Ako’y buntis sa anak ng malamig kong asawang doktor…
Sa mismong araw na balak kong sabihin ang magandang balita, nahuli ko siyang hinahayaang ayusin ng ibang babae ang kaniyang kurbata
Ngunit ang balitang lumabas sa TV nang gabing iyon ang tuluyang nagpayanig sa buong mundo ko…

Ang pangalan ko ay Camille Reyes.

Madalas sabihin ng nanay ko:

“Ang babaeng taga-Cebu na may dangal… hindi basta-basta ibinibigay ang puso sa lalaking hindi kilala ng pamilya.”

Kaya nang magdalawampu’t anim ako, siya mismo ang pumili ng lalaking mapapangasawa ko.

Si Adrian Villanueva.

Isang kilalang neurosurgeon sa St. Luke’s Medical Center sa Bonifacio Global City.

Gwapo.
Malamig.
Mayaman.
At halos pantasya ng bawat nurse at intern sa ospital.

Noong una ko siyang makita, suot pa niya ang surgical gown at may bahid pa ng dugo ang manggas matapos ang labing-isang oras na operasyon.

Hindi siya ngumiti.

Diretso lang niya akong tiningnan at sinabi:

—Kung kaya mong tanggapin ang isang tahimik na buhay, hindi kita sasaktan.

Noong panahong iyon…
akala ko iyon na ang pinaka-romantikong salitang maririnig ko mula sa isang lalaking tulad niya.

Tatlong buwan matapos iyon, ikinasal kami.

Isang engrandeng kasal sa isang luxury hotel sa Makati.

Mga crystal chandelier.
Champagne tower.

Mga camera ng media sa bawat sulok.

Lahat nagsabing napakaswerte ko raw.

Pero walang nakakaalam…

na matapos ang kasal, pakiramdam ko ay nakatira ako kasama ang isang estranghero.

Maaga siyang umaalis.
Madalas madaling-araw na umuuwi.

Kapag sabay kaming kumakain, tunog lang ng kutsara at tinidor ang maririnig.

Kapag tinatanong ko kung pagod ba siya, tango lang ang sagot niya.

Kapag sinusubukan ko siyang yakapin sa gabi, naninigas ang katawan niya na para bang tinatapos lang niya ang obligasyon niya bilang asawa.

Pero kahit ganoon…

 

unti-unti ko pa rin siyang minahal.

Dahil sa maliliit na bagay.

Kapag masakit ang puson ko, tahimik siyang nag-iiwan ng hot compress sa tabi ko.

Kapag inabutan ako ng ulan sa opisina ko sa Quezon City, bigla siyang sumusulpot dala ang payong.

Minsan, alas-dose ng gabi kong nabanggit na gusto ko ng mango graham cake mula sa isang café sa Pasig.

Kinabukasan, nasa refrigerator na agad iyon.

Akala ko noon…

iyon ang paraan niya ng pagmamahal.

Hanggang sa isang umaga…

nakita ko ang dalawang malinaw na guhit sa pregnancy test.

Buntis ako.

Nanlambot ang mga tuhod ko habang hawak ang maliit na test kit.

Magkakaanak na kami.

Buong araw akong nakangiti habang niluluto ang paborito niyang salmon sinigang.

Iniisip ko pa kung paano ko sasabihin sa kaniya ang balita.

Baka sakaling sa unang pagkakataon…

ngumiti si Adrian nang totoo.

Pero nang makarating ako sa ospital…

gumuho ang buong mundo ko.

Bahagyang nakabukas ang pintuan ng opisina niya.

At may isang babae sa loob.

Napakaganda.

Maputi.
Mahabang kulot na buhok.

Naka-puting designer dress at may Cartier bracelet.

At higit sa lahat…

sobrang natural niyang hinahawakan ang asawa ko.

Inaayos niya ang kurbata ni Adrian habang nakasandal sa desk nito.

