Agad na humarang ang 2 security guard ng paaralan upang pigilan si Ronald sa pag-akyat sa entablado.

“Hayaan ninyo akong makalapit diyan! Nagsisinungaling ang batang iyan!” galit na sigaw ni Ronald.

Ngunit nanatiling kalmado si Ethan sa gitna ng entablado.

Kinuha niya ang susunod na hanay ng mga papel mula sa kayumangging sobre.

“Mayroon din ako rito na 24 na pahina ng bank record mula sa account ng aking pumanaw na ama,” malakas na pahayag ni Ethan sa mikropono.

Napatayo ako mula sa aking upuan, hawak-hawak ang kamay ng 10 taong gulang kong anak na si Gabriel.

“Ano’ng ibig mong sabihin, Ethan?” tanong ko sa malakas na boses.

Humarap si Ethan sa buong bulwagan at nagsalita nang malinaw.

“Noong pumanaw si Papa 7 taon na ang nakararaan, nag-iwan siya ng 1 educational trust fund na nagkakahalaga ng 3,000,000 pesos para sa pag-aaral namin ni Gabriel.”

“Ang trust fund na iyon ay nakadisenyo na magiging available kapag nagtapos ako ng high school sa edad na 18.”

“Subalit 8 buwan ang nakalipas, nalaman ni Tito Ronald ang tungkol sa pondo na ito.”

Nagbulungan ang mga guro at mga magulang na nakaupo sa paligid.

Pinawisan nang matindi si Ronald habang sinusubukang hawakan ang aking braso.

“Elena, huwag kang maniwala sa kanya! Nawawala sa pag-iisip ang anak mo!” pakiusap ni Ronald sa akin.

Tinanggal ko ang kamay ni Ronald sa aking braso at tumingin ako sa entablado.

“Ipagpatuloy mo, Ethan. Magsalita ka,” utos ko.

Inilagay ni Ethan ang mga dokumento sa ilalim ng projector para maiporoyekto ang larawan sa malaking screen ng gym.

Lumabas sa malaking screen ang mga opisyal na pirma at bank transfer receipt.

“Dahil may access si Tito Ronald sa mga personal na dokumento ni Mama sa bahay, ginamit niya ang pinalalsipikong pirma ni Mama 6 na buwan ang nakakaraan.”

“Inilipat niya ang 3,000,000 pesos mula sa aming trust fund patungo sa 1 pribadong account ng kanyang kumpanya sa Mandaluyong.”

“At upang hindi ko malaman o magamit ang pera para sa aking pag-aaral, ginawa niya ang lahat para ibagsak ang aking moral.”

“Pinalabas niya sa mga unibersidad na pormal kong tinatanggihan ang kanilang mga alok na scholarship.”

Nakatutok ang tingin ng lahat ng 500 na tao sa malaking screen.

Malinaw na nakatatak doon ang pangalan ng kumpanya ni Ronald at ang petsa kung kailan inilipat ang 3,000,000 pesos.

“Nalaman ko ang lahat ng ito noong nakaraang buwan nang pumunta ako sa bangko para magtanong tungkol sa status ng fund,” patuloy ni Ethan.

“Doon ko nakuha ang mga sertipikadong kopya ng mga transaksyon na may suporta ng bank manager.”

“Nang confront-in ko si Tito Ronald 3 linggo ang nakalipas, pinalabas niyang gawa-gawa ko lang ang lahat at pinagbantaan niya akong papalayasin sa bahay kapag nagsalita ako kay Mama.”

Nanginginig ang buong katawan ko sa matinding galit at pagtataksil.

Humarap ako kay Ronald na ngayon ay namumutla at hindi na makatingin nang diretso.

“Tunay ba ito, Ronald? Ginamit mo ang pera ng mga anak ko?” tanong ko sa kanya.

“Elena… maipapaliwanag ko. Kailangan lang ng kumpanya ng pondo panandalian…” nauutal na sagot ni Ronald.

Hindi na niya natapos ang kanyang sasabihin nang pumasok sa loob ng covered court ang 3 opisyal ng pulisya mula sa lokal na istasyon sa Pasig.

Inilabas ni Ethan ang huling papel mula sa sobre at ipinakita ito sa mga pulis.

“Nai-report ko na po ang kasong estafa at falsification of public documents sa barangay at sa kapulisan noong nakaraang linggo kasama ang mga sworn affidavit ng bank manager.”

“Ito po ang opisyal na warrant para sa imbestigasyon.”

Lumapit ang mga pulis kay Ronald sa harap ng lahat ng dumalo sa graduation.

“Mr. Ronald Santos, kailangan ninyong sumama sa amin sa istasyon para sa pormal na imbestigasyon kaugnay ng reklamong ipinainfile laban sa inyo,” pahayag ng lead officer.

Pinaunakan ng mga pulis si Ronald habang lumalabas ito ng covered court sa gitna ng katahimikan at sama ng loob ng mga tao.

Muling humarap si Ethan sa mikropono at tumingin sa akin at kay Gabriel.

“Ma, ginawa ko ito hindi para sirain ang gabi ng graduation.”

“Ginawa ko ito dahil ayaw kong patuloy tayong mabuhay sa kasinungalingan ng isang taong nanamantala sa ating pamilya.”

“Ang perang iniwan ni Papa ay para sa aming kinabukasan ni Gabriel, at sisiguraduhin kong walang sinumang makakakuha noon nang masama.”

Umakyat ako sa entablado at mahigpit kong niyakap si Ethan kasama si Gabriel.

“Patawarin mo ako, anak, dahil hindi ko agad napansin ang pinagdaraanan mo,” bulong ko sa kanya habang umiiyak.

“Lalabanan natin ito nang sama-sama,” sagot ni Ethan.

Nagpalpakan ang buong auditorium para sa katapangan ng aking anak.

Pagkaraan ng 2 buwan, sa tulong ng legal assistance, pormal na naisampa ang mga kasong estafa at falsification laban kay Ronald.

Naimbestigahan ng bangko ang ilegal na paglipat ng pondo at matagumpay na naibalik ang buong 3,000,000 pesos sa trust fund ng aking mga anak.

Nakakuha rin si Ethan ng muling pagtanggap mula sa unibersidad sa Quezon City upang maipagpatuloy ang kanyang pangarap na maging 1 inhinyero.

Ngayon, kaming tatlo nina Ethan at Gabriel ay nagpapatuloy sa aming buhay nang mas matatag, malaya sa anumang pagpapanggap, at may buong tiwala sa isa’t isa.