ITINAPON NG ASAWA KO ANG MGA GAMOT KO AT UMALIS NANG 74 NA ARAW KASAMA ANG KANYANG PAMILYA, HINIHINTAY ANG PAGKAMATAY KO. NANG BUMALIK SIYA NA MAY DALANG 12 MALETA, NAPIRMAHAN KO NA ANG MGA PAPEL NA SISIRA SA KANYANG BUHAY!

*”Pagbalik namin, magiging amin na ang lahat ng lugar na ito.”*

Mahinahon iyong sinabi ni **Daniel Cruz**.

Yumuko siya sa tabi ng kama.

Napakakalma ng kanyang boses kaya nanlamig ang buong katawan ni **Andrea Villanueva**.

Tatlong araw nang hindi kayang makatayo o makalakad nang mag-isa si Andrea.

Dahil sa **autoimmune vasculitis**, palagi siyang nilalagnat, nakararanas ng matinding pananakit ng katawan, at madalas mawalan ng malay.

Kailangan niyang uminom ng gamot eksaktong bawat walong oras.

Kahit ilang dose lamang ang malaktawan ay maaaring magdulot ng seryosong pinsala sa kanyang mga laman-loob.

Mula sa pasilyo ng penthouse, naririnig ang ingay ng mga maleta at mahihinang tawanan.

Abala ang biyenan niyang si **Doña Lourdes** at ang hipag niyang si **Karen** sa pagpili kung aling maleta ang pinakamainam dalhin sa kanilang bakasyon sa **Paris**.

Pumasok si Daniel sa silid, tangan ang bagong pasaporte at suot ang mamahaling jacket na binili gamit ang credit card ni Andrea.

“Oras na ng gamot ko,” mahina at halos pabulong na sabi ni Andrea.

“Pakikuha naman ako ng isang basong tubig.”

Sinulyapan ni Daniel ang digital na relo sa kanyang pulso.

“Huwag ka nang magsimula. Dalawang oras na lang ang lipad namin.”

“Anong lipad?”

Lumitaw si Doña Lourdes sa pintuan habang suot ang malalaking sunglasses.

“Maglilibot kami sa Europa sa loob ng pitumpu’t apat na araw.”

“Hindi namin kakanselahin ang pinakahihintay naming biyahe dahil lang bigla kang nagkasakit.”

Parang sinakal ang dibdib ni Andrea.

“Sinabi ng doktor na hindi ako puwedeng maiwang mag-isa.”

Napahalakhak si Karen.

“Mag-order ka na lang ng pagkain online, Ate. Hindi ka na naman sanggol.”

May isang bagay na sinadya nilang kalimutan.

Ang marangyang penthouse sa **Bonifacio Global City**, ang mga mamahaling sasakyan sa garahe, at ang **Maharlika Holdings Corporation** ay pawang naitayo dahil kay Andrea.

Siya ang nagtatag ng kumpanya gamit ang trust fund na iniwan ng kanyang pamilya.

Ngunit hinayaan niyang si Daniel ang maging CEO upang mapanatili ang dignidad ng kanyang asawa sa harap ng publiko.

Lumapit si Daniel sa drawer kung saan nakalagay ang mga gamot ni Andrea.

Akala ni Andrea ay kukunin na nito ang isa sa mga kapsula.

Ngunit sa halip, dinala ni Daniel ang lahat ng bote sa banyo.

Isa-isa niyang binuksan ang mga ito.

Ibinuhos ang lahat ng tableta sa inidoro.

At pinindot ang flush.

“Ano’ng ginagawa mo?!” sigaw ni Andrea sa natitira niyang lakas.

Lumabas si Daniel ng banyo na may manipis na ngiti.

“Hinahayaan ko lang ang kalikasan na tapusin ang trabaho.”

Lumapit si Doña Lourdes at inagaw ang cellphone mula sa mahina niyang kamay.

Kasunod namang kinuha ni Karen ang laptop ni Andrea pati ang charger nito.

Pagkatapos, isinara ni Daniel ang pangunahing gripo ng tubig sa pasilyo.

Lumapit siya sa electrical panel at pinatay ang kuryente ng silid.

Itinuro pa niya ang digital lock sa pangunahing pinto.

“Pinalitan ko na ang password.”

“Walang makakapasok dito.”

