“Doktor Alcantara, ano ba talaga ang trabaho ng asawa niya?”

Ang mga bulung-bulungan ay kumalat mula sa nurses’ station pababa sa pasilyo ng Makati Premier General Hospital, dahilan para kusa akong bumagal sa paglalakad.

“Ngayon lang ba nila nalaman na kasal na siya? Kilala si Doktor Gabriel Alcantara bilang ‘Ice Prince’ ah!”
“Totoo! Kahapon habang nagpapalit siya ng white coat, nakita ko mismo na may marka ang kanyang ring finger. Halatang madalas siyang magsuot ng wedding ring pero tinatanggal niya minsan!”
“Naku! Sino kayang babae ang nakapagpatunaw sa pusong bato niya? Siguradong hindi taga-ospital, kung hindi, matagal na sanang kumalat ang balita!”

Pagkarinig ko noon, napayuko ako at marahang hinaplos ng hinlalaki ko ang sarili kong ring finger.
Doon… may kapareho rin akong bahagyang marka.

Apat na buwan na kaming kasal, pero bukod sa aming mga pamilya at sa pari sa Simbahan ng San Agustin, wala ni isang tao ang nakakaalam ng relasyon namin ni Gabriel Alcantara.

“Maya?”

Isang pamilyar na malalim na boses ang tumawag mula sa likod ko. Lumingon ako at nakita ang mainit na ngiti ni Propesor Reyes—ang supervising doctor ko. Ngunit agad na nanigas ang ngiti ko nang makita ko ang lalaking kasama niya…

Si Gabriel.

Suot niya ang malinis na puting coat, matangkad at perpekto ang tindig, parang modelong lumabas sa medical journal. Matangos ang mukha, malalim ang mga mata pero malamig, may aura na parang ayaw mong lapitan.

Sa loob ng apat na buwang pagsasama, hindi ko pa rin maikabit ang salitang “asawa” sa lalaking ito.

Masayang sabi ni Propesor Reyes:
“Sakto, Maya. Si Doktor Alcantara ang pinakamahusay kong alagad. Sa darating mong rotation sa Cardiology, kung may problema ka, huwag kang mag-atubiling magtanong sa kanya.”

Napalunok ako at yumuko nang bahagya:
“Magandang umaga po… Doktor Alcantara.”

Bahagyang ibinaba ni Gabriel ang tingin niya. Dumaan ang mga mata niya sa akin na parang wala lang, saka sumagot nang malamig:
“Hmm.”

 

Malamig. Malayo. Parang hindi kami kailanman nagsama sa iisang kama.

Nang umalis si Propesor Reyes dahil sa emergency case, kaming dalawa na lang ang natira sa pasilyo. Paalis na sana si Gabriel nang biglang may sumigaw:

“Maya! Sandali!”

Si Doktor Leo Valencia iyon—isang senior pediatric resident na kilala sa pagiging mabait at palakaibigan. Tumakbo siya papunta sa akin, may hawak na Iced Yema Latte:
“Mukhang pagod ka kanina, naalala ko paborito mo ‘to sa café sa baba. Inumin mo, pampagising.”

Aabot na sana ako para kunin iyon nang may biglang kamay na humawak sa pulso ko.

Si Gabriel.

Hindi ko namalayang nakalapit na siya. Tahimik pa rin ang mukha niya, pero ang higpit ng hawak niya sa akin ay halos masakit.

“Doktor Intern Maya,” malamig niyang sabi, may bigat ng awtoridad. “Nakita ko ang chart ng pasyente mo sa bed number 4. Maraming mali. Sumama ka sa opisina ko. Ngayon na.”

 

Pagkasabi noon, hindi man lang niya tinapunan ng tingin si Leo—hinila niya ako palayo.

Naiwan si Leo sa pasilyo, nakatulala, hawak pa rin ang latte.

Habang hinahatak niya ako papunta sa elevator para sa senior doctors, hindi ko napigilang magtanong:
“Doktor Alcantara… ano pong problema sa case ng bed 4—”

“Sa bahay na natin pag-usapan.” putol niya.

Sumara ang pinto ng elevator. Sa repleksyon ng metal, nakita ko ang isang bagay na ikinagulat ko…

Namumula ang tenga ni Gabriel.

Ang kasal namin ni Gabriel Alcantara ay isang tradisyonal na kasunduang pinlano ng aming mga pamilya sa Maynila. Magkakilala na ang aming mga lolo’t lola noon pa. Nang malugi ang negosyo ng pamilya ko, ang kasal na ito ang naging solusyon.

