LIMANG MINUTO MATAPOS ANG DIVORCE NAMIN

Sukat na sukat ang bawat segundo. Nang pumirma ang judge sa aming divorce papers, nakaramdam ako ng matinding ginhawa na para bang may naalis na malaking tinik sa aking dibdib.

Ako si Diana. Sa loob ng pitong taon, naging tapat at mapagmahal akong asawa kay Rommel. Ngunit binalewala niya ang lahat ng sakripisyo ko nang ipagpalit niya ako sa kanyang mas batang sekretarya na si Cindy. Ang mas nakakadurog? Buntis si Cindy.

Paglabas namin ng courthouse, nakita ko silang dalawa na nagtatawanan. Nakahawak si Rommel sa umbok ng tiyan ni Cindy, bakas ang matinding pagmamalaki sa kanyang mukha.

“Sorry, Diana, pero kailangan ko ng tunay na lalaking magmamana ng negosyo ko,” mayabang na sabi ni Rommel. Ang dalawa naming anak ay parehong babae—sina Lily at Rosie—at laging isinusumbat ni Rommel na hindi raw ako makapagbigay ng anak na lalaki. “Ngayon, buo na ang pangarap ko. May magandang asawa at tagapagmana na ako. Good luck na lang sa pagiging single mom mo!”

Ngumisi lang si Cindy. “Bye, ex-wife! Enjoy your miserable life!”

Hindi ako umiyak. Hindi ako nagalit. Binigyan ko lang sila ng isang matamis at malamig na ngiti bago ako tumalikod at naglakad palayo.

Limang minuto matapos ang aming pormal na paghihiwalay, sumakay ako sa naghihintay na airport taxi. Sa loob nito ay naroon na ang dalawa kong anak at ang aming mga maleta. Lilipad kami papuntang Canada, kung saan tinanggap ko ang isang mataas na posisyon bilang Chief Executive Officer (CEO) ng isang malaking international na kumpanya—isang tagumpay na hindi ko kailanman sinabi kay Rommel.

Habang umaarangkada ang eroplano paakyat sa ulap, pinanood ko ang pagliit ng siyudad mula sa bintana. Malaya na kami. Malaya na ako sa lalaking sumira sa aking halaga.

Sa kabilang dako, nag-organisa ng isang malaking celebration party si Rommel. Inimbitahan niya ang lahat ng kanyang mga kaibigan at kamag-anak sa isang mamahaling restaurant upang ipagdiwang ang dalawang bagay: ang kanyang paglaya mula sa aming kasal, at ang pagdating ng kanyang “inaasam na tagapagmana.”

“A toast! Para sa aking magandang fiancé na si Cindy, at sa anak naming lalaki na nasa sinapupunan niya!” masayang anunsyo ni Rommel habang nakataas ang baso ng wine. Nagpalakpakan ang mga bisita.

Ngunit sa kalagitnaan ng kasiyahan, biglang namilipit sa sakit si Cindy. Napahawak siya sa kanyang tiyan at napasigaw nang malakas.

“Ahhh! Rommel, ang tiyan ko! Ang sakit!” tili ni Cindy.

Nagkagulo ang party. Binuhat agad ni Rommel ang kanyang kabit at isinugod ito sa pinakamalapit na ospital. Takot na takot si Rommel na baka may mangyaring masama sa kanyang inaasam na anak na lalaki.

Pagdating sa Emergency Room, mabilis na inasikaso ng mga doktor at obstetrician si Cindy. Naiwan si Rommel sa labas ng kwarto, palakad-lakad at kinakabahan. Makalipas ang isang oras, lumabas ang Head Doctor na may hawak na medical chart.

“Doc! Kumusta po ang asawa ko?! Kumusta po ang baby boy ko?!” nag-aalalang tanong ni Rommel.

Huminga nang malalim ang doktor, tinanggal ang kanyang salamin, at tiningnan si Rommel nang may halong pagtataka at awa.

“Ligtas po si Ms. Cindy,” kalmadong panimula ng doktor. “Nakaranas lamang siya ng matinding abdominal cramp dahil sa impeksyon, pero ang bata sa kanyang sinapupunan ay maayos naman.”

Nakahinga nang maluwag si Rommel. “Salamat sa Diyos! Ang anak ko… ligtas ang anak ko!”

“Ngunit, Mr. Rommel,” putol ng doktor, na nagpatigas sa mga tuhod ng ex-husband ko. “May kailangan po sana akong linawin sa inyong medical history base sa records niyo sa ospital namin noong nakaraang buwan.”

“Ano po ‘yon, Doc?” naguguluhang tanong ni Rommel.

Binuklat ng doktor ang chart. “Kumuha po kayo ng pormal na fertility test at blood work noong na-admit kayo rito dahil sa severe testicular infection na nakuha ninyo apat na taon na ang nakakalipas. Base sa resulta, na-damage nang tuluyan ang inyong reproductive system.”

Kumunot ang noo ni Rommel. “A-Anong ibig mong sabihin, Doc?”

Tinitigan siya ng doktor nang diretso sa mga mata at binitiwan ang salitang gumuho sa buong mundo ni Rommel.

“Sterile.”

Natahimik ang buong pasilyo. Nalaglag ang panga ni Rommel, hindi makapaniwala sa narinig.

“P-Patawad, Mr. Rommel,” patuloy ng doktor. “Baog po kayo. Apat na taon na kayong hindi pwedeng makabuo ng bata. Kaya biologically at medically speaking… imposibleng kayo ang ama ng batang ipinagbubuntis ng kinakasama niyo ngayon.“

Parang binagsakan ng isang daang bloke ng semento si Rommel. Ang pangarap niyang anak na lalaki, ang tagapagmana na ipinagmamalaki niya, ang dahilan kung bakit niya itinapon ang kanyang asawa at dalawang anak… ay isang malaking kasinungalingan.

Sa oras ding iyon, lumabas ang isang lalaking nars mula sa kwarto ni Cindy, may dalang cellphone na nag-ri-ring. “Sir, tumatawag po sa phone ni Ms. Cindy ang isang nagngangalang ‘Mark – Baby Daddy’. Sasagutin ko po ba?”

Nanginig sa matinding galit at pagkabigo si Rommel. Napasabunot siya sa kanyang buhok at napaluhod sa malamig na sahig ng ospital, humahagulgol nang napakalakas habang pinagtitinginan ng mga tao. Ang babaeng ipinalit niya sa akin ay pineperahan lang siya para buhayin ang anak ng ibang lalaki.

Sa kabilang panig ng mundo, pagbaba ko ng eroplano sa Canada, sinalubong kami ng napakalamig ngunit masarap na simoy ng hangin. Nakangiti ang dalawa kong anak habang yakap-yakap ko sila.

Nawalan man ako ng asawa, napanatili ko naman ang aking dignidad at nakuha ko ang isang buong kinabukasang puno ng tagumpay at kapayapaan. At si Rommel? Naiwan siya sa impyernong siya mismo ang gumawa—walang asawa, walang anak, at habambuhay na biktima ng sarili niyang kayabangan