NAGKUNWARING TULOG ANG BILYONARYONG MAY MGA GINTONG ALAHAS SA DIBDIB UPANG SUBUKAN ANG KATAPATAN NG ANAK NG KANYANG KATULONG. INAKALA NIYANG DUDUKUTAN SIYA NG BATA, NGUNIT ANG GINAWA NITO AY LUBOS NA NAGPAIYAK SA KANYA AT NAGPABALIGTAD SA KANYANG MGA HINALA!”

Napatigil si Nita nang makita ang matanda. Lumapit siya nang dahan-dahan, ang kanyang mga mata ay nakatuon sa nagniningning na ginto at sa wallet na tila mahuhulog na sa sahig.
Mula sa bahagyang nakadilat na mata ni Don Gustavo, nakita niyang iniabot ng bata ang kanyang kamay. “Heto na,” sa loob-loob ng bilyonaryo, “lalabas na ang totoong kulay nila.”
Ngunit sa halip na hablutin ang kwintas, dahan-dahang hinawakan ni Nita ang dulo ng wallet at maingat itong itinulak pabalik sa loob ng bulsa ni Don Gustavo upang hindi ito mahulog. Pagkatapos, kinuha ng bata ang isang manipis na kumot na nakatupi sa kabilang dulo ng sofa at maingat na ipinatong sa katawan ng matanda hanggang sa balikat nito.
Hindi pa doon natapos ang bata. Gamit ang kanyang maliit na kamay, kinuha niya ang isang pamaypay sa mesa at dahan-dahang pinaypayan ang matanda habang bumubulong:
“Huwag po kayong mag-alala, Lolo. Matulog lang po kayo nang mahimbing. Walang kukuha ng gamit niyo, babantayan ko po kayo habang wala si Nanay.”