HULI SA AKTO SA TAAS NA 30,000 FEET: NAHULI KO ANG ASAWA KO AT ANG KANYANG SEKRETARYA… NGUNIT BAGO PA MAN LUMAPAG ANG EROPLANO, NAWALA NA SA KANYA ANG LAHAT NG KAYAMANAN NIYA!

Ako si Maya. Limang taon na kaming kasal ni Anton. Kilala siya sa buong bansa bilang isang napakagaling at bilyonaryong CEO ng NovaTech, isang sikat na kumpanya ng teknolohiya. Ang hindi alam ng publiko, ang pamilya ko ang nagbigay sa kanya ng unang puhunan, at ako ang palihim na nagmamay-ari ng 60% ng shares ng kumpanya. Pinili kong manatili sa likod ng telon bilang isang simpleng maybahay para hindi matapakan ang kanyang ego.

Ngunit ang pagmamahal ko ay sinuklian niya ng kataksilan.

ANG SURPRESA SA HIMPAPAWID

Ikalimang anibersaryo namin. Sabi ni Anton, kailangan niyang lumipad papuntang Paris para sa isang napakahalagang business trip at hindi niya ako maisasama. Gusto ko siyang i-surprise, kaya palihim akong bumili ng ticket sa parehong flight niya. Nag-book ako ng upuan sa First-Class cabin.

Nauna akong sumakay at nagtago sa ilalim ng kumot ko. Nang mag-take off na ang eroplano at umabot na kami sa cruising altitude na 30,000 feet, napagpasyahan kong tumayo para puntahan ang suite ni Anton upang ibigay ang regalo ko.

Dahan-dahan kong binuksan ang sliding door ng kanyang First-Class pod. Inaasahan kong makikita siyang nagbabasa ng mga dokumento. Ngunit tila huminto ang pag-ikot ng mundo ko sa aking nakita.

Nandoon si Anton, nakahiga at nakikipaghalikan nang masaya kay Cindy, ang kanyang dalawampu’t limang taong gulang na sekretarya. May hawak silang champagne habang nagtatawanan.

“Ang galing mo talagang magpalusot, Babe,” malanding sabi ni Cindy. “Ano kayang ginagawa ng asawa mong boring ngayon sa Pilipinas?”

Tumawa si Anton. “Siguro nagluluto na naman. Hayaan mo na siya. Siya ang nag-aalaga ng bahay, pero ikaw ang reyna ko. Pagkatapos ng trip na ‘to, bibilhan kita ng sports car na gusto mo gamit ang joint account namin.”

Naramdaman ko ang matinding panginginig ng aking mga kamay. Gusto kong sumigaw. Gusto kong sabunutan ang babaeng iyon at sampalin ang asawa ko. Ngunit huminga ako nang malalim. Ang paggawa ng iskandalo lalo na sa loob ng eroplano ay walang maidudulot na maganda.

Tahimik kong isinara ang pinto ng pod nang hindi nila namamalayan. Naglakad ako pabalik sa aking upuan. Pinunasan ko ang aking mga luha, at ang pusong nadurog ay biglang napalitan ng yelo.

“Gusto mong gamitin ang pera ko para sa kabit mo, Anton?” bulong ko sa aking sarili. “Tingnan natin.”

ANG PAGHIHIGANTI GAMIT ANG IN-FLIGHT WI-FI

May labindalawang oras pa bago kami lumapag sa Paris. Kinuha ko ang aking laptop, binayaran ang mamahaling In-Flight Wi-Fi, at nagsimulang magtrabaho.

Unang tinawagan ko (sa pamamagitan ng secure messaging app) ang aking pinagkakatiwalaang corporate lawyer at ang aking bangkero.

“Atty. Suarez, umpisahan na natin ang contingency plan. I-freeze ang lahat ng joint accounts namin ni Anton. I-transfer ang lahat ng liquid assets pabalik sa personal trust fund ko.”

Pangalawa, nag-email ako sa Board of Directors ng NovaTech. Bilang majority shareholder, may kapangyarihan akong magpatawag ng Emergency Board Meeting online. Sa loob ng tatlong oras habang nagpapakasarap si Anton sa kabilang cabin, ibinoto namin ang pagtanggal sa kanya bilang CEO dahil sa misappropriation of funds na matagal ko nang pinaiimbestigahan ngunit pinagtatakpan ko lang dahil asawa ko siya.