“Kapag wala ka na, ako na ang legal na magmamana ng lahat ng shares mo at ng penthouse na ito.”

Magkakasabay silang lumabas ng bahay habang nagtatawanan.

Unti-unting pumasok ang malamig na hangin ng Disyembre sa madilim na silid.

Nanginginig si Andrea sa kama.

Ngayon ay lubos na niyang naunawaan ang katotohanan.

Hindi sila nagbabakasyon.

Pinaplano nilang patayin siya nang dahan-dahan nang hindi man lamang siya hinahawakan.

Sa huling natitira niyang lakas, bahagya niyang inusog ang kanyang katawan.

Isinuksok niya ang kamay sa ilalim ng kutson.

Sa pinakaloob nito ay naroon ang isang lumang flip phone na hindi kailanman nalaman ni Daniel sa buong panahon ng kanilang pagsasama.

Iisa lamang ang numerong kabisado niya mula pa noong bata siya.

Pinindot niya ang call button gamit ang nanginginig niyang daliri.

Sumagot ang kabilang linya sa ikatlong ring.

“Hello?” malalim na boses ng isang lalaki ang narinig niya.

“Tatay… si Andrea ito.”

“Tulungan n’yo po ako.”

Natahimik sandali ang kabilang linya.

Pagkatapos ay mariing nagsalita ang kanyang ama.

“Huwag mong ibaba ang telepono, Anak.”

“Paparating na ako.”

Habang nagto-toast sina Daniel at ang kanyang pamilya sa airport lounge bilang pagdiriwang sa kanilang plano, wala ni isa sa kanila ang nakakaalam kung sino ang papunta na sa penthouse.

At lalong hindi nila alam kung ano ang madadatnan nila pagbalik nila makalipas ang **74 na araw**, kasama ang kanilang **12 maleta**….

Pagkalipas ng 74 na araw, maayos na maayos ang lahat para kay Daniel Cruz.

Habang naglalakad sila pabalik sa penthouse sa Bonifacio Global City mula sa airport, hila-hila nila ang 12 maleta na punong-puno ng mga mamahaling gamit mula sa Europa. Tumawa si Doña Lourdes habang inaayos ang kanyang sunhat, samantalang si Karen ay abala sa pagkuha ng larawan sa pasilyo.

“Tiyakin mong malinis na ang loob, Daniel,” nakangiting sabi ni Doña Lourdes. “Ayokong makakita ng kahit anong alikabok mula sa nakaraan.”

“Huwag kayong mag-alala, Ma,” sagot ni Daniel na may kumpiyansang ngiti. “Pagpasok natin, sisimulan na natin ang paglipat ng lahat ng ari-arian sa pangalan ko.”

Inilagay ni Daniel ang kanyang kamay sa digital lock upang i-tap ang kanyang bagong password. Ngunit bago pa niya matapos ang pagpindot, kusa nang bumukas ang pinto.

Natahimik ang tatlo.

Bahagyang itinulak ni Daniel ang pinto. Laking gulat nila nang makitang hindi madilim, walang alikabok, at lalong walang amoy ng nabubulok na bangkay. Sa halip, maliwanag, amoy lavender, at nakatayo sa gitna ng sala ang tatlong lalaking nakasuit—kasama ang pinakasikat at pinakakinatatakutang abogado sa buong bansa.

At sa gitna ng silid, nakaupo sa isang eleganteng armchair, ay si Andrea.

Hindi siya mukhang maysakit. Masigla ang kanyang balat, maayos ang kanyang kasuotan, at may hawak siyang tasa ng mainit na tsa-a. Sa tabi niya ay nakatayo ang isang matandang lalaki na may matitigas na mata—ang kanyang ama, si General Don Hector Villanueva, ang retiradong pinuno ng nasyonal na hukbo at isa sa pinakamayayang lihim na mamumuhunan sa Asya.

“D-Daniel?” nauutal na sabi ni Doña Lourdes, na halos mabitawan ang kanyang mga bag.

Nanlamig si Daniel. “P-paano… paano ka nabuhay?!”

Dahan-dahang ibinaba ni Andrea ang kanyang tasa at tumingin nang diretso sa mata ng kanyang asawa.

