ASAR ANG MGA KATRABAHO NG ISANG EMPLEYADO DAHIL SAKTONG 5:00 PM AY NAG-A-OUT NA ITO. HINDI SIYA NAG-O-OVERTIME, ​NANG MAGKAROON NG MASS LAYOFF (TANGGALAN) SA KUMPANYA, TUWANG-TUWA ANG MGA “HARD WORKERS” DAHIL SIGURADO SILANG UUNAHIN ANG “TAMAD” NA IYON. PERO LAKING GULAT NILA NANG HINDI ITO TINANGGAL AT NA-PROMOTE PA

Sa Titan Marketing Solutions, may isang hindi nakasulat na batas: Bawal umuwi nang maaga.

Kahit na 5:00 PM ang official time-out, ang pag-alis sa oras na iyon ay itinuturing na “krimen.” Ang kultura sa opisina ay paramihan ng oras. Kung sino ang huling umuwi, siya ang bida. Siya ang masipag. Siya ang may “malasakit.”

Pero si Rico, ang tahimik na Data Analyst, ay walang pakialam sa kulturang ito.

4:55 PM pa lang, nagliligpit na si Rico ng gamit.
4:58 PM, patay na ang computer niya.
5:00 PM, eksaktong-eksakto, maririnig ang tunog ng biometrics sa pinto. TOOT!

Nakauwi na siya.

Naiiwan ang mga katrabaho niyang sina Greg at Sheila na nakasimangot habang nakatambak pa ang mga papeles sa mesa.

“Tignan mo ‘yang si Rico,” bulong ni Greg kay Sheila habang humihigop ng kape. “Walang pakisama. Tayo dito, nagpapakamatay para sa deadline, siya parang turista lang na dumadaan. Napaka-tamad.”

“Sinabi mo pa,” sagot ni Sheila, na busy sa pagta-type ng report na dapat kanina pa tapos. “Wala sigurong dedication ‘yan. Hinihintay ko na lang na mapansin ni Boss na tayo ang tunay na nagbubuhat ng kumpanya.”

Araw-araw, ganito ang eksena.

Si Rico, pagpasok ng 8:00 AM, diretso trabaho.
Sina Greg at Sheila, pagpasok ng 8:00 AM, diretso sa pantry.

Magtitimpla ng kape. Magkukwentuhan tungkol sa Netflix series na napanood kagabi. Magrereklamo sa traffic.

Alas-diyes na sila nagsisimulang buksan ang mga email nila.

Pagpatak ng tanghalian, si Rico ay isang oras lang kung kumain. Pagkatapos, balik agad sa Excel sheets. Naka-headset. Walang kinakausap.

Sina Greg naman, aabutin ng isa’t kalahating oras ang lunch break. Pagbalik, mag-ce-cellphone muna, mag-i-scroll sa Facebook, at magtatawanan.

Kaya pagpatak ng 4:00 PM, doon pa lang sila magpa-panic. Doon pa lang sila maghahabol. Kaya inaabot sila ng alas-otso o alas-nuebe ng gabi sa opisina.

Nagpo-post pa si Greg sa social media ng picture ng opisina na may caption:
“The grind never stops! 
Samantala, si Rico ay nasa bahay na, nagluluto ng hapunan para sa pamilya, o kaya ay nagpapahinga.

Dumating ang araw na kinatatakutan ng lahat.

Nagpatawag ng General Assembly ang may-ari ng kumpanya, si Mr. Tan. May kumalat na balita na malugi ang kumpanya dahil sa pandemya at kailangan ng Mass Layoff. Magbabawas ng tao.

Nagdiwang ang loob ni Greg.

“Ito na ‘yun, Sheila,” bulong ni Greg. “Siguradong ligtas tayo. Tayo ang laging OT (Overtime). Tayo ang laging nagsasakripisyo. Siguradong ‘yung mga tamad na nag-a-out ng 5:00 PM ang uunahing sibakin.”

Kampanteng-kampante ang grupo ng mga “Overtime Warriors.” Nagpanggap silang lalong busy. Mas nilakasan nila ang pag-type sa keyboard kapag dumadaan si Mr. Tan.

Si Rico? Kalmado lang. 5:00 PM, umuwi ulit siya.

Kinabukasan, ipinatawag isa-isa ang mga empleyado sa Conference Room.

Unang pumasok si Greg at Sheila. Dala nila ang makakapal na folder ng mga timesheet nila para ipakita kung gaano sila katagal sa opisina.

Nakaupo si Mr. Tan sa dulo ng mesa. Seryoso.

“Greg, Sheila,” panimula ni Mr. Tan. “Alam niyo naman ang sitwasyon ng kumpanya. We need to be lean and efficient.”

“Opo Sir!” bibong sagot ni Greg. “Handa po kaming mag-stay kahit hanggang madaling araw! Alam niyo naman po ang dedication namin. Hindi po kami tulad ng iba diyan na 5 PM pa lang, takbo na.”

Tumango si Mr. Tan. “I’m glad you brought that up.”

Naglapag si Mr. Tan ng dalawang sobre sa harap nina Greg at Sheila.

“Ito ang separation pay niyo. You are relieved of your duties effective immediately.”

Nanlaki ang mata ni Greg. Parang sasabog ang dibdib niya.
“S-Sir?! Kami po?! Tatanggalin niyo kami?! Eh kami nga po ang laging naiiwan dito! Kami ang nagsasarado ng opisina!”