Bumagsak ang matinding katahimikan sa loob ng malamig na silid ng panayam.

Narinig ko ang sarili kong tibok ng puso na tila karera sa bilis dahil sa gulat.

Ang lalaking nasa harap ko ngayon ay hindi na ang simpleng binata na nakaupo sa hagdan ng beranda.

Siya na ngayon ang pinuno ng isang dambuhalang korporasyon sa gitna ng Makati City.

Ngunit ang mga mata niya ay hindi nagbago, ang mapanuring tingin na laging nakatutok sa akin.

Dahan-dahan siyang humakbang pabalapit sa lamesa kung saan nakalapag ang aking resume.

Si Clara, ang HR Manager na kanina lang ay napakataray, ay biglang nagbago ang mukha.

Agad siyang ngumiti nang pilit at lumapit kay Ethan upang magpakita ng huwad na kasipagan.

“Mr. CEO, hindi niyo na po kailangang mag-abala na pumunta rito para sa posisyong ito,” wika ni Clara.

“Tinatapos ko na po ang interview sa aplikanteng ito, at balak ko na siyang paalisin dahil hindi siya pasado.”

Hindi siya pinansin ni Ethan, sa halip ay nanatili ang kanyang tingin sa akin.

Itinaas ni Ethan ang kanyang kamay upang patigilin si Clara sa pagsasalita.

Tiningnan ko si Ethan, sinusubukang maghanap ng anumang senyales na naaalala niya pa ako.

Lumapit pa siya ng 1 hakbang at huminto sa mismong tapat ng aking upuan.

Sa isang malalim at baritonong boses na narinig ko 15 taon na ang nakakaraan, nagsalita siya.

“Pumunta ka ba rito para mag-apply… para maging asawa ng CEO?”

Nagulat ang 3 interviewer na nasa loob ng silid sa narinig na tanong mula sa kanilang pinuno.

Si Clara ay napanganga at hindi malaman kung nagbibiro ba ang kanyang boss o seryoso ito.

Ang 2 pang kasamang interviewer ay nagkatinginan na lamang dahil sa matinding pagtataka.

Naramdaman ko ang pag-init ng aking mga pisngi, eksaktong katulad ng naramdaman ko noong ako ay 7 taong gulang pa lamang.

Lahat ng takot at kaba ko kanina dahil sa pang-aapi ni Clara ay biglang napalitan ng ibang emosyon.

Tumingin ako nang diretso sa kanya, pinilit kong maging matatag ang aking boses sa harap ng lahat.

“Nandito ako para mag-apply bilang Financial Analyst, Mr. CEO,” sagot ko nang may paninindigan.

“Gusto kong patunayan na ang pag-aaral ko nang mabuti sa loob ng 15 taon ay may patutunguhan.”

Bahagyang tumawa nang mahina si Ethan, ang tunog na matagal kong hinintay na marinig muli.

Naupo siya sa pangunahing upuan sa gitna ng lamesa at kinuha ang aking resume na itinapon ni Clara.

Binasa niya ang bawat linya nito nang may buong konsentrasyon at seryosong mukha.

Habang nagbabasa siya, si Clara ay hindi mapakali at patuloy na pinapawisan sa kanyang kinatatayuan.

“Sinasabi mo ba, Clara, na ang isang nagtapos na may pinakamataas na karangalan ay hindi pasado?” tanong ni Ethan.

Ang boses niya ay mababa ngunit may dalang matinding bigat na nagpatahimik kay Clara.

“Ah, eh, Mr. CEO, kulang po kasi siya sa karanasan sa malalaking kumpanya dito sa Maynila,” depensa ni Clara.

“At tingin ko po ay hindi angkop ang kanyang pinagmulang lalawigan sa kultura ng ating korporasyon.”

Tumingin si Ethan kay Clara nang may matigas at malamig na ekspresyon sa kanyang mga mata.

“Ang kumpanyang ito ay itinayo batay sa kakayahan, hindi sa kung saang lugar nagmula ang isang tao,” seryosong sabi ni Ethan.

Kinuha ni Ethan ang 1 folder mula sa aking mga dokumento, ito ang aking ginawang pagsusuri sa ekonomiya.

Ito ang 1 proyekto na pinagpuyatan ko ng 3 buwan bago ang araw ng panayam na ito.

Inilapag ko ito sa lamesa kanina ngunit hindi man lang binuksan o tiningnan ni Clara.

Binuksan ito ni Ethan at binasa ang unang 5 pahina ng aking ginawang financial analysis.

