Part 2 Nanginginig ang mga kamay ko habang binabasa ang natitirang bahagi ng DNA test paper

Nanginginig ang mga kamay ko habang binabasa ang natitirang bahagi ng DNA test paper. Ang mga letra ay parang sumasayaw sa harap ko dahil sa luha na biglang tumulo sa aking mga mata.

“…ang tunay na ama ni Louis.”

Hindi ako makahinga. Parang binuhusan ako ng yelo sa buong katawan.

Tatay Raymond… ang lalaking akala ko ay walang kadugo-kadugong may pakialam sa akin… ay tunay kong ama?

Flashback ang lahat sa isip ko. Ang mga gabing nagugutom siya pero pinipilit pa rin niyang pakainin ako. Ang mga beses na nagbebenta siya ng dugo para lang may pambili ako ng gamit sa school. Ang tahimik niyang pagmamahal sa likod ni Nanay. Lahat ng sakripisyo… hindi lang dahil mahal niya si Nanay. Kundi dahil ako ang anak niya.

Bigla kong naalala ang sinabi niya sa akin noong bata pa ako:

“Louis, kahit hindi kita kadugo sa papel… anak ka pa rin sa puso ko.”

Ngayon alam ko na — hindi lang sa puso. Sa dugo din pala.

Tumakbo ako papalapit sa kanya. Nanginginig ang tuhod ko.

“Tatay!” sigaw ko.

Napatingin siya. Namumula ang mga mata, basa ng luha ang mukha. Akala niya siguro galit pa rin ako.

“Louis… umuwi ka na. Huwag mo na akong isipin. Okay na ako.”

Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Yumakap ako nang mahigpit sa kanya doon sa harapan ng kapilya. Parang bata ulit na umiiyak sa dibdib niya.

“Pasensya na, Tatay… pasensya na po. Hindi ko sinasadya. Gusto ko lang sana kayong turuan ng leksiyon… pero ako ‘yung napahamak.”

Umiiyak din siya habang hinahaplos ang likod ko.

“Anak… okay lang ‘yun. Naiintindihan ko. Mahirap talaga kapag mayaman na. Natatakot kang balikan ng nakaraan.”

Hindi ko na napigilan. Inabot ko sa kanya ang envelope.

“Tatay, basahin mo ‘to.”

Nang mabasa niya ang DNA test, parang tumigil ang mundo niya. Nanginginig ang buong katawan niya. Tiningnan niya ako nang matagal, puno ng pagtataka at pag-asa.

“Louis… totoo ba ‘to?”

“Opo, Tatay. Tunay niyo akong anak. Matagal niyo palang alam?”

Tumango siya nang dahan-dahan.

“Alam ko mula pa noong ipanganak ka. Pero hindi ko sinabi kay Nanay mo dahil ayokong sirain ang pamilya niya. Pinili ko na lang maging stepfather mo… para mapanatili kang ligtas.”

Umiiyak na kami pareho sa harapan ng kapilya. Ang mga taong dumadaan ay nagtataka pero walang nagsalita.

Doon ko dinala si Tatay Raymond sa ospital kinabukasan. Fully paid na ang operasyon. Pagkatapos noon, dinala ko siya sa bagong bahay na binili ko para sa kanya — isang maliit pero magandang bahay sa isang quiet na subdivision sa Laguna.

Hindi siya makapaniwala.

“Anak… bakit mo ginagawa ‘to? Sinabi mo kanina na walang pera.”

Ngumiti ako habang hinahawakan ang kamay niya.

“Dahil gusto kong maramdaman niyo rin, Tatay, ‘yung sakit ng pagtanggi. Para malaman niyo kung gaano kasakit kapag ang taong minahal mo nang todo ay biglang tumalikod. Pero mas importante… gusto kong patunayan sa inyo na hindi ko kayo nakalimutan. Kahit kailan.”

Sa mga sumunod na buwan, nagbago ang lahat.

Araw-araw akong bumibisita sa kanya. Tinuruan ko siyang gamitin ang pera para sa sarili niya. Binili namin ng mga bagong damit, nagpunta kami sa beach, at sa unang pagkakataon sa buhay niya, nakaranas siya ng bakasyon.

Isang gabi, habang kumakain kami sa bagong bahay niya, bigla niyang sinabi:

“Louis, salamat. Hindi sa pera. Kundi sa pagkakataong binigay mo sa akin na maging ama mo nang totoo.”

Hindi na ako nakapagsalita. Niyakap ko lang siya nang mahigpit.

Ngayon, tuwing may tanong ang mga kaibigan ko kung bakit sobrang close ko sa stepfather ko, sasagutin ko lang:

“Dahil siya ang tunay kong ama. At ang tunay na pag-ibig, hindi kailanman nawawala kahit ilang beses mo itong tanggihan.”

Ang aral? Huwag kailanman basta-bastang husgahan ang mga taong nagmamahal sa atin. Dahil minsan, ang pinakamalalim na pagmamahal ay nanggagaling sa mga taong handang magbenta ng sariling dugo — nang walang hinihinging kapalit.