—Adrian, hanggang kailan ka magtatago rito sa Pilipinas? Hindi na maganda ang lagay ng daddy mo. Kailangan mo nang bumalik sa New York.

Biglang nanlamig ang buong katawan ko.

New York?

Tahimik si Adrian.
Pero hindi niya itinulak palayo ang babae.

Hindi tulad ng ginagawa niya kapag sinusubukan ko siyang hawakan.

Napabuntong-hininga ang babae bago malamig na ngumiti.

—Ano? Nahulog ka na talaga sa babaeng pinakasalan mo rito? Adrian… huwag mo akong patawanin. Isa lang siyang probinsyanang designer mula Cebu.

Parang binuhusan ako ng nagyeyelong tubig.

Nabitawan ko ang hawak kong food container.

BAGSAK!

Tumapon ang mainit na sabaw sa buong hallway.

Sabay silang napalingon.

At sa unang pagkakataon simula nang makilala ko si Adrian…

nakita ko siyang natakot.

—Camille…

Mabilis siyang lumapit sa akin.

Pero agad akong umatras.

Pakiramdam ko nadudumihan ako kapag hinahawakan niya.

Samantalang ang babae ay dahan-dahang nagkrus ng mga braso habang sinusukat ako mula ulo hanggang paa.

Para bang nanonood lang siya ng isang nakakatawang palabas.

—So ikaw pala ang “substitute wife.”

Napahigpit ang hawak ko sa pregnancy test na nasa loob ng bag ko.

Substitute wife.

Iyon lang pala ako?

Lahat ng gabing hinintay ko siyang umuwi…
Lahat ng umagang ipinaghanda ko siya ng pagkain…

Lahat ng pagmamahal na ibinigay ko…

wala lang pala?

Unti-unting tumulo ang mga luha ko habang nakatingin kay Adrian.

—May sasabihin ka pa ba?

Hindi siya agad nakapagsalita.

At ang katahimikang iyon…

iyon na ang pinakamasakit na sagot.

Tumakbo ako palabas ng ospital habang humahalo ang ulan sa mga luha ko.

Pagdating ko sa penthouse namin sa BGC, halos hindi ako makahinga.

Lahat ng gamit sa bahay na inayos ko nang may pagmamahal…

biglang naging malamig.

Parang hotel room na tinitirhan lang ng dalawang estranghero.

Paulit-ulit tumatawag si Adrian.

Hindi ko sinagot.

Hanggang sa may dumating na text message.

“Please, pakinggan mo muna ako.”

Napatawa ako habang umiiyak.

Nakakatawa.

Kapag totoong mahal ka ng isang tao, hindi ka niya gagawing sikreto.

At kapag mahalaga ka talaga…

hinding-hindi niya ipaparamdam na pamalit ka lang.

Hinawakan ko ang tiyan ko.

May isang buhay nang nabubuo rito.

At doon…

gumawa ako ng malinaw na desisyon.

Aalis ako.

Hindi ko hahayaang lumaki ang anak ko sa isang malaking kasinungalingan.

Hindi ako makikipaglaban para sa lalaking hindi naman ako pinili mula sa simula.

Kinagabihan, umuwi si Adrian.

Basang-basa siya sa ulan.

Pagkapasok pa lang niya, agad niya akong hinanap.

—Camille, makinig ka muna—

—Magdi-divorce tayo.

Bigla siyang natigilan.

Parang nawalan ng kulay ang mukha niya.

—Hindi.

Ito ang unang pagkakataong ganoon siya kabilis sumagot.

—Hindi ako papayag.

Napangiti ako nang mapait habang pinupunasan ang mga luha ko.

—Bakit? Takot ka bang masaktan ako? O takot kang magalit ang tunay mong fiancée kapag nalaman niyang nahuhulog ka na sa “substitute wife” mong probinsyana?

Biglang humigpit ang panga niya.

Pero bago pa siya makapagsalita…

sunod-sunod na malalakas na katok ang narinig mula sa pintuan.

Mabigat.
Nakakagulat.