Habang nagbabasa siya, unti-unting lumawak ang paghanga sa kanyang mukha.

“Ang gawaing ito ay mas mahusay pa sa isinumite ng ating mga senior analyst noong nakaraang buwan,” pahayag ni Ethan.

Tumingin siya sa 2 pang interviewer na kasama ni Clara sa loob ng silid.

“Kayo, ano ang tingin ninyo sa gawaing ito?” tanong ni Ethan sabay pasa ng folder sa kanila.

Binasa ng 2 interviewer ang aking gawa at mabilis na tumango nang may pagsang-ayon.

“Napakalinaw po ng kalkulasyon, at napakaganda ng estratehiya para sa pamumuhunan,” sagot ng 1 interviewer.

“Karapat-dapat po siyang mabigyan ng pagkakataon sa ating departamento,” dagdag pa ng ikalawang interviewer.

Nakahinga ako nang maluwag nang marinig ko ang kanilang mga positibong pahayag.

Tumingin muli si Ethan kay Clara, na ngayon ay maputlang-maputla na ang mukha dahil sa kahihiyan.

“Mukhang may personal kang motibo kaya mo gustong ibagsak ang aplikanteng ito, Clara,” sabi ni Ethan.

“Nakarating sa akin ang ulat na tumatanggap ka ng mga aplikante dahil lamang sa mga kakilala mo.”

Nanginig ang mga kamay ni Clara at hindi siya nakapagsalita upang ipagtanggol ang kanyang sarili.

“Mula sa araw na ito, tinatanggal na kita sa posisyon bilang pinuno ng recruitment ng kumpanyang ito,” deklara ni Ethan.

“Maaari ka nang lumabas at mag-impake ng iyong mga gamit sa iyong mesa.”

Walang nagawa si Clara kundi ang kunin ang kanyang mga papel at mabilis na lumabas ng silid.

Naiwan ang 2 interviewer na agad na nag-ayos ng kanilang mga sarili dahil sa takot sa CEO.

Tumingin sa akin si Ethan, ang kanyang mukha ay bumalik sa pagiging malambot at pamilyar.

“Congratulations, tanggap ka na sa PrimeCore Philippines bilang Senior Financial Analyst,” anunsyo niya.

Tumayo ako at nagpasalamat sa 2 interviewer bago sila magalang na lumabas ng silid upang bigyan kami ng pribadong oras.

Nang kaming 2 na lamang ang naiwan sa malawak na silid, tumayo si Ethan mula sa kanyang upuan.

Naglakad siya patungo sa akin at huminto sa aking harapan na may dalang malaking ngiti.

“Matagal na panahon ang lumipas, Maya,” malambing niyang sinabi ang aking pangalan.

“15 taon akong nagsumikap upang marating ang posisyong ito para maging karapat-dapat sa pangako mo.”

Tumulo ang 1 butil ng luha sa aking mata, ngunit sa pagkakataong ito, ito ay luha ng labis na kaligayahan.

“Akala ko ay nalimutan mo na ang batang umiyak sa tapat ng bahay niyo,” bulong ko sa kanya.

Inabot niya ang kanyang kamay upang punasan ang luha sa aking pisngi, eksaktong gaya ng ginagawa niya noon.

“Paano ko malilimutan ang nag-iisang babae na matapang na nag-claim sa akin sa harap ng buong barangay?” biro niya.

“Noong umalis ako dahil pumanaw si lola, nangako ako sa sarili ko na babalikan kita kapag handa na ang lahat.”

“Nag-aral ako sa ibang bansa, nagtrabaho nang walang pahinga, at itinayo ang kumpanyang ito para sa ating kinabukasan.”

Inilabas ko mula sa aking bulsa ang 1 lumang pambura na may hugis ng bituin, ang huling bagay na ibinigay niya sa akin noong bata pa ako.

“Itinabi ko ito sa loob ng 15 taon para ipaalala sa sarili ko na may naghihintay sa aking tagumpay,” sabi ko.

Nang makita niya ang pambura, mas lalong lumalim ang emosyon sa kanyang mga mata.

“Ngayong narito ka na, hindi ko na hahayaang muling mawala ka sa buhay ko,” taimtim na sabi ni Ethan.

Hinawakan niya ang aking kamay nang mahigpit, ang init ng kanyang palad na nagdala sa akin pabalik sa aking pagkabata.

Ang matigas kong ulo noong 7 taong gulang ako ay nagbunga ng pinakamagandang tadhana sa aking buhay.

Naglakad kami palabas ng silid ng panayam nang magkahawak-kamay, handa nang harapin ang bagong simula.