Hindi pa ako nakuntento. Ibinenta ko ang 30% ng aking shares sa pinakamalaking kalaban ng NovaTech, ang Zenith Corp, na magbibigay sa kanila ng kontrol upang tuluyang wasakin ang mga proyektong ipinagmamalaki ni Anton.

At ang panghuli, nag-utos ako sa aking abogado na i-draft ang Annulment at Divorce papers (dahil pareho kaming may dual citizenship) at ipadala ito agad-agad.

Sa natitirang limang oras ng flight, tahimik lang akong uminom ng red wine habang pinapanood ko ang unti-unting pagguho ng imperyong itinayo ng aking asawa.

ANG PAGLAPAG SA IMPIYERNO

“Ladies and gentlemen, we have just landed at Charles de Gaulle Airport in Paris.”

Nang makalabas na ang lahat sa eroplano, nakita ko sina Anton at Cindy na magkahawak-kamay na naglalakad papunta sa Baggage Claim. Sinundan ko sila mula sa malayo.

Nang i-turn on ni Anton ang kanyang telepono para kumuha ng signal, nangyari ang mahika.

PING. PING. PING. PING.

Sunod-sunod, daan-daang notifications ang pumasok sa telepono niya. Umalingawngaw ang tunog nito. Napabitiw si Anton sa kamay ni Cindy at tiningnan ang screen.

Bumagsak ang panga ni Anton. Namutla siya na parang nakakita ng multo.

“A-Ano ‘to?!” nanginginig niyang sigaw. “Account frozen?! Board of Directors email… You are terminated effective immediately?! P-Paano nangyari ‘to?!”

“Babe, anong problema?” nag-aalalang tanong ni Cindy, silip sa telepono niya. “Bakit declined ang credit cards mo?!”

Habang nagpa-panic silang dalawa, kalmado akong naglakad papalapit sa kanila. Ang tunog ng aking heels sa marmol na sahig ng airport ay kumuha sa atensyon nila.

“M-Maya?!” Nanlaki ang mga mata ni Anton. Tila aatakehin siya sa puso. “A-Anong ginagawa mo rito?!”

Lumapit ako at ngumiti nang napakatamis, ngunit ang aking mga mata ay nakamamatay. Ibinigay ko sa kanya ang isang brown envelope na ipina-print ko sa business lounge ng airport.

“Happy Anniversary, Anton,” malamig kong bati. “Kasama ko kayo sa flight. Nakita ko ang inyong maliit na selebrasyon kanina sa taas. Kaya naman, habang busy kayo sa isa’t isa, naging busy din ako sa pagkuha ng lahat ng sa akin.”

Nanginginig na binuksan ni Anton ang envelope. Nakita niya ang mga dokumento ng divorce at ang katibayan na inalisan ko siya ng karapatan sa NovaTech.

“M-Maya, please! Patawarin mo ako! Isang pagkakamali lang ‘to!” Naiyak si Anton at akmang luluhod sa harap ko, sa gitna ng maraming tao sa airport. “Wala na akong pera! Wala na akong trabaho! Wala akong matitirhan!”

Hinarap ko si Cindy na ngayon ay diring-diri nang nakatingin kay Anton matapos malaman na isa na lamang itong pulubi.

“Oh, Cindy,” sabi ko. “Sabi niya bibilhan ka raw niya ng sports car? Baka pwedeng pedicab na lang. Buhayin mo na ngayon ang lalaking ‘yan, tutal ‘yan naman ang gusto mo.”

“Excuse me,” mataray na sagot ni Cindy, mabilis na kinuha ang kanyang maleta. “Wala akong balak mag-alaga ng isang palamuning tambay!” Mabilis na naglakad palayo si Cindy, iniiwan si Anton na umiiyak at nagmamakaawa.

Pinanood ko si Anton na gumuguho sa sahig ng Paris airport.

“Enjoy your vacation in Paris, Anton. Kasi pag-uwi mo sa Pilipinas, wala ka na kahit isang medyas na babalikan,” huli kong sinabi bago ako tumalikod at sumakay sa naghihintay kong limousine sa labas ng airport.

Umakyat siya sa langit kasama ang kanyang kabit, ngunit nang lumapag siya sa lupa, bumagsak siya nang diretso sa impiyerno. At wala akong nadama kundi ang tamis ng tagumpay.