At sa tabi ni Mateo, alam kong sa wakas… naka-uwi na ako.