Sa Matinding Lagnat Na Halos 40 Degrees (104 Fahrenheit), Ibinuhos Ng Aking Biyenan Ang Isang Timba Ng Yelo Sa Aking Mukha At Sumigaw, “Aba! P.atay Ka Na Ba? Bakit Hindi Ka Bumangon Para Magluto?!” Wala Man Lang Sinabi Ang Asawa Ko. Ilang Oras Ang Makalipas, Mula Sa Ospital, Lihim Akong Tumawag Sa Isang Abogado… At Doon Ko Natuklasan Ang Dahilan Kung Bakit Gusto Nilang Palabasing B.aliw Ako.

Ako si Clara, tatlumpu’t limang taong gulang at isang matagumpay na architect. Bago ako makipag-relasyon kay Anton, nakapundar na ako ng malaking bahay at ilang negosyo. Akala ko, ang pagpapakasal kay Anton, isang simpleng empleyado, ay magbibigay sa akin ng payapa at masayang buhay. Dahil mahal ko siya, pumayag akong patirahin ang kanyang inang si Doña Leticia sa aming bahay para hindi na ito mag-isa sa probinsya.

Ngunit ang desisyong iyon ang naging simula ng aking kalbaryo.

Ginawa nila akong katulong sa sarili kong bahay. Ako ang nagbabayad ng bills, ako ang nag-go-grocery, at ako pa rin ang nagluluto bago at pagkatapos ng trabaho. Si Anton ay laging “pagod”, habang si Doña Leticia ay walang ginawa kundi magreklamo at mang-insulto. Tiniis ko ang lahat dahil inisip kong pamilya ko na sila.

Ngunit isang umaga, nakita ko ang tunay na kulay ng mga demonyong pinatuloy ko sa aking pamamahay.

ANG TIMBA NG YELO SA GITNA NG SAKIT

Tatlong araw na akong masama ang pakiramdam, ngunit kaninang madaling araw, umabot sa halos 40 degrees Celsius (104 Fahrenheit) ang aking lagnat. Nanginginig ang buong katawan ko, sumasakit ang bawat kasukasuan, at halos hindi ko maidilat ang aking mga mata dahil sa matinding panghihina.

Nakahiga ako sa kama, umaasang aalagaan ako ni Anton o bibigyan man lang ako ng gamot. Ngunit naiwan siyang nag-ce-cellphone sa sala, walang pakialam sa aking kalagayan.

Biglang bumukas nang malakas ang pinto ng aming kwarto. Pumasok si Doña Leticia na may bitbit na isang timba ng tubig na puno ng malalaking tipak ng yelo.

Bago pa man ako makapagsalita o makaungol, walang-awang inihagis ng matanda ang buong timba ng nagyeyelong tubig at yelo sa mismong mukha at katawan ko!

SPLASH!

Napasinghap ako sa matinding gulat at ginaw. Ang malamig na tubig ay tila libo-libong karayom na tumusok sa aking nag-aapoy na katawan. Ang mga yelo ay tumama sa aking mukha at dibdib.

“Aba! P.atay ka na ba?! Bakit hindi ka bumangon para magluto?!” matinis at nanggagalaiting sigaw ni Doña Leticia. “Alas-otso na ng umaga! Nagugutom na ang anak ko, tapos ikaw nag-iinarte lang diyan?! Akala mo ba porket may lagnat ka, hari-harian ka na sa bahay na ‘to?!”

Nanginginig ako hindi lang sa lamig, kundi sa matinding sakit at shock. Pilit kong inangat ang aking ulo at tiningnan ang pinto.

Nakatayo roon si Anton. Inasahan kong tatakbo siya upang ipagtanggol ako, o kahit man lang kumuha ng tuwalya para balutan ako. Ngunit nakapamewang lamang siya, nakangisi, at umiling.

