SA GABI NG AKING KASAL, ISANG MATANDANG KASAMBAHAY ANG KUMATOK AT BUMULONG: “KUNG GUSTO MONG MABUHAY, MAGPALIT KA NG DAMIT AT TUMAKAS SA LIKOD!”

KABANATA 1: Ang Malamig na Palasyo ng mga Montenegro

Ang araw ng aking kasal ay itinuring ng media bilang “Wedding of the Year.” Ako si Sofia, isang simpleng arkitekto na pinakasalan si Rafael Montenegro, ang bilyonaryong tagapagmana ng isa sa pinakamakapangyarihang pamilya sa bansa. Puno ng kumikinang na mga chandelier, libu-libong puting rosas, at mga pinakamayayamang bisita ang aming seremonya.

Ngunit nang matapos ang pagdiriwang at dalhin ako sa aming bridal suite sa loob ng lumang mansyon ng mga Montenegro, isang nakakakilabot na lamig ang bumalot sa aking sistema.

Umalis si Rafael, sinabing may kailangan lamang siyang tapusin na “tradisyon ng pamilya” kasama ang kanyang ama sa kabilang pakpak ng mansyon. Inaasahan kong babalik siya agad, kaya’t naupo ako sa gilid ng malaking kama, nakasuot pa rin ng aking mabigat na silk nightgown. Tahimik ang buong paligid. Masyadong tahimik. Wala kang maririnig kundi ang paghampas ng malakas na hangin sa labas ng bintana.

KABANATA 2: Ang Babala sa Madaling Araw

Eksaktong alas-dos ng madaling araw, nakarinig ako ng tatlong mahina ngunit mabilis na katok sa pinto.

Inakala kong si Rafael na ito kaya mabilis akong tumayo upang pagbuksan siya. Ngunit nang ibukas ko ang pinto, tumambad sa akin ang nanginginig na pigura ni Manang Rosa—ang pinakamatandang kasambahay sa mansyon na naglingkod sa mga Montenegro sa loob ng apat na dekada.

Putlang-putla ang matanda. Mabilis siyang pumasok sa kwarto, ni-lock ang pinto, at inabot sa akin ang isang lumang uniporme ng mga katulong at isang itim na jacket.

“Manang Rosa? Ano pong nangyayari—”

Tinakpan niya ang aking bibig gamit ang kanyang magaspang na kamay. Ang kanyang mga mata ay nanlalaki sa matinding takot.

“Huwag kang maingay, Señora Sofia,” nanginginig at pilit na ibinubulong ng matanda. “Kung gusto mong mabuhay, magpalit ka ng damit ngayon din at tumakas ka sa likod ng mansyon. Huwag kang lilingon. Huwag kang titigil sa pagtakbo.”

Napakunot ang noo ko. “Tumakas? Bakit? Nasaan si Rafael?”

Tumulo ang luha sa mga mata ni Manang Rosa. “Hindi ka ang unang asawa ni Señor Rafael, Sofia. Ikaw ang ikaapat. Ang tatlong nauna ay namatay lahat sa gabi mismo ng kanilang kasal. Pinalabas nilang atake sa puso, aksidente, at suicide… pero ang totoo, inaalay sila ng pamilyang ito. Ginagamit nila ang mga organo ng mga malulusog na nobya upang isalba ang naghihingalong lolo nila, at kinukuha nila ang bilyun-bilyong life insurance! Papunta na sila rito. Magpalit ka na!”

KABANATA 3: Ang Pagtakas sa Kamatayan

Parang binuhusan ng yelo ang buong katawan ko. Gusto kong isiping nababaliw na ang matanda, ngunit ang kaba sa aking dibdib at ang mga kakaibang ikinilos ni Rafael nitong mga nakaraang linggo ay nagbigay linaw sa lahat. Pinilit niya akong magpasa ng kumpletong medical at organ health clearance bago ang kasal. Pinapirma niya rin ako sa isang tambak na papeles na hindi ko na nabasa nang maayos dahil sa pagtitiwala ko sa kanya.

Hindi na ako nag-aksaya ng oras. Nanginginig ang mga kamay ko habang hinuhubad ang aking damit pangkasal at isinusuot ang lumang uniporme. Kumuha ako ng ilang unan at ibinalot ito sa ilalim ng kumot upang magmukhang may taong natutulog sa kama.

“Salamat, Manang Rosa. Paano po kayo?” umiiyak kong tanong.

“Wag mo akong alalahanin. Dadaan ako sa kusina. Pumunta ka sa lihim na pinto sa likod ng aparador. Lalabas iyon sa lumang wine cellar,” utos niya bago mabilis na lumabas ng kwarto.

Pumasok ako sa madilim at maalikabok na lagusan sa likod ng aparador. Habang naglalakad ako sa makipot na pasilyo, narinig ko ang pagbukas ng pinto ng aking kwarto.

Sumilip ako sa isang maliit na butas sa pader. Nakita ko si Rafael, ang asawang pinangakuan kong mamahalin habambuhay. Ngunit hindi siya nag-iisa. Kasama niya ang dalawang lalaking nakasuot ng surgical scrubs at may dalang mga medical equipments at isang hiringgilya na may lamang asul na likido.

“Tapusin niyo na ‘yan nang tahimik. Siguruhin niyong walang pasa ang katawan para malinis sa autopsy,” malamig at walang-awang utos ni Rafael habang nakatingin sa hugis ng tao sa ilalim ng kumot.

Nang itulak ng doktor ang kumot at makitang unan lamang ang naroon, nagwala si Rafael.

“Nasaan siya?! Hanapin niyo ang babaeng ‘yon! Hindi pwedeng makalabas nang buhay si Sofia sa mansyong ito!” sigaw ng demonyo kong asawa.

KABANATA 4: Ang Ebidensya ng mga Halimaw

Mabilis akong tumakbo pababa sa lihim na pasilyo patungo sa wine cellar. Ngunit sa halip na dumiretso sa labas, may nakita akong isang nakabukas na pinto na nag-uugnay sa pribadong opisina ng ama ni Rafael.

Ang takot ko ay unti-unting napalitan ng naglalagablab na galit. Kung tatakas ako ngayon nang walang ebidensya, hahanapin nila ako. Gagamitin nila ang kanilang yaman at impluwensya upang palabasin akong baliw o patayin ako sa labas. Kailangan kong wasakin sila.

Pumasok ako sa opisina. Ginamit ko ang aking kaalaman bilang arkitekto upang hanapin ang hidden safe sa likod ng mga painting. Nang makita ko ito, naalala ko ang petsa ng anibersaryo ng kumpanya nila na laging ipinagmamalaki ni Rafael. Pinihit ko ang lock. Bumukas ito.

Sa loob, naroon ang mga medical records ng tatlong naunang asawa, ang mga bank transfers mula sa black market organ trade, at ang mga pekeng death certificates. Kinuha ko ang lahat ng laman ng vault, itinago sa loob ng aking jacket, at dumaan sa likod ng mansyon palabas patungo sa masukal na kakahuyan bago pa man makarating ang mga gwardya.

KABANATA 5: Ang Pagbagsak ng Imperyo

Tumakbo ako nang ilang oras sa gitna ng gabi hanggang sa makarating ako sa kalsada. Sumakay ako sa isang dump truck na papunta sa Maynila. Hindi ako umuwi sa aking pamilya dahil alam kong doon ako unang hahanapin ng mga Montenegro.

Sa loob ng isang buwan, nagtago ako. Inakala ng mga Montenegro na nahulog ako sa bangin sa likod ng kanilang mansyon at inanod sa dagat. Nagpa-press conference pa si Rafael, umiiyak sa harap ng mga camera, umaarteng isang asawang nawalan ng pinakamamahal na nobya.

Ngunit ang pag-arte niya ay natapos noong araw ding iyon.

Habang nagbibigay siya ng pekeng luha sa media, ipinadala ko ang lahat ng orihinal na ebidensya sa National Bureau of Investigation (NBI) at sa mga internasyonal na mamamahayag.

Sumabog ang balita na parang bomba. Ang mga dokumentong nakuha ko mula sa vault ay nagpatunay sa karumal-dumal na sindikato ng pamilya Montenegro. Inaresto si Rafael at ang kanyang ama sa mismong araw ng kanilang press conference. Hinarap nila ang patong-patong na kaso ng Murder, Human Trafficking, at Organ Smuggling.

Nang ilabas sila sa mansyon na nakaposas at nakayuko sa matinding kahihiyan, nanood ako mula sa isang malayo at ligtas na lugar. Napanatag ang aking puso nang malamang nailigtas at binigyan ng proteksyon ng mga awtoridad si Manang Rosa bilang star witness.

Ang mansyong nag-akala na magiging huling hantungan ko ay naging libingan ng kanilang sariling kasakiman. Ang nobyang binalak nilang katayin sa gabi ng kasal ay ang mismong babaeng sumunog sa buong imperyo ng mga halimaw.