“Hindi mo pala alam, Daniel,” malamig na sabi ni Andrea. “Ang trust fund na ginamit ko para itayo ang Maharlika Holdings ay may natatanging probisyon. At ang pamilyang pinagmulan ko ay hindi basta-basta pamilya.”

Noong gabing iwanan nila si Andrea, dumating ang pampribadong medical team ng kanyang ama sa loob lamang ng dalawampung minuto. Inilipad siya sa isang nakatagong pasilidad kung saan naging matagumpay ang kanyang gamot at gamutan. At sa loob ng 74 na araw na nagpapasarap sila sa Europa, hindi lang nagpagaling si Andrea—isinagawa niya ang kanyang paghihiganti.

Lumapit ang abogado at inilapag ang isang makapal na polder sa ibabaw ng glass table.

“Mr. Cruz,” pahayag ng abogado. “Sa nakalipas na dalawang buwan, habang kayo ay nasa abroad, inilabas ng korte ang legal na desisyon ukol sa inyong mga ginawa.”

Ipinakita ng abogado ang mga dokumento na may opisyal na selyo at lagda:

Annulment at Total Forfeiture Order: Dahil sa ginawang fraud at attempted murder, ganap nang naisawalang-bisa ang kanilang kasal. Ang lahat ng shares ni Daniel sa Maharlika Holdings, ang mga condo, at maging ang mga bank account na ipinangalan sa kanya ay ibinalik at isinalin na sa pangalan ni Andrea.

Warrant of Arrest: Inihain na ang kasong Attempted Murder, Grand Theft, at Financial Fraud laban kay Daniel, Doña Lourdes, at Karen.

Freeze Order: Ang lahat ng credit cards na ginamit nila sa biyahe sa Europa—kasama ang ipinambayad sa 12 maleta ng mamahaling gamit—ay pormal nang idineklarang nanakaw.

“I-ito ay hindi maaari!” sigaw ni Karen. “Nasaan ang mga gamit ko?!”

“Ang lahat ng ari-ariang nasa loob ng bahay na ito, kasama ang penthouse mismo, ay hindi na sa inyo,” malamig na pahiwatig ni Andrea. “At ang 12 maleta na dala niyo? Isusuko niyo rin ‘yan bilang bahagi ng pambayad sa ginamit ninyong pera na hindi sa inyo.”

Nanginig ang mga tuhod ni Daniel. Lumapit siya kay Andrea at nagtangkang lumuhod. “Andrea, paitaas lang ‘yun… nagkamali ako! Patawarin mo ako, mahal kita!”

Bago pa man makalapit si Daniel, humakbang nang pasulong ang ama ni Andrea at pumuwesto sa pagitan nila. Ang tingin ng matanda ay sapat na upang mapaatras si Daniel sa takot.

“Huwag mong dungisan ang pangalan ng anak ko sa pamamagitan ng dila mo,” galit na sabi ng General.

Sa eksaktong sandaling iyon, bumukas ang elevator at lumabas ang anim na opisyal ng pulisya.

“Daniel Cruz, Doña Lourdes Cruz, at Karen Cruz, mayroon kaming warrant of arrest para sa inyong tatlo,” pahayag ng punong pulis habang inilalabas ang mga pusa o handcuffs.

Pinalibutan sila ng mga pulis. Napaiyak nang malakas si Doña Lourdes habang kinukumpiska ang kanyang mga bagong sunglasses at bag. Si Karen naman ay naghi hysterical habang pinupusasan. Si Daniel ay napaupo sa sahig, tulala habang napagtatanto na sa loob ng 74 na araw na paghihintay nila sa kamatayan ni Andrea, ang sarili pala nilang buhay ang tuluyan nilang winasak.

Tumingin si Andrea kay Daniel sa huling pagkakataon habang itinutulak ito ng mga pulis patungong elevator.

“Sinabi mo noong umalis ka, ‘Pagbalik namin, magiging amin na ang lahat ng lugar na ito,’” mahinahong paalala ni Andrea na may tipid na ngiti. “Ngunit sa iyong pagbabalik, Daniel… wala ka nang kahit ano.”

Isinara ang pinto ng elevator, at kasabay niyon ay ang pormal na pagtatapos ng kabanata ng panloloko sa buhay ni Andrea—habang ang pamilya Cruz ay patungo sa kulungan upang pagbayaran ang kanilang mga kasalanan.