“Masyado ka kasing tamad, Clara. Kung bumangon ka sana kanina, hindi magagalit si Mama,” walang-awang pabatid ng asawa ko bago siya tumalikod at bumalik sa sala.

Parang may pinunit sa aking dibdib. Ang asawang pinakasalan ko, na nagsumpa sa harap ng altar na aalagaan ako sa sakit at kalusugan… hinayaan akong tratuhin na parang aso ng kanyang ina!

ANG LIHIM NA TAWAG MULA SA OSPITAL

Nanghihina akong tumayo. Pinilit kong magbihis kahit basang-basa ang aking buhok. Kinuha ko ang susi ng kotse ko at mag-isang nagmaneho patungo sa ospital dahil pakiramdam ko ay bibigay na ang katawan ko anumang oras.

Pina-admit ako ng doktor dahil sa matinding pulmonya at dehydration. Habang nakahiga sa VIP room ng ospital na binayaran ko gamit ang aking credit card, umiiyak ako sa matinding galit at pagkabigo.

Bakit ganoon na lamang kalupit ang asawa ko? Bakit tila wala na siyang pakialam sa akin, at bakit parang sinasadya nila ng kanyang ina na pahirapan ako hanggang sa mawala ako sa katinuan?

Isang alaalang biglang pumasok sa isip ko. Nitong mga nakaraang linggo, palaging inuulit-ulit ni Anton sa mga kaibigan namin na “nawawala sa sarili” ako, o “baka nagkakaroon ng mental breakdown” ako dahil sa stress sa trabaho. At noong isang linggo, pinapirmahan niya sa akin ang isang makapal na dokumento para raw sa “health insurance” namin, ngunit hindi ko ito nabasa nang buo dahil nagmamadali ako.

Kumabog nang mabilis ang dibdib ko. Kinuha ko ang aking cellphone at lihim na tinawagan ang matalik kong kaibigan at abogado, si Atty. Mendoza.

“Atty. Mendoza, si Clara ito. Nakaratay ako ngayon sa ospital… Gusto ko sanang pakiusapan kang i-check ang dokumentong pinirmahan ko noong isang linggo sa opisina ni Anton. Ang pangalan ng notaryo ay Mr. Villar,” mahina ngunit madiin kong pakiusap.

Makalipas ang tatlong oras, bumalik ang tawag ng aking abogado. At ang kanyang natuklasan ay nagpatigil sa pag-ikot ng aking mundo.

ANG PLANONG PAGPAPABALIW

“Clara, makinig kang mabuti. Ang dokumentong pinirmahan mo ay HINDI health insurance,” seryosong pahayag ni Atty. Mendoza. “Ito ay isang ‘Special Power of Attorney’ at isang ‘Consent for Psychiatric Institutionalization’. Binibigyan mo si Anton ng buong karapatan sa lahat ng yaman at bank accounts mo. At kapag idineklara ka niyang ‘unstable’ o B.aliw ng isang doktor na binayaran niya… pwede ka niyang ipasok sa isang mental facility nang walang laban.”

Nanlamig ang buong katawan ko. Nalaglag ang aking mga luha, ngunit hindi na dahil sa lagnat, kundi dahil sa matinding poot.

Plano nilang palabasing B.aliw ako! Gusto nilang idiin na wala na ako sa katinuan para ipasok ako sa mental hospital at nakawin ang lahat ng pinaghirapan ko nang walang kahirap-hirap! Kaya pala hinahayaan nilang pahirapan ako at saktan ng biyenan ko, para magwala ako at gamitin nila itong ebidensya ng aking “pagkabaliw”!

Gusto niyong maglaro, Anton? Gusto mong makita kung paano magwala ang isang ‘B.aliw’ na asawa? Ibibigay ko sa inyo ang pinakamagandang H.iganti.

ANG KATAPUSAN NG MGA LINTA

Sa tulong ng mga doktor sa ospital, nakakuha ako ng pormal na medical certificate na nagpapatunay na physically at mentally stable ako. Pinapunta ko si Atty. Mendoza sa ospital upang agad na i-revoke at kanselahin ang pekeng dokumento na pinirmahan ko. Ipina-freeze ko rin ang aming joint accounts.