Siya, 34 taong gulang, isang kilalang Head ng Cardiothoracic Surgery—walang asawa at pinipilit ng pamilya na magpakasal na.
Ako, 25 taong gulang, isang first-year medical intern—napilitang sumunod para sa pamilya.

 

Noong unang pagkikita namin sa isang mamahaling restaurant sa Bonifacio Global City, nakaupo siya sa harap ko, walang emosyon.

Direkta kong tinanong:
“Doktor Alcantara, ano ang tingin mo sa kasal na ito?”

Maikli niyang sagot:
“Hindi ako tutol.”

Akala ko pareho lang kami—dalawang taong napilitang magpakasal, naghahanap lang ng katahimikan mula sa pamilya. Sa araw ng kasal, iisa lang ang hiling niya:

“Panatilihin nating lihim ito sa ospital. Ayokong maapektuhan ang trabaho.”

Pumayag ako. Isang kasal na walang pag-ibig—mas mabuting itago.

Pero mula nang magsama kami sa isang mamahaling apartment sa Makati, ang malamig kong “asawang kontrata” ay nagsimulang magpakita ng mga kakaibang kilos…

 

Noong unang buwan, madalas akong maagang umaalis para pumasok sa trabaho kaya madalas akong hindi nakakakain. Pero tuwing umaga, may naghihintay na mainit na isang baso ng taho sa mesa sa kusina—may sago at arnibal, eksaktong ayon sa panlasa ko.

“Dumaan lang ako sa umaga para mag-ehersisyo kaya napasobra ang bili ko,” sabi niya, hindi pa rin inaalis ang tingin sa pahayagang The Philippine Star.

 

Sa ikalawang buwan, nasira ang aking stethoscope. Dalawang araw lang ang lumipas, isang Littmann Cardiology IV na kulay Burgundy—eksaktong kulay na matagal ko nang pinapangarap—ang biglang lumitaw sa mesa ko sa bahay.

“May kakilala akong nagbigay nito pero meron na ako. Ikaw na ang gumamit,” malamig niyang sabi.

Sa ikatlong buwan, nagkasakit ako matapos ang sunod-sunod na night duty. Kinaumagahan, nagising ako sa mabangong amoy ng arroz caldo—manok na may luya at bawang—na kumakalat sa buong kusina.

Hinawakan ko ang mainit na mangkok at tumingin sa kanya habang umiinom siya ng kape Barako.

“Gabriel… bakit mo ginagawa ang lahat ng ito?”

Saglit siyang natigilan, saka sumagot sa isang tonong parang pang-medikal na paliwanag:
“Ayaw kong magkalat ng mikrobyo ang asawa ko sa buong bahay. Nakakainis iyon.”

Ganyan siya palagi—malamig, lohikal, walang emosyon. Hanggang sa nangyari ang eksena sa elevator kanina.

Pagpasok pa lang namin sa kanyang opisina, agad niyang isinara at ikinandado ang pinto. Biglang sumikip ang pakiramdam ng silid dahil sa tensyon na nanggagaling sa kanya.

 

“Bakit mo tinanggap ang inumin mula sa lalaking iyon?” malamig ngunit matalim niyang tanong.

“Kay Doktor Leo? Senior ko siya. Bumili lang siya ng inumin para sa akin,” umatras ako, pilit pinapanatili ang kalmado.
“Tsaka di ba ikaw ang nagsabing dapat itago natin ang relasyon natin? Bigla mo akong hinila sa harap ng lahat… paano kung may maghinala?”

Napatitig siya, mariing kinuyom ang panga. Lumapit siya hanggang mapasandal ako sa malamig na pader. Itinaas niya ang dalawang kamay at kinulong ako sa pagitan ng mga ito. Ang halimuyak ng antiseptic at ang kanyang presensya ay bumalot sa akin.

“Iyan ba ang iniisip mo?” bulong niya malapit sa tenga ko.
“O natatakot ka na kapag nalaman niyang may asawa ka na, titigil na siya sa panliligaw sa’yo?”

“Ano bang pinagsasabi mo—”

“Masarap ba?” putol niya, nagliliyab ang mga mata.
“Ang alin?”
“Yung Yema Latte niya.”