Nang buksan ni Adrian ang pinto—

apat na lalaking naka-itim na suit ang nakatayo sa labas.

Kasama ang isang matandang banyaga na may hawak na tungkod.

At nang makita niya si Adrian…

biglang namula ang mga mata nito.

—Young Master…

Nanlaki ang mga mata ko.

Kasunod noon, sabay-sabay yumuko ang lahat ng bodyguard.

—The Villanueva Global Group has finally found you.

At eksaktong sandaling iyon…

lumabas sa TV sa sala ang isang breaking news report.

“Ang nawawalang tagapagmana ng Villanueva financial empire ay muling natagpuan matapos magtago nang pitong taon sa Pilipinas.”

Dahan-dahang lumingon ang matandang lalaki sa akin.

Huminto ang tingin niya sa tiyan ko.

At nanginginig ang boses niyang nagsalita:

—Siya ba… ang babaeng nagdadalang-tao sa magiging tagapagmana ng buong Villanueva empire?

Natahimik ang buong sala matapos sabihin iyon ng matandang lalaki.

Pakiramdam ko’y tumigil pati tibok ng puso ko.

Samantalang si Adrian ay nakatayo lamang sa may pintuan, mahigpit ang pagkakakuyom ng kamao at tila ba may malaking desisyong matagal na niyang tinatakasan.

Unti-unti akong napaatras.

“Anong… ibig sabihin nito?”

Paos ang boses ko.

Lumapit ang matandang lalaki at magalang na yumuko.

“Ako si Sebastian Cole. Ako ang matagal nang personal assistant ng pamilya Villanueva.”

Nanginginig pa rin ang kamay ko habang nakahawak sa tiyan.

Hindi ko alam kung alin ang mas masakit—

ang malaman na niloko ako ng asawa ko…

o ang mapagtantong hindi ko pala talaga kilala ang lalaking minahal ko.

Tumingin ako kay Adrian.

“At ano ka talaga?”

Tahimik siya sandali bago dahan-dahang sumagot.

“Ako si Adrian Alexander Villanueva. Nag-iisang tagapagmana ng Villanueva Global Group sa New York.”

Parang may sumabog sa loob ng ulo ko.

Ang Villanueva Global…

isa iyon sa pinakamalalaking financial at medical conglomerates sa buong mundo.

Mga bangko.

Private hospitals.
Luxury hotels.
Tech companies.

Hindi lang mayaman.

Halos hari ng negosyo.

At ang lalaking iyon…

ang asawa kong halos hindi makatingin sa akin nang diretso…

siya pala ang tagapagmana ng lahat ng iyon.

“Pitong taon akong nagtago rito sa Pilipinas,” mahinang sabi niya. “May nagtangkang pumatay sa akin noon para maagaw ang kumpanya.”

Bigla kong naalala ang sinabi ng babaeng nasa ospital.

“Hanggang kailan ka magtatago rito?”

Kaya pala.

Kaya pala may lihim siyang buhay.

Kaya pala parang may pader palaging nakaharang sa pagitan naming dalawa.

Pero hindi pa rin nabawasan ang sakit.

Tumawa ako nang mapait.

“So ano ako? Protection cover? Pekeng asawa?”

Biglang nag-angat ng tingin si Adrian.

At sa unang pagkakataon…

nakita kong namumula ang mga mata niya.

“Hinding-hindi kita ginamit.”

Mabilis siyang lumapit pero muli akong umatras.

“Don’t.”

Agad siyang natigilan.

Tahimik ang buong sala.

Tanging tunog lang ng ulan sa labas ang maririnig.

Pagkatapos ay marahang nagsalita si Adrian.

“Noong una… oo. Akala ko kaya kong mabuhay nang walang pakialam sa kahit sino. Akala ko ang kasal ay paraan lang para tumigil ang pamilya mo sa pagpapakilala ng ibang lalaki sa’yo at para hindi ako pagdudahan ng mga taong naghahanap sa akin.”

Napapikit siya sandali.

