Nawet nie myślałam, że będzie kimś wyjątkowym w moim życiu. W mojej głowie to była po prostu pomoc głodnemu zwierzęciu. Minęło kilka miesięcy i moja rutyna wyglądała właśnie tak. Praca rano, powrót do domu wieczorem, czasami na rogu było jedzenie dla psa. Aż pewnej nocy mój pogląd na niego się zmienił. Była około północy. Właśnie wróciłam z nadgodzin, więc byłam bardzo zmęczona. Na naszej ulicy było wtedy cicho i większość ludzi już spała. Mijając róg, zobaczyłam go ponownie pod latarnią. Przyniosłam chleb z biurowej spiżarni, więc mu go dałam. Zjadł go od razu, a ja poszłam prosto do domu. Kiedy dotarłam do swojego pokoju, po prostu się przebrałam i od razu poszłam spać. Musiałam spać z godzinę, kiedy obudziło mnie głośne szczekanie psa. Nie tylko zwykłe szczekanie. Powtarzał to w kółko i miałam wrażenie, że mnie czegoś uczy. Na początku go ignorowałem, ale nie chciał przestać, więc wstałem i wyjrzałem przez okno w sypialni. Latarnie uliczne świeciły jasno, więc mogłem zobaczyć naszą bramę z góry. Tam zobaczyłem bezpańskiego psa, którego karmiłem. Stał przed naszą bramą, głośno szczekał i patrzył na krawędź ogrodzenia. Kiedy tak patrzyłem, coś poruszyło się przy krawędzi bramy. Nagle z cienia ogrodzenia wyszedł mężczyzna. Miał na sobie bluzę z kapturem i najwyraźniej trzymał jakiś metalowy przedmiot.
ZAWSZE KARMIĘ BEZPAŃSKIEGO PSA NA NASZYM ROGU, KTÓREGO NIGDY NIE MYŚLAŁEM, ŻE ZROBIĘ COŚ TAKIEGO… Nie jestem miłośnikiem zwierząt. Nie mamy też psa w domu. Ale na naszym rogu jest bezpański pies, którego widzę każdego wieczoru, kiedy wracam z pracy. Jest chudy i często leży pod latarnią niedaleko sklepu. Po raz pierwszy zauważyłem go, kiedy wróciłem z nadgodzin. Zjadłem jedzenie na wynos, ale byłem już najedzony, więc w plastikowym opakowaniu zostało trochę kurczaka. Wracając do domu, zauważyłem, że po prostu na mnie patrzy. Nie podszedł bliżej, po prostu siedział i patrzył na mnie. Nie wiem dlaczego, ale położyłem kurczaka na poboczu i powiedziałem: „Och, jedz to”. Wyglądało to tak, jakbym nadal do niego mówił, haha. Nadal nie ruszył się od razu. Dopiero gdy byłem trochę dalej, podszedł do jedzenia. Od tamtej pory, ilekroć po powrocie z pracy dostawałem dodatkowe jedzenie – czasem chleb, czasem ryż z dodatkiem – przynosiłem mu je na róg. Nie codziennie, ale często, gdy przechodziłem. Z biegiem czasu wydawało mi się, że mnie rozpoznaje. Kiedy podchodziłem do latarni, wstawał i merdał ogonem. Nadal nie podchodził zbyt blisko, ale było oczywiste, że na mnie czeka. Nawet nie nadałem mu imienia. Nie sądziłem, że będzie kimś wyjątkowym w moim życiu. W mojej głowie to była po prostu pomoc dla głodnego zwierzęcia. Minęło kilka miesięcy i moja rutyna wyglądała właśnie tak. Rano praca, wieczorem powrót do domu, czasami na rogu czekało jedzenie dla psa. Aż pewnej nocy moje zdanie o nim się zmieniło. Była około północy. Właśnie wróciłem z nadgodzin, więc byłem bardzo zmęczony. Na naszej ulicy było wtedy cicho i większość ludzi spała. Przechodząc obok rogu, zobaczyłem go ponownie pod latarnią. Przyniosłam chleb z biurowej spiżarni, więc mu go dałam. Zjadł od razu, a ja poszłam prosto do domu. Kiedy dotarłam do pokoju, po prostu się przebrałam i od razu poszłam spać. Spałam chyba z godzinę, kiedy obudziło mnie głośne szczekanie psa. Nie zwykłe szczekanie. Szczekał i zdawał się na coś wskazywać. Na początku go ignorowałam, ale nie przestawał, więc wstałam i wyjrzałam przez okno. Latarnie uliczne świeciły jasno, więc mogłam zobaczyć naszą bramę z góry.