Nanlaki ang mata ko, at unti-unting napalitan ng inis ang pagkagulat.
“Hindi ko pa nga natitikman, hinila mo na ako!”

“Mabuti.” Mahina siyang umungol.
“Mula ngayon, bawal kang tumanggap ng kahit ano mula sa ibang lalaki. Gusto mo ng kape? Matamis? O gusto mong bilhin ang buong SM Mall? Sabihin mo sa akin. Ako ang asawa mo, Maya. Hindi siya.”

“Pero… hindi ba sabi mo kasunduan lang ito? Na sa ospital, magpapanggap tayong hindi magkakilala?”

Ipinit niya ang mga mata, huminga nang malalim. Pagdilat niya, nawala na ang pagpipigil.

“Binago ko na ang isip ko,” mariin niyang sabi.
“Ayaw ko nang itago. Nabubuwang ako sa pagpapanggap na parang hindi kita kilala habang may ibang lalaking nanliligaw sa’yo sa harap ko.”

Bago pa ako makapagsalita, hinila niya ako at hinalikan.

Hindi iyon katulad ng isang kalmadong cardiologist—ang halik niya ay puno ng init, pananabik, at lahat ng damdaming pinigil niya sa loob ng apat na buwan.

Sa sandaling iyon, naunawaan ko ang lahat. Ang taho tuwing umaga. Ang mamahaling stethoscope. Ang arroz caldo noong may sakit ako…
Hindi iyon aksidente. Hindi iyon dahil sa “takot sa mikrobyo.”

 

Si Doktor Gabriel Alcantara—ang malamig at mapagmataas na lalaki—matagal nang umiibig. Ako lang ang hindi nakapansin.

Nang marahan siyang umatras, nakita kong namumula ang kanyang tainga at leeg. Idinikit niya ang noo niya sa noo ko, hinihingal pa.

“Maya… kapag tayong dalawa lang, huwag mo na akong tawaging Doktor Alcantara. Tawagin mo akong Gabriel… o ‘asawa mo.’”

Parang may kuryenteng dumaloy sa buong katawan ko.

“Gabriel…” mahina kong tawag, hinaplos ang kanyang pisngi.
“Paano na ang kasunduan natin?”

Ngumiti siya—isang bihirang ngiti, ngunit napakaliwanag.
“Natatakot akong mapilitan ka noon kaya iminungkahi ko iyon. Pero mali ako. Ang magpanggap na hindi kilala ang sarili mong asawa… iyon ang pinakamasakit.”

Katok. Katok. Katok.

“Doktor Alcantara? Nandiyan po ba kayo? Dala ko na ang files ng operasyon ngayong hapon.”

Nagkatinginan kami. Sa halip na bitawan ako, mas hinigpitan pa niya ang hawak sa kamay ko. Binuksan niya ang pinto, bumalik ang kanyang seryosong anyo.

Napanganga ang head nurse nang makita kaming magkahawak-kamay. Tumingin siya sa amin, sa mga daliri namin… at sa marka ng singsing.

 

“Doktor… Doktora Maya… kayo…?”

Itinaas ni Gabriel ang kamay namin, may ngiting may halong pagmamalaki.
“Oo. Siya ang asawa ko. At simula ngayon, hindi na namin kailangang magtanggal ng singsing sa trabaho.”

---

Pagkalipas ng ilang buwan, naging alamat sa buong ospital ang kuwento kung paano alagaan ni Doktor Gabriel Alcantara ang kanyang asawa.

Isang gabi ng weekend, naglalakad kami sa baybayin ng Manila Bay. Sa ilalim ng pulang langit ng dapithapon, bigla siyang huminto. Kinuha niya ang isang maliit na pulang kahon mula sa kanyang bulsa.

Sa loob nito ay isang napakagandang singsing na diyamante.

“Gabriel… ano ito?” gulat kong tanong.

“Gusto kitang ligawan muli,” mahina niyang sabi habang hinahawakan ang kamay ko.
“Hindi dahil sa pamilya. Hindi dahil sa obligasyon. Kundi dahil mahal kita, Maya Alcantara. Papayag ka bang maging asawa ko muli—sa pagkakataong ito, dahil sa pag-ibig?”

Sa ilalim ng bituin ng Maynila, ngumiti ako at tumango. Isinuot niya ang singsing sa aking daliri.

 

Ang dating bakas ng lumang singsing… napalitan ng isang kumikinang na diyamante—patunay ng isang pag-ibig na mananatili magpakailanman.