“Pero hindi ko inaasahang mamahalin kita.”

Unti-unting nanikip ang dibdib ko.

“Hindi ka marunong magmahal.”

Mahina pero malinaw kong sinabi iyon.

“Kung mahal mo ako, bakit parang lagi kang may distansya?

Huminga siya nang mabigat.

“Dahil natatakot ako.”

Nanlaki ang mga mata ko.

Si Adrian?

Takot?

“Pitong taon na akong nabubuhay na parang target. Lahat ng malapit sa akin nasasaktan. Noong una pa lang, alam kong kapag naging mahalaga ka sa akin… magiging mahina ako.”

Napayuko siya.

“At nang mapansin kong hinahanap na kita araw-araw… lalo akong natakot.”

Unti-unting bumigat ang hangin sa paligid.

Naalala ko ang mga gabing tahimik siyang nakaupo sa tabi ko habang natutulog ako.

Ang mga panahong akala ko wala siyang pakialam.

Hindi ko alam…

na baka pinipigilan lang pala niya ang sarili niyang damdamin.

“Kung ganoon,” nanginginig kong sabi, “bakit hinayaan mong bastusin ako ng babaeng iyon?”

Biglang tumigas ang ekspresyon niya.

“Sofia was never my fiancée.”

Napatingin ako sa kanya.

“What?”

“Anak siya ng business partner ng lolo ko. Gusto ng pamilya namin na kami ang magkatuluyan. Pero hindi ko siya minahal kailanman.”

“Pero hinayaan mo siyang tawagin akong substitute wife.”

Madilim ang tingin niya.

“At iyon ang pinakamalaking pagkakamali ko.”

Tahimik siyang lumapit sa akin, mabagal at maingat na parang takot na tuluyan akong mawala.

“Camille… noong narinig ko siyang insultuhin ka, gusto ko siyang paalisin agad. Pero bago pa ako makapagsalita, dumating ka.”

Napapikit siya.

“At nang makita kitang umiiyak… doon ko lang na-realize na kaya kong mawala ang lahat. Huwag ka lang.”

Unti-unting kumirot ang puso ko.

Pero sariwa pa rin ang sugat.

“Sobrang dali mong magsabi ng mga salitang iyan ngayon.”

Biglang may nagsalita mula sa likod.

“Dahil ngayon lang namin siya nakitang ganyan.”

Lumingon ako.

Si Sebastian iyon.

Nakatingin siya kay Adrian na parang matagal nang may gustong sabihin.

“Miss Camille… sa pitong taon kong kasama si Young Master Adrian, ngayon ko lang siya nakitang takot mawalan ng isang tao.”

Tahimik si Adrian.

Hindi siya tumutol.

At iyon ang mas nagpayanig sa akin.

Kinabukasan…

kumalat sa buong Pilipinas at New York ang balita tungkol kay Adrian.

Puno ng reporters ang labas ng condo.

May mga helicopter pa sa itaas ng BGC.

Biglang naging sentro ng atensyon ang buhay namin.

At mas lumala nang lumabas sa media ang litrato ko.

“The mysterious pregnant wife of billionaire heir Adrian Villanueva.”

Para akong nalunod sa gulong hindi ko naman ginusto.

Pero mas lalong lumala nang dumating si Sofia.

Diretso siyang sumugod sa condo habang may kasamang reporters.

“Nagpapanggap ka lang!” sigaw niya habang nakaturo sa akin. “Alam ng lahat na hindi ka bagay sa kanya!”

Nagkakagulo ang media sa lobby.

Pero bago pa ako makapagsalita…

may malamig na boses na biglang umalingawngaw.

“She is my wife.”

Sabay-sabay napalingon ang lahat.

Naroon si Adrian.

Naka-itim na suit.
Matangkad.
Malamig ang tingin.

Pero ngayon…

hindi na siya mukhang lalaking nagtatago.

Lumapit siya diretso sa akin saka mahigpit akong niyakap sa harap ng lahat.

