NAWALA ANG ANAK NIYA SA ISANG AMUSEMENT PARK 30 TAON NA ANG NAKALIPAS—NGUNIT NAPALUHOD SIYA AT HUMAGULGOL NANG MAKITA ANG “BALAT” SA LEEG NG DOKTOR NA O-OPERA SA KANYA!

Ako si Mang Arturo, animnapu’t limang (65) taong gulang. Para sa karamihan, isa lamang akong matandang mag-isa sa buhay, isang retiradong karpintero na naghihintay na lamang ng takipsilim ng aking kapalaran. Ngunit sa likod ng aking mga kulubot at pagod na mga mata, may isang napakalalim na sugat na tatlong dekada nang nagpapabigat sa aking puso.

Tatlumpung taon na ang nakalipas nang gumuho ang mundo ko. Araw ng Linggo noon, at dinala namin ng yumaong asawa kong si Elena ang aming limang-taong-gulang na anak na si Mateo sa isang malaking amusement park sa Maynila. Paborito ni Mateo ang sumakay sa carousel. Ngunit sa isang iglap, dahil sa dami ng tao at isang saglit na pagbitaw ko sa kanyang maliit na kamay upang bumili ng tubig… nawala siya.

Hinanap namin siya buong maghapon, buong gabi, hanggang sa lumipas ang mga linggo, buwan, at taon. Walang bakas ni Mateo. Namatay si Elena ilang taon matapos ang insidente dahil sa matinding depresyon at pangungulila. Naiwan akong mag-isa, bitbit ang walang-hanggang pagsisisi na sana, hindi ko na lang binitawan ang kamay ng aking anak.

Ang tanging alaala na lang na mayroon ako kay Mateo ay isang kupas na litrato at ang malinaw na memorya ng kanyang kakaibang palatandaan: isang balat (birthmark) na hugis gasuklay na buwan (crescent moon) sa kanang bahagi ng kanyang leeg.

Ang Panganib sa Puso at ang Doktor ng Pag-asa

Lumipas ang maraming taon, at unti-unting bumigay ang aking katawan. Na-diagnose ako na may malubhang sakit sa puso at nangangailangan ng Coronary Artery Bypass Graft (CABG). Dahil mahirap lamang ako, naging mapalad akong mapili bilang benepisyaryo ng isang medical charity foundation na sasagot sa lahat ng gastusin sa aking operasyon sa isa sa mga pinakamalaking ospital sa Maynila.

Araw ng Lunes, isang araw bago ang aking malaking operasyon. Nakaupo ako sa loob ng consultation room ng ospital upang pakinggan ang huling paliwanag ng doktor na magliligtas sa aking buhay.

Bumukas ang pinto at pumasok ang isang matangkad, makisig, at napakabait na doktor. Nakasuot siya ng malinis na white coat na may nakaburdang pangalan: Dr. Gabriel Mendoza – Head Cardiothoracic Surgeon. Nasa edad tatlumpu’t limang (35) taong gulang siya.

“Magandang hapon po, Mang Arturo,” nakangiting bati ni Dr. Gabriel. May kung anong init na gumapang sa aking dibdib nang marinig ko ang kanyang boses. Isang pamilyar na pakiramdam ng kapanatagan na hindi ko maipaliwanag.

“Magandang hapon din po, Dok. Kayo po ba ang mag-o-opera sa akin bukas?” tanong ko, medyo nanginginig ang boses dahil sa kaba.

“Opo, Mang Arturo. Huwag po kayong mag-alala. Mataas po ang success rate ng ganitong operasyon. Gagawin ko po ang lahat ng makakaya ko para pahabain pa ang buhay ninyo,” malambing niyang paliwanag. Lumapit siya sa akin upang suriin ang aking blood pressure at pakinggan ang aking puso gamit ang stethoscope.

Ang Hugis-Buwan na Lihim

Habang nakayuko si Dr. Gabriel upang pakinggan ang aking dibdib, medyo bumaba ang kwelyo ng kanyang asul na scrub suit.

Napatingin ako sa kanyang leeg. At sa sandaling iyon, tila huminto ang pag-ikot ng buong mundo. Tumigil ang pagtibok ng aking may-sakit na puso. Nanlaki ang aking mga mata at nagsimulang manlamig ang aking buong katawan.

Doon, sa kanang bahagi ng leeg ng doktor, sa mismong ibaba ng kanyang panga, nakatatak ang isang itim na balat na hugis gasuklay na buwan.

Eksaktong-eksakto sa balat ng nawawala kong anak. Parehong pwesto. Parehong hugis. At kung bibilangin ang taon, tatlumpu’t limang taong gulang si Dr. Gabriel ngayon—ang eksaktong edad ni Mateo kung siya ay nabubuhay at kasama ko pa.

Nanginginig ang mga kamay ko. Hindi ko mapigilang hawakan ang braso ng doktor. Napansin ni Dr. Gabriel ang aking pamumutla kaya mabilis siyang nag-alala.

