Bumiyahe Ako Ng 12 Oras Para Sa Panganganak Ng Aking Apo Ngunit Pinalayas Ako Ng Aking Anak Dahil “Pamilya Lang Daw Nila Ang Pwedeng Nandoon”… Tatlong Araw Ang Makalipas, Tumawag Ang Ospital Para Sa Bill, At Ang Sagot Ko Ay Nagpalaglag Sa Kanilang Panga

Ako si Corazon, limampu’t limang taong gulang. Biyuda na ako at mag-isang nagtaguyod sa aking kaisa-isang anak na si Anton. Ginawa ko ang lahat, nagtrabaho ako ng dalawang shift sa pabrika, makapagtapos lang siya ng pag-aaral. Ngunit nang makilala niya si Stella, isang babaeng galing sa mayamang pamilya, unti-unti na siyang lumayo sa akin. Ikinahiya niya ang pagiging mahirap namin.

Kahit pa ganoon ang trato nila, nang mabalitaan kong manganganak na si Stella, labis ang aking tuwa. Dahil nakatira ako sa probinsya, sumakay ako ng bus at nagtiis sa labindalawang oras na byahe papuntang siyudad, bitbit ang mga inihanda kong munting regalo at prutas para sa kanila.

ANG PAGPAPALAYAS SA OSPITAL

Pagdating ko sa isang napakagarbo at sikat na pribadong ospital, agad kong hinanap ang VIP room nila. Pagbukas ko ng pinto, nakita ko si Stella na hawak ang aking unang apo. Nakapaligid sa kanila ang mga magulang ni Stella at ang mga kapatid nito, nagtatawanan at nagpapakuha ng litrato.

“Anton, anak! Stella! Nandito na ako. Ang ganda-ganda naman ng apo ko,” masayang bati ko habang lumalapit, nanginginig ang mga kamay sa pananabik.

Ngunit sa halip na salubungin ako ng ngiti, kumunot ang noo ni Stella. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa na parang isang basahan.

“Anton, bakit nandito ang nanay mo? Diba usapan natin exclusive family event lang ‘to para sa side ko? Nakakasira siya ng aesthetic sa mga pictures natin, tingnan mo nga ‘yung mga dalang bitbit niya, amoy palengke!” mataray at malakas na reklamo ni Stella.

Ang mga magulang ni Stella ay nagbulungan, halatang nandidiri sa aking simpleng pananamit.

“Mama, bakit ka ba nandito? Hindi ba sinabi ko sa’yong wag ka nang pumunta?” inis na salubong sa akin ng sarili kong anak.

“P-Pero anak, gusto ko lang sanang makita ang apo ko. Labindalawang oras akong bumiyahe, nag-ipon pa ako para mabilhan siya ng kaunting gamit,” umiiyak kong pakiusap habang pilit na iniaabot ang bitbit kong paper bag.

Marahas na itinabig ni Anton ang kamay ko.

“Hindi namin kailangan ng mga murang gamit na ‘yan! Private moment namin ‘to, Mama. Family lang ni Stella ang pwedeng nandoon dahil sila ang sumusuporta sa amin. Pwede ba, umalis ka na muna? Nakakahiya sa mga in-laws ko,” walang-awang bulyaw ng aking anak.

Para akong binaril sa dibdib. Ang anak na pinalaki ko nang buong hirap, pinalayas ako sa harap ng ibang tao dahil lang sa hindi ako mayaman.

Inakala mo ba Anton na ang yaman nila ang magliligtas sa’yo habambuhay? Sige. Hahayaan ko kayong magpakasaya sa ilusyon ninyo.

Pinunasan ko ang aking mga luha. Dahan-dahan kong kinuha ang aking mga bitbit.

“Sige, anak. Kung ‘yan ang gusto niyo. Sana hindi niyo pagsisihan ang pagtalikod sa nag-iisang taong tunay na nagmamahal sa inyo,” tahimik kong huling salita bago ako lumabas ng kwarto.

Umuwi ako sa probinsya kinabukasan na may mabigat ngunit buong desisyon sa aking puso.

ANG TAWAG NG PANININGIL

Tatlong araw ang lumipas. Habang nagdidilig ako ng mga halaman sa aking maliit na bakuran, nag-ring ang aking cellphone. Isang unknown number mula sa siyudad.

“Hello? Ito po ba si Mrs. Corazon? Tumatawag po kami mula sa billing department ng St. Luke’s Medical Center,” pormal na bati ng boses sa kabilang linya.

