NAGKUNWARING TULOG ANG BILYONARYONG MAY MGA GINTONG ALAHAS SA DIBDIB UPANG SUBUKAN ANG KATAPATAN NG ANAK NG KANYANG KATULONG. INAKALA NIYANG DUDUKUTAN SIYA NG BATA, NGUNIT ANG GINAWA NITO AY LUBOS NA NAGPAIYAK SA KANYA AT NAGPABALIGTAD SA KANYANG MGA HINALA!”

NAGKUNWARING TULOG ANG BILYONARYONG MAY MGA GINTONG ALAHAS SA DIBDIB UPANG SUBUKAN ANG KATAPATAN NG ANAK NG KANYANG KATULONG. INAKALA NIYANG DUDUKUTAN SIYA NG BATA, NGUNIT ANG GINAWA NITO AY LUBOS NA NAGPAIYAK SA KANYA AT NAGPABALIGTAD SA KANYANG MGA HINALA!”

 

 

 

Si Don Gustavo ay isang bilyonaryo na nawalan na ng tiwala sa mga tao. Marami na kasing nagnakaw sa kanya—mga empleyado, kaibigan, at kamag-anak. Naniniwala siyang lahat ng mahihirap ay gagawin ang lahat, pati ang magnakaw, para lang magkapera.
Kamakailan, kinuha niya si Aling Rosa bilang labandera. Kasama nito ang kanyang 7-taong gulang na anak na si Nita.
“Bantayan mo ‘yang mag-ina na ‘yan,” utos ni Don Gustavo sa kanyang mayordoma. “Siguradong may gagawing milagro ‘yang mga ‘yan kapag nakakita ng mamahaling gamit.”
Para mapatunayan ang kanyang hinala, nagplano si Don Gustavo ng isang pagsubok.
ANG PATIBONG
Isang hapon, habang naglilinis si Aling Rosa sa likod-bahay at naglalaro si Nita sa sala, humiga si Don Gustavo sa sofa.
Nagkunwari siyang tulog na tulog. Humilik pa siya nang malakas.
Pero bago siya pumikit, inilagay niya ang kanyang makapal na gintong kwintas at relo na puno ng diyamante sa ibabaw ng kanyang dibdib. Inilabas din niya ang kanyang wallet na puno ng pera at iniwan itong naka-usli sa kanyang bulsa, na parang mahuhulog na.
Tignan natin, isip ni Don Gustavo habang nakasilip nang kaunti. Kapag nakita ng batang ito ang ginto, matutukso ‘yan. Kukunin niya ‘yan at tatakbo.
Maya-maya, pumasok si Nita sa sala para kunin ang walis…
Có thể là hình ảnh về tiền và văn bản

Napatigil si Nita nang makita ang matanda. Lumapit siya nang dahan-dahan, ang kanyang mga mata ay nakatuon sa nagniningning na ginto at sa wallet na tila mahuhulog na sa sahig.

Mula sa bahagyang nakadilat na mata ni Don Gustavo, nakita niyang iniabot ng bata ang kanyang kamay. “Heto na,” sa loob-loob ng bilyonaryo, “lalabas na ang totoong kulay nila.”

Ngunit sa halip na hablutin ang kwintas, dahan-dahang hinawakan ni Nita ang dulo ng wallet at maingat itong itinulak pabalik sa loob ng bulsa ni Don Gustavo upang hindi ito mahulog. Pagkatapos, kinuha ng bata ang isang manipis na kumot na nakatupi sa kabilang dulo ng sofa at maingat na ipinatong sa katawan ng matanda hanggang sa balikat nito.

Hindi pa doon natapos ang bata. Gamit ang kanyang maliit na kamay, kinuha niya ang isang pamaypay sa mesa at dahan-dahang pinaypayan ang matanda habang bumubulong:

“Huwag po kayong mag-alala, Lolo. Matulog lang po kayo nang mahimbing. Walang kukuha ng gamit niyo, babantayan ko po kayo habang wala si Nanay.”