At sa unang pagkakataon sa buong pagsasama namin…

narinig kong malinaw niyang sinabi:

“I love her.”

Tumigil ang buong lobby.

Pati ako.

Nanigas ako sa pagkakatayo.

Dahil ngayon ko lang iyon narinig mula sa kanya.

Lumapit si Sofia, galit na galit.

“Adrian! Alam mong kasal natin ang gusto ng pamilya!”

Mabagal siyang lumingon.

“At iyon ang dahilan kung bakit hindi kita kailanman mamahalin.”

Namumutla si Sofia.

Samantalang si Adrian ay maingat na humawak sa tiyan ko.

“At siya… at ang anak namin… lang ang pamilya na pipiliin ko.”

Pakiramdam ko biglang bumuhos ang init sa malamig kong puso.

Pero hindi pa roon natapos ang gulo.

Makalipas ang dalawang linggo, habang papunta ako sa prenatal checkup…

isang itim na van ang biglang humarang sa sasakyan namin.

Napatili ang driver.

Kasunod noon, may mga lalaking armadong bumaba.

“Miss Camille! Yumuko kayo!”

Nagkagulo ang buong kalsada.

Nanlalamig akong napahawak sa tiyan.

At sa mismong sandaling iyon…

isang itim na sports car ang sumalpok sa van para harangan ito.

Bumukas ang pinto.

At bumaba si Adrian.

Walang takot siyang tumakbo papunta sa akin habang may putok ng baril sa paligid.

“CAMILLE!”

Yumakap siya sa akin nang mahigpit.

Biglang may putok.

At agad siyang napahinto.

Mainit na dugo ang tumulo sa kamay ko.

Nanlaki ang mga mata ko.

“Adrian…”

Ngumiti siya nang mahina kahit namumutla na.

“You’re safe…”

Halos mabaliw ako sa takot.

Dinala siya agad sa emergency surgery.

At sa unang pagkakataon…

ako naman ang nakaupo sa labas ng operating room habang nanginginig at umiiyak.

Doon ko lang lubos na naintindihan.

Mahal ko pa rin siya.

Kahit gaano kasakit.

Kahit gaano ako nasaktan.

Pagkalipas ng anim na oras…

lumabas ang doktor.

“Stable na siya.”

Bigla akong napaupo habang umiiyak sa sobrang relief.

Nang magising si Adrian kinabukasan, tahimik lang niya akong tiningnan.

Namumugto ang mga mata ko sa kaiiyak.

Mahina siyang ngumiti.

“Galit ka pa ba?”

Humagulgol ako habang hinahampas ang dibdib niya.

“Tanga ka! Paano kung namatay ka?!”

Mahina siyang natawa bago ako hinila palapit.

“At least… alam ko nang mahal mo ako.”

Umiyak lang ako lalo.

At sa unang pagkakataon…

mahigpit ko rin siyang niyakap nang walang takot.

Makalipas ang ilang buwan…

isinilang ko ang isang malusog na batang lalaki.

Kamukhang-kamukha ni Adrian.

Buong pamilya Villanueva ang dumating mula New York.

ay nang lumuhod si Adrian sa harap ko sa hospital room.

May hawak siyang singsing.

Namula ang mga mata niya habang nakatingin sa akin.

“Camille Reyes Villanueva… pwede bang sa pagkakataong ito…”

Huminga siya nang malalim.

“…pakasalan mo ako dahil mahal mo ako, at hindi dahil pinili tayo ng ibang tao?”

Humagulhol ako habang tumatawa.

“At ikaw? Mahal mo ba talaga ako?”

Ngumiti siya.

Iyong ngiting noon ko pa hinihintay makita.

“More than my own life.”

At sa wakas…

sa unang pagkakataon simula nang makilala ko siya…

nakita kong hindi na malamig ang mga mata ni Adrian Villanueva.

Dahil ang lalaking minsang tinakasan ang buong mundo…

ay tuluyan nang umuwi sa piling naming mag-ina.