“Ako nga po. Bakit po?”

“Ma’am, naka-lista po kasi kayo bilang ‘Guarantor’ at ‘Emergency Contact’ ni Mr. Anton. Gusto lang po sana naming ipaalam na umaabot na po sa P450,000 ang hospital bill ni Mrs. Stella dahil sa mga VIP services at ilang komplikasyon. I-chacharge po ba namin sa inyong account na naka-file sa amin noon, o magdadala po kayo ng cash ngayon?”

Natawa ako sa aking sarili. Noon kasing na-ospital si Anton dahil sa aksidente, ako ang nagbigay ng credit line ko na nakuha ko mula sa maliit na lupang ibinenta ko. Siguro ginamit niya ulit ang record ko para makapasok sila sa VIP ward!

“Ah, ganoon po ba? Pwede po bang paka-transfer ng tawag sa kwarto ng anak ko? Gusto ko po siyang makausap habang nasa linya kayo,” kalmado kong pakiusap.

Ikinonekta ng operator ang tawag. Pagkalipas ng ilang ring, sinagot ito ni Anton.

“Hello? Billing department? Babayaran na po ng mga in-laws ko ‘yung bill mamaya, wag kayong mag-alala,” mayabang na sagot ni Anton.

“Anton, anak, ako ‘to. Ang nanay mong amoy palengke,” malamig kong bungad.

Natahimik sa kabilang linya.

“M-Mama? Bakit ka nasa linya ng billing?!” natataranta niyang tanong.

“Miss Operator,” tawag ko sa babae sa billing department. “Gusto ko pong opisyal na ipa-tanggal ang pangalan ko bilang guarantor ni Anton. I-cancel niyo rin po ang anumang credit line na nakapangalan sa akin sa system ninyo. Wala akong babayarang kahit isang kusing sa bill na ‘yan.”

“Noted po, Ma’am. I-u-update po namin ang system,” sagot ng operator.

“M-Mama! Anong ginagawa mo?! P-Paanong hindi ka magbabayad?! Sabi mo tutulungan mo kami sa panganganak ni Stella!” humahagulgol at nagwawalang sigaw ni Anton.

“Tutulungan sana. Pero diba pinalayas mo ako? Diba sabi mo, pamilya lang ni Stella ang pwedeng nandoon dahil sila ang sumusuporta sa inyo? Pwes, hilingin mo sa mga mayayaman mong in-laws na bayaran ang P450,000 ninyong bill. Total, sila naman ang ‘aesthetic’ sa mga pictures ninyo, diba?” matigas kong sagot.

“M-Mama… p-parang awa mo na! B-Bumagsak pala ang negosyo ng pamilya ni Stella! W-Wala silang pera! Nakikipisan lang sila sa amin para magmukhang mayaman! Hindi kami makakalabas ng ospital!” umiiyak na pag-amin ni Anton, basag na basag ang boses.

Napasinghap ako ngunit pinanatili ko ang aking yelo na boses.

“Kung ganoon, mag-enjoy kayo sa paghuhugas ng mga plato at paglilinis ng mga kubeta ng ospital para makabayad. Hindi ako bangko ng mga taong walang utang na loob. Paalam, Anton.”

Ibinaba ko ang tawag at agad na blinock ang kanyang numero. Nalaman ko na lang pagkatapos ng ilang linggo mula sa isang kamag-anak na napilitang isangla ni Anton ang kanyang sasakyan at nagkabaon-baon sila sa utang para makalabas ng ospital. Ang mga in-laws niyang mapagmataas ay biglang nawala na parang bula nang singilan na ng pera.

Samantala, namuhay ako nang tahimik at payapa sa probinsya. Inilaan ko ang aking ipon para sa aking sariling kaligayahan, malayo sa mga linta na walang alam kundi manghusga.

MORAL NG KWENTO: Huwag mong ikahiya at palayasin ang taong nagsakripisyo para sa iyo noong ikaw ay wala pa. Ang pag-angat sa buhay at pag-aasawa ay hindi lisensya upang maging matapobre, lalo na sa sarili mong ina. Kapag pinili mong ibenta ang iyong kadugo para lang magpasikat sa ibang tao, asahan mong sa oras ng iyong pangangailangan, ang mga taong ipinagmamalaki mo ay tatalikuran ka, at ang kaisa-isang taong kaya sanang sumalba sa iyo ay tuluyan nang nagsara ng pinto.