MAY STRAY DOG AKONG LAGING PINAPAKAIN SA KANTO NAMIN, NA HINDI KO AKALAING GAGAWIN ANG ISANG BAGAY NA TO…
MAY STRAY DOG AKONG LAGING PINAPAKAIN SA KANTO NAMIN, NA HINDI KO AKALAING GAGAWIN ANG ISANG BAGAY NA TO…
Hindi naman ako animal lover. Wala rin kaming aso sa bahay. Pero may isang stray dog sa kanto namin na lagi kong nakikita tuwing gabi pag uwi ko galing office. Payat siya at madalas nakahiga dun sa ilalim ng poste ng ilaw malapit sa tindahan.
Unang beses ko siyang napansin nung galing akong overtime sa work. May dala akong takeout pero busog na ako kaya may natirang manok sa plastic. Habang naglalakad ako pauwi, napansin kong nakatingin lang siya sakin.
Hindi siya lumalapit, nakaupo lang habang pinapanood ako. Ewan ko kung bakit pero inilapag ko yung manok sa gilid ng kalsada at sinabi ko, “O ikaw na kumain nito.” Para nga akong timang nakikipag usap pa hahaah.
Hindi pa rin siya gumalaw agad. Nung medyo malayo na ako saka lang siya lumapit sa pagkain.
Mula nun kapag may sobra akong pagkain pag uwi galing office, minsan tinapay, minsan kanin na may ulam, dinadala ko sa kanto para sa kanya. Hindi naman everyday pero madalas pag napapadaan ako dun.
Habang tumatagal parang nakilala na niya ako. Pag papalapit na ako sa poste ng ilaw tumatayo na siya at kumakawag yung buntot niya.
Hindi pa rin siya lumalapit ng sobra pero halata na inaabangan niya ako. Hindi ko rin siya pinangalanan.
Hindi ko rin iniisip na magiging special siya sa buhay ko. Sa isip ko simpleng tulong lang sa hayop na gutom. Lumipas ang ilang buwan na ganun lang ang routine ko. Work sa umaga, uwi sa gabi, minsan may pagkain para sa aso sa kanto.
Hanggang sa isang gabi na nagbago ang tingin ko sa kanya. Bandang alas dose na nun ng gabi. Galing ako overtime kaya pagod na pagod ako. Tahimik na yung street namin pag ganung oras at karamihan tulog na.
Pagdaan ko sa kanto nakita ko siya ulit sa ilalim ng poste. May dala akong tinapay galing pantry ng office kaya ibinigay ko sa kanya. Kumain siya agad habang ako naman dumiretso na sa bahay. Pagdating ko sa kwarto nagpalit lang ako ng damit at natulog agad. Siguro mga isang oras na akong tulog nung nagising ako sa sobrang lakas na tahol ng aso. Hindi yung normal na tahol lang.
Paulit ulit at parang may tinuturo siya. Sa una binalewala ko pero hindi tumitigil kaya tumayo ako at sumilip sa bintana ng kwarto ko. Maliwanag yung ilaw sa kalsada kaya kita ko yung gate namin mula sa taas.
Dun ko nakita yung stray dog na pinapakain ko. Nakatayo siya sa harap ng gate namin habang malakas na tumatahol at nakatingin sa gilid ng bakod.
Habang nakatingin ako dun may gumalaw sa gilid ng gate. Biglang may lalaking lumabas mula sa anino ng bakod. Naka hoodie siya at parang may hawak na metal na bagay.
Gemini đã nói
Kinabahan ako bigla. Mukhang sinusubukan niyang pilitin ang lock ng gate namin habang tulog ang lahat. Dahil sa lakas at bagsik ng tahol ng aso, hindi nakatagal ang lalaki—nataranta ito nang magsimulang magbukas ang mga ilaw sa kapitbahay. Agad siyang tumakbo palayo, pasuot sa madidilim na eskinita.
Doon lang tumigil ang aso. Pero hindi siya umalis. Nanatili siyang nakabantay sa harap ng gate namin, tila sinisigurado na hindi na babalik ang estranghero.
Kinabukasan, lumabas ako nang maaga. Nakita ko siya, nakahiga lang sa labas ng bakod namin, hinihingal at halatang puyat din. Pagkakita niya sa akin, marahan siyang tumayo at ikinawag ang kanyang buntot—hindi na yung tipikal na pagkumpas lang, kundi parang may kasamang pagmamalaki.
Doon ko napagtanto: ang akala kong “simpleng tulong” sa isang gutom na hayop ay naging bayad na higit pa sa halaga ng anumang pagkain. Hindi ko siya pinangalanan, hindi ko siya inalagaan sa loob ng bahay, pero sa mata niya, ako ang kailangang protektahan.
Simula nung gabing ‘yun, hindi na siya natutulog sa ilalim ng poste ng ilaw sa kanto. May sarili na siyang higaan sa loob ng garahe namin. At ang asong dati ay “stray dog” lang para sa akin, ngayon ay tinatawag ko na sa pangalang “Hero.”