“Mang Arturo? Ayos lang po ba kayo? Masakit po ba ang dibdib ninyo?” nag-aalalang tanong ng doktor, inaalalayan ang mga balikat ko.

“D-Doktor…” garalgal at umiiyak na bulong ko, hindi ko na mapigilan ang pagtulo ng aking mga luha. “A-Ang balat mo sa leeg… p-pwede ko bang itanong kung saan ka ipinanganak?”

Kumunot ang noo ni Dr. Gabriel, nagtataka kung bakit nauwi sa personal na tanong ang aking pag-iyak. Ngunit dahil nakita niya ang matinding emosyon sa aking mga mata, malumanay siyang sumagot.

“H-Hindi ko po alam, Mang Arturo,” pag-amin ng doktor, may bahid ng lungkot sa kanyang mga mata. “Ampon lang po ako ng pamilya Mendoza. Ayon sa kinagisnan kong mga magulang, nakita lang daw po akong umiiyak at nawawala sa isang amusement park sa Maynila tatlumpung taon na ang nakalipas. Dinala nila ako sa DSWD, pero dahil walang naghanap… inampon nila ako nang tuluyan.”

Ang Pagbagsak ng mga Luha

BAM.

Parang gumuho ang kalangitan at bumagsak sa aking mga balikat, ngunit sa pagkakataong ito, hindi ito ulan ng pighati kundi ulan ng himala.

Hindi ko na kinaya. Nanghina ang aking mga tuhod at dulas akong bumagsak mula sa aking upuan. Napaluhod ako sa malamig na sahig ng klinika, sa mismong harapan ni Dr. Gabriel. Humagulgol ako nang napakalakas, isang iyak na tatlumpung taon kong kinimkim sa loob ng aking dibdib.

“Mang Arturo! Ano pong ginagawa ninyo? Tumayo po kayo diyan!” gulat na gulat na sigaw ni Dr. Gabriel, pilit akong hinihila patayo.

Ngunit hindi ako tumayo. Kinuha ko ang aking lumang wallet mula sa aking bulsa gamit ang aking nanginginig na mga kamay. Inilabas ko ang isang kupas at lumang litrato. Inabot ko ito sa kanya habang ako ay nakaluhod at umiiyak.

“T-Tingnan mo ‘yan, Dok… parang awa mo na, tingnan mo,” nagmamakaawa kong iyak.

Kinuha ni Dr. Gabriel ang litrato. Ito ay litrato ng isang limang-taong-gulang na batang lalaki na nakangiti, at malinaw na malinaw ang hugis-buwang balat sa kanang leeg nito. Sa likod ng litrato, nakasulat ang pangalang: MATEO.

Nalaglag ang panga ni Dr. Gabriel. Pabalik-balik ang tingin niya sa litrato at sa aking umiiyak na mukha. Nanginig ang kanyang mga kamay, at ang stethoscope na nakasabit sa kanyang leeg ay nahulog sa sahig.

“H-Hinanap kita…” humahagulgol na paliwanag ko, tinitingala siya. “Hinanap kita araw-araw, Mateo! Namatay ang nanay mo sa lungkot kakahintay sa’yo! Patawarin mo ako, anak! Patawarin mo ako dahil binitawan ko ang kamay mo noon! Ako ‘to… ako ang Papa mo!”

Nangilid ang mga luha sa mga mata ni Dr. Gabriel. Unti-unti ring nanghina ang kanyang mga binti at napaluhod siya sa aking harapan. Tinitigan niya ang mukha ko. Hinaplos niya ang aking mga kulubot na pisngi. Ang batang nawalan ng pamilya at ang amang nawalan ng anak ay pinagtagpo ng tadhana sa loob ng isang malamig na kwarto ng ospital.

“P-Papa…?” basag at umiiyak na tawag ni Dr. Gabriel.

“Mateo… anak ko!”

Walang pag-aalinlangan, mahigpit na niyakap ako ni Dr. Gabriel. Nag-iyakan kaming dalawa sa sahig ng klinika. Isang napakahigpit na yakap na naghilom sa lahat ng sakit, pangungulila, at bangungot ng nakaraan.

Ang Himala ng Tadhana

Kinabukasan, naging matagumpay ang aking heart bypass surgery.

Nang imulat ko ang aking mga mata sa Recovery Room, ang unang mukhang nakita ko ay ang mukha ng doktor na nagligtas sa aking buhay—ang aking anak. Nakahawak siya sa aking kamay, nakangiti habang may mga luha ng kaligayahan sa kanyang mga mata.

“Kumusta ang pakiramdam mo, Pa?” malambing niyang tanong.

Ngumiti ako at pinisil ang kanyang kamay. “Buong-buo na ulit ang puso ko, anak.”

Akalain mo nga naman ang tadhana. Ang batang nawala ko dahil sa aking kapabayaan, ay iningatan ng Diyos upang maging isang magaling na doktor. At matapos ang tatlumpung taon, siya rin pala ang gagamit ng sarili niyang mga kamay upang ayusin ang pusong winasak ng kanyang pagkawala.