Makalipas ang dalawang araw, nang bumuti na ang aking pakiramdam, umuwi ako sa aming bahay kasama si Atty. Mendoza at tatlong P.ulis.

Bumukas ang pinto. Naabutan ko sina Anton at Doña Leticia sa sala. Nag-iinuman ng wine, nanonood ng TV, at mukhang walang pakialam na hindi ako umuwi ng dalawang araw.

Nang makita nila ako, lalo na ang mga pulis sa likod ko, nawala ang kanilang mga ngisi.

“C-Clara? Anong ginagawa ng mga P.ulis dito?!” natatarantang tanong ni Anton.

“Aba! Pagkatapos mong hindi umuwi nang dalawang araw, may dalang pulis ka pa?! Sigurado na talagang B.aliw ka! Anton, tawagan mo ang mental hospital, ngayon din!” tili ni Doña Leticia habang nagkukumahog.

Lumapit ang P.ulis at agad na pinosasan si Anton.

“Mr. Anton, inaresto namin kayo sa kasong Forgery, Attempted Fraud, at Violence Against Women. Kinasuhan na rin po namin ang notary public na binayaran ninyo para mameke ng psychiatric consent,” matigas na pahayag ng pulis.

Nalaglag ang panga ni Anton. Namutla siya na parang isang bangkay.

“A-Ano?! C-Clara… b-babe… m-mali ang iniisip mo! H-Hindi ko planong ipasok ka sa mental hospital! Gusto ko lang protektahan ang yaman natin!” humahagulgol na pagmamakaawa ng T.aksil kong asawa habang lumuluhod sa sahig.

“Gusto mo lang protektahan? O gusto mo akong ikulong para masolo niyo ang pera ko?!” madiin kong bulyaw na umalingawngaw sa buong bahay. “At ikaw, Doña Leticia, ‘yung yelo na ibinuhos mo sa akin habang nag-aagaw-buhay ako sa lagnat? Siguraduhin mo lang na sapat ‘yan para palamigin ang selda ng anak mo.”

“C-Clara, parang awa mo na! Anak! Wag niyo siyang i-K.ulong!” umiiyak na pakiusap ng aking biyenan, pilit na inaabot ang sapatos ko.

Umatras ako nang may matinding pandidiri.

“Lumayas ka sa pamamahay ko. Binibigyan kita ng sampung minuto para kunin ang mga basurang damit mo, bago ko sabihin sa mga pulis na kasabwat ka rin at i-K.ulong din nila ang matandang tulad mo.”

Pinanood ko habang kinakaladkad si Anton palabas ng bahay, umiiyak at nagmamakaawa. Si Doña Leticia ay nag-iiyak at nagkukumahog na nag-impake ng kanyang mga damit at itinaboy palabas ng gate. Wala silang nakuha kahit isang kusing sa akin.

Si Anton ay nahatulan at nabubulok na ngayon sa loob ng K.ulong, habang ang kanyang ina ay napilitang mamuhay nang mag-isa sa kahirapan. Nakuha ko ang aking kalayaan, napanatili ko ang aking yaman, at namuhay nang masaya at matapang, na pinatunayang kailanman, ang katotohanan ang pinakamalakas na panlaban sa anumang panlilinlang.

MORAL NG KWENTO: Ang labis na pagkauhaw sa pera at ang paggawa ng masama sa taong inosente ay palaging may katumbas na malagim na karma. Huwag mong isiping kaya mong paikuyin ang batas o gawing mangmang ang iyong kapwa. Ang mga patibong na inihahanda mo sa dilim para sa iba ay laging magbabalik upang wasakin ang iyong sarili, at sa huli, ikaw ang mabubulok sa sarili